RenePaulien.reismee.nl

Pasar Wajo - Bali

Hallo allemaal,


We zijn nu onderweg van Bali naar Bawean, een klein eilandje in de Javazee, jammer genoeg laat de wind het grotendeels af weten vandaar dat de Volvo zeilen ook bijstaan.

We proberen voor donker op een ankerplek te komen voor de nacht, zijnde Raas-eiland.

Eerst nog even terug naar Pasar Wajo, waar we in het vorige verslag geëindigd zijn, alweer twee maanden geleden. We hebben daar een bezoek gebracht aan een dorpje, wat bekend staat voor de weef activiteiten van de bewoners. De dames weven daar met een handweefmachine lappen kleding, waarbij veelal goud- en zilver-draden voor een uniek motief zorgen. Deze lappen zijn ongeveer 1 mtr breed x  3,5 mtr lang en het vergt de dames circa drie dagen werk om zo’n lap te produceren. Natuurlijk hebben wij ook wat lappen gekocht, waar Paulien later iets van wil maken.

Ook hier zijn de mensen enorm gastvrij en blij om ons in hun dorp te mogen begroeten, als blanke ben je in hun ogen een ” million dollar men”. Dat klopt ook wel, want met de valuta in Indonesië zijn we multimiljonair, maar het vliegt ook je zak uit. Een miljoen Rupia heeft een waarde van ca. Euro 65,=, nu is alles wel goedkoop maar je geeft soms een paar miljoen per dag uit!

Het grootste probleem wat men in Indonesië heeft is hun plastic afval, ze proberen dan wel hun grondstuk rond hun huis schoon te houden, maar net buiten het dorp is het een grote afvalberg en wordt alles wat ze kwijt moeten  gedumpt.

Dit is een vieze bende en men vindt het nog makkelijker om het in zee te dumpen, niet wetende dat dit over heel Indonesië een drama aan het worden is, zo gigantisch veel plastic ligt er in het water, inclusief luiers, blikjes, flessen, noem maar op. Men is zich er niet van bewust dat men daarmee zowel voor de korte termijn hun inkomsten uit toerisme aan het verliezen zijn, maar beseffen ook niet dat ze de wereld voor hun kinderen volledig aan het vervuilen zijn. Ook onder water is deze vervuiling duidelijk zichtbaar tussen het koraal of als we het anker ophalen zit dit vol met plastic! Het leger wordt dan ook regelmatig ingezet om vooraf de plekken waar wij komen op te ruimen, zodat wij de indruk krijgen dat het redelijk schoon is en zodoende Indonesië zoveel mogelijk promoten!!

We hebben als kleine groep cruisers ook contact opgenomen met Trash Heroes en ons beschikbaar gesteld om dit ook uit te dragen, maar hier werd door deze organisatie geen gehoor aan gegeven en ook de mensen dienen ons inziens eerst “opgevoed” te worden met de basis regels om vervuiling te voorkomen, te beginnen bij de kinderen en hun ouders.

Het is natuurlijk praktisch in een land waar de luchtvochtigheid hoog is, moeilijk om iets vers te houden zonder plastic verpakking, mede omdat men arm is worden veel producten in kleine verpakkingen geleverd, zodat de mensen steeds kleinere hoeveelheden kunnen aanschaffen, maar de tijd zal het leren ….


Zo weer even terug naar onze belevenissen van alle dag, we hebben met wat andere cruisers een scooter gehuurd en daarmee de omgeving bezocht, om ook nu weer zo dicht mogelijk bij de bevolking te komen en te zien hoe men leeft, we zullen wat foto’s bijvoegen.

Ook op een andere dag een auto gehuurd en met wat cruisers de stad Bau Bau bezocht, een van de grotere steden welke nog lokaal bestuurd worden door een Sultan, eveneens het grootste nog intact zijnde  fort (gebouwd door de destijds Chinese overheersers) bezocht, waarbij binnen de muren van het fort een complete stad is gebouwd!

Ook in deze stad van een voetzool reflex annex normale massage genoten, 1,5 uur voor ca. 6,5 euro…!!! Overal in deze contreien stonden grote billboards waarop het nationale dans evenement stond aangekondigd en van alle scholen zijn er leerlingen uitgekozen om mee te doen aan dit dans festijn.

Voor dit feest heeft de overheid een stadium gebouwd bijna bovenop een steile bergwand, daarachter staan 4 grote witte gebouwen voor de ambtenaren, echter bijna geen enkel gebouw was bezet op een paar kamers na. In dit stadion hebben we genoten van deze feestdag, waarbij een van de onderdelen de viering van de besnijdenis van de jongens was, evenals de viering van de jonge dames die (gelukkig niet meer besneden zijn, maar alleen afgezonderd om hun lijf beter te leren kennen) nu als volwassen vrouw worden gezien.

Alle ouders, dorpsgenoten, familie en kennissen hebben om dit te vieren een grote hoeveelheid voedsel gemaakt om vooraf dit met genodigden (onder andere de Rally-leden) te delen. Dit is een onderdeel van het Hindoe geloof om dit met zoveel mogelijk mensen te vieren, waarbij iedereen maximaal is opgedoft en de jongens en meisjes die besneden zijn ook speciaal gekleed met veel versieringen en zwaar opgemaakt!

Na de lunch werd ons de dansparade aangeboden, waarbij er verschillende dansen werden uitgevoerd met 3 a 5000 dansers, ongelofelijk en indrukwekkend om iedereen op elkaar afgestemd synchroon te laten dansen! Een geweldige ervaring die we niet graag hadden willen missen!


Daarna zijn we in dagtochten naar Flores gevaren, waarbij we regelmatig midden op de oceaan geankerd hebben tussen of achter riffen en natuurlijk gesnorkeld, gezwommen en genoten, geen blèrende moskeeën om ons heen, bijna geen vissers met luidruchtige motoren zonder uitlaat, heerlijk.

Op een van de laatste eilandjes voor de oversteek naar Flores (Bonerate) hebben we een wandeling door het dorp gemaakt en de scheepstimmerlieden aan het werk gezien. Men bouwt hier de typische Indonesische jonkers van 7 tot wel 60 meter, volledig van hout en bijna alles met de hand gezaagd of met een beitel in vorm gehakt, zowel de spanten als het dekhout. De vloer van het dek wordt met balken van ca. 12 x 5 cm afgedicht, waarbij de onderliggende draagbalken ongelijk qua dikte is.

De draagbalken of de dek balken  worden dan uitgehakt, zodat het oppervlakte zo glad mogelijk is en daarna worden de balken met een handzaag sluitend tegen elkaar gezaagd, zodat er minimale lekkage is van regenwater of overslaand water. Als men een cirkelzaag machine en freesbank zou aanschaffen, werkt men veel sneller en preciezer ,met een hogere efficiëntie en kan men meer per jaar produceren dan men nu doet….

Ook hier was het dorp erg schoon, alleen aan het strand was het afschuwelijk vervuild. We zagen ook dat er een vrouwtje met een afvalbak naar het strand liep, deze daar omkiepte en weer terug liep. Vroeger (voor het plastic tijdperk) was dit doorgaans geen probleem, want als het organisch is verteerd het wel, maar het huidige plastic verbruik is in Indonesië de grote boosdoener voor het milieu.

Ook in Flores hebben we leuke anker plekjes gehad en ook daar werden we door de vissers uitgenodigd om hun huis/dorp te bekijken. Wij hebben veel dingen bij ons om weg te geven, waardoor vrouwen en kinderen als bijen om de stroop bleven vragen om een schrift, pen, T-shirt, ballon of snoepje. Ook hebben we wat pakken rijst en suiker uitgedeeld, maar meestal gebruiken we dat om te ruilen tegen wat groente of fruit. Een van de vissers was zo blij dat wij zijn dorpelingen zo geholpen hadden, dat de mannelijke cruisers op het strand een gratis nek en rug-massage kregen (smile smile)

Op het eilandje Gili Bodo hebben we weer een paar dagen genoten van de pure natuur en hebben met een aantal cruisers op een middag een groot deel van het strand plastic vrij gemaakt en direct verbrand met een groot kampvuur. Dit initiatief vond de snuisterijen verkoper zo goed, dat hij er ook graag aan mee hielp. Van hem heeft Paulien ook een mooie parelketting met oorbellen gekocht en een fruitschaaltje voor de boot/thuis. Na enkele dagen weer vertrokken, maar de ankerlier weigerde dienst en moesten zodoende de ketting en het anker met trekken en lieren binnen halen, pfff

Onderweg de motor van de ankerlier gedemonteerd en nagekeken, hij was na ca 5 jaar trouwe dienst vooral vervuild door koolborstel slijpsel. De uit voorzorg gekocht reserve koolborstels zitten nog netjes in hun verpakking voor de volgende onderhoudsbeurt, gelukkig functioneert de lier weer perfect want regelmatig hebben we 50 tot 80 meter ketting uit!

Nadat we in Labuan Bajo zijn aangekomen hebben we zelf ons visum verlengd met assistentie van iemand van het toeristen bureau. We wilden ons paspoort niet afgeven in Pasar Wajo, omdat mijn moeder toen net een hersenbloeding heeft gehad en er een mogelijkheid bestond dat we hals over kop het land moesten verlaten. Als dan je paspoort ergens tussen Pasar Wajo en Jakarta zweeft en je zelf a la minuut weg wilt, dan is het geen geruststelling als men je paspoort niet kan traceren.

Gelukkig is ze weer redelijk stabiel dus kunnen we onze reis continueren, maar zelf een visum verlengen is hier geen sinecure, want het ambtelijk apparaat werkt hier erg langzaam. Pas na 5 dagen was ons paspoort klaar… In tussen zijn we wel naar de omliggend eilanden gevaren om te snorkelen en natuurlijk de Komodo varanen te zien, dit zijn de grootste levende varanen op de wereld, hebben een dodelijke (bacterie) beet en kunnen veel harder lopen dan wij mensen.

Met een Ranger zijn  we het gebied in geweest en verschillende varanen, maar ook buffels, reeën en apen gezien, we hebben wat foto’s bijgevoegd!

Vanuit Flores zijn we weer voornamelijk in dagtochten doorgevaren naar Sumbawa en voor anker bij het vissersdorpje Jamba, onderweg nog een werkende rommelende vulkaan gepasseerd, maar gelukkig geen uitbarsting! Jamba is een klein arm vissersdorp met zeer vriendelijke behulpzame mensen die de eerste avond ons zelfs met hun eigen bootje wilde ophalen voor een door hen persoonlijk georganiseerde BBQ met vis, maar wij hadden de hele dag gevaren en doorgaans is het ook vis wat van koraal leeft dus ivm met ciquatera zijn we daar erg voorzichtig mee.

De volgende dag met busjes naar de hoofdstad waar de jaarlijkse wereldkampioenschappen Buffel race werd gehouden, wat een happening en we wisten niet dat waterbuffels zo hard konden rennen. Er was een recht parcours uitgezet in blubber en veel water, de versierde buffels zijn met een bok aan elkaar verbonden en op deze bok hangt een triangel waar de bestuurder dan op staat en deze drijft dan met een zweep de buffels naar de andere kant, waarbij een flexibele stok geraakt moet worden precies tussen de 2 buffels in. We hebben dit nog nooit gezien en zelfs enkele cruisers hebben hieraan meegedaan. We hebben wat foto’s bijgevoegd op de site

Twee dagen later zijn we door een lokale boot ’s ochtends om 2.30 uur samen met andere cruisers opgepikt en na 2 uur varen kwamen we aan bij een Inktvis-spider-boot. De Whale sharks komen frequent naar deze inktvis boten toe, omdat de vissers ze vaak voeden en verwennen met hun visafval. Bij de eerste spider boat was geen whale-shark te vinden, echter via de marifoon hoorden we dat er bij een dicht bij zijnde andere spider boat  wel een aanwezig was. Daar aangekomen gelijk met je snorkel en flippers het water in en daar zwom inderdaad een gigantische whale-shark, rustig onder wel 20 snorkelaars door en ging op een gegeven moment zelfs met z’n bek open tegen de grote boot liggen om wat extra voeding te krijgen! We hebben zeker 45 minuten met deze vis om ons heen gezwommen, een fantastische belevenis!

Daarna terug in de lokale boot, ook deze heeft geen uitlaat, dus een herrie!! Maar wij hadden uit voorzorg oordoppen mee genomen. Na ontbeten te hebben op onze boot, hebben we het anker gelicht en met een dag/nacht passage doorgevaren naar Lombok, Marina Medana.

Hier hebben we de gasflessen kunnen vullen, diesel bijgevuld en nog wat proviand gehaald op de markt, hiervoor kregen we een scooter te leen, waarbij de eigenaresse liet zien dat er in de buddy de papieren zaten. Natuurlijk werden wij aangehouden door de politie, althans iedereen werd via een fuik van de weg gehaald en moesten we onze papieren laten zien. Zelfs met behulp van diverse agenten kregen we de buddy niet open en na het tonen van mijn rijbewijs mochten we weer verder!

Vandaar zijn we naar Gili Air gevaren en op anker voor de aanlegsteiger waar de ferry’s hun bezoekers komen brengen en afhalen, hierdoor was de ankerplek overdag onrustig, maar tussen 18.00 en 08.00 uur heerlijk rustig. Gili Air is een leuk eilandje, waar geen gemotoriseerd verkeer is, alleen fietsen en paard en wagen. Het leeft van het toerisme, is volgebouwd met hotelletjes en restaurantjes en zelfs een supermarkt !!

Na enkele dagen door naar Zuid Lombok, Marina del Ray, waar we de boot voor enkele dagen hebben achter gelaten om met een gerust hart naar Bali te gaan met de fast-ferry. Onze boot is namelijk niet verzekerd als deze niet bemand is en niet in een bewaakte jachthaven ligt.  

Samen met Johan en Lisa van de Zweedse boot Rubicon hebben we een luxe hotel geboekt incl. ontbijt, met mooie kamers, verfijnde keuken en heerlijk zwembad tussen de rijstvelden ongeveer 2,5 km buiten het drukke Ubud. De eerste dag werden we om 9.00 uur opgehaald door een gids om een fietstocht vanaf de vulkaan terug naar Ubud te maken. Onderweg hebben we nog even koffie gedronken en de speciale Balinese Luwak-koffie geprobeerd, deze koffie bonen worden door een Civet-kat uit de koffieplanten geplukt, waarbij ze exact weten welke boon goed rijp is en door de maagsappen wordt de schil week en in de uitwerpselen zitten dan de perfecte reeds voorbereidde koffiebonen. Deze uitwerpselen worden verzameld en na drogen kan men de koffieboon eenvoudig pellen, roosteren en malen voor een kopje koffie. De eerlijkheid gebied me om te zeggen dat wij deze koffie niet beter vonden dan onze normale koffie, maar je moet er maar in geloven en er zoveel meer geld voor willen uitgeven….

Daarna door naar een hogere  plek waar we de fietsen kregen uitgedeeld en via kleine rustige geasfalteerde wegen naar beneden, langs rijstvelden, mooie uitzichten en in een dorp hebben we ook een typisch Hindoe huis bezocht.

Zo’n Hindoe huis is eigenlijk een compound waar op het grondgebied een eigen tempel is gebouwd die in de NE-hoek van het terrein staat, naast de tempel is een huis gebouwd voor de ouders op een verhoogd terras, westelijk daarvan is op een iets lager terras het huis van de oudste zoon gebouwd en ten zuiden van het huis is een keuken gebouwd. Steeds meer naar het westen worden daar achter de huizen van de overige broers gebouwd, terwijl de dochters na hun huwelijk bij de familie van hun man gaan wonen. Wij zijn natuurlijk een paar cultuur barbaren, want we wisten echt niet dat hun geloof zo in hun dagelijks leven is verweven en iedere gebeurtenis met speciale rituelen wordt beleefd. We hebben niets tegen moslims of ander geloof, maar wat ons betreft mogen ze die blèrende luidsprekers of wat zachter zetten of gewoon verbieden, vooral midden in de nacht!!

De fietstoer hebben we afgesloten met een lunch en ’s middags lekker geluierd, ’s avonds gezellig met Johan en Lisa en Conny en Carine van Ultimo (Zweden) uit eten geweest!

De volgende ochtend weer om 9.00 uur opgehaald door een aanbevolen gids van het hotel (Ray), welke na 5 minuten vroeg, jullie hebben toch wel zwemkleding bij je, want we gaan naar een waterval in de middag… Nee dus, wij terug en zegt Ray, zeg aub tegen de receptioniste dat jullie een andere gids willen, hij kent haar goed en wilde alleen maar een beetje plagen. Lisa met een stalen gezicht de receptioniste geïnformeerd en deze trok helemaal wit weg en stotterde dat ze dan iemand anders direct zou regelen. Dit vonden we net te ver gaan en zeiden haar dat het een geintje was, waardoor ze haar kleur weer terug kreeg. Wat bleek, de dochter van Ray werkt in dat zelfde hotel en de receptioniste is een goede vriendin van haar.

Ray was een zeer goede humoristische gids, gaf ons veel achtergrond informatie over zowel Bali, het geloof, de bevolking en leefwijze van deze mensen, over de rijst teelt en de tempels die met hem bezocht hebben als de vele rituelen die daar dagelijks gebruikt worden.

De rijstvelden waren werkelijk prachtig , ook hiervan hebben we weer wat foto’s bijgesloten en de tempels waren indrukwekkend, vooral die met het heilige water waar de Hindoes dan iedere god een offer brengen en zichzelf daarna reinigen onder het water uit de spuwmond van deze god!

De waterval was leuk maar heel erg toeristisch en druk, doordat het warm was en wij met Ray hadden afgesproken dat hij ons naar Pensawar/Kuta  zou brengen, zijn we terug gegaan naar het hotel en vervolgens over de overvolle wegen vertrokken naar ons hotel aldaar. Er waren die dag veel crematies, met de nodige ceremonies, wat veel file veroorzaakte. We hebben er ruim 2,5 uur over gedaan en dit hotel viel ons erg tegen, vies, oud, geen of nauwelijks service!

We hebben in een naburige hotel gedineerd en op de terugweg nog even genoten van een heerlijk massage, voordat we ons bedje in doken. Om 7.30 uur werden we door de receptie gebeld, dat ze het ontbijt cq de omelet niet konden vinden, dus geen ontbijt ondanks dat we ervoor betaald hadden. Nadat we bij de receptie langs zijn geweest en ons geld terug vroegen wist de beste brave borst toch een oplossing te bedenken en kregen we een half uur later toch een ontbijt in de vorm van een omelet met mierzoete koffie…. Met een taxi terug naar de haven waar wij met de ferry weer naar Lombok werden gebracht, Johan en Lisa wilden nog wat winkelen en zijn een dag langer in Ubud gebleven.

De volgende ochtend vertrokken naar de noordkant van Bali en onderweg op een onrustige ankerplek geslapen, waarna we in Lovina Marina weer rustig konden ankeren.

Hier hebben we met twee andere stellen een scooter gehuurd en de bergen in  richting de meren, de berg over was vooral erg steil maar mooie uitzichten boven op. Het was heerlijk koel boven in de bergen en  mooie uitzichten over zowel het land als naar de kust. Doordat het niet helder was hebben we geen foto’s gemaakt. Aan de andere kant van de berg het dal ingereden en op de aardbeien velden heerlijke aardbeien gekocht die we zelf mochten plukken. Ook hier hebben we weer mooie rijstvelden gezien, tempels en apen langs de wegen.

Op de terug weg de bergen over bogen het steeds donkerder te worden en natuurlijk te gieten omdat we geen regenkleding bij ons hadden. Omdat we nog zeker een uur moesten rijden zijn we gestopt en gaan schuilen om niet nog kouder te worden, want we hadden ook niets warms bij ons!

Uiteindelijk na twee keer schuilen toch maar doorgereden en eenmaal aan de andere kant van de berg was het heerlijk warm en droogden onze natte kleren weer redelijk snel.

De laatste dag in Lovina hebben we de dieseltank afgevuld, nog even wat fruit gehaald op de lokale markt en de volgende ochtend voor een trip van 70 Nm om 06.00 uur vertrokken naar Raas eiland om daarna door te varen naar Bawean, waar we net zijn aangekomen, een stuk van 151 Nm wat we ook weer met een dag/nacht tocht gevaren hebben. De eerste dag naar Raas hebben we van de 13 uur varen 8,5 uur moeten motoren omdat de wind bijna weg was, de tweede dag naar Bawean hebben we alleen maar op de Code-0 gevaren, ook in de nacht met 10 a 15 knopen Z tot ZO.

We zijn net onderweg naar Bawean, heerlijk geslapen op Raas eiland, en voor vandaag een tocht van 140 a 150 Nm. Zojuist bij het zetten van de zeilen hebben we een klein ongelukje gehad, we hebben eerst de Genua aan stuurboord uitgezet, daarna het grootzeil uitgerold. Toen deze uitstond wilde ik de zeilvoering als melkmeisje neer zetten om maximaal rendement van de wind te hebben, dus stuur ik de boot 30 graden naar bakboord, laat de grootschoot vieren zodat het grootzeil naar bakboord gaat, trek aan stuurboord de bulle talie aan op de lier, zet de boot 30 graden terug, kijk naar bakboord en zie dat de bulle talie onder een van de zonnepanelen zit. Ik vraag Paulien om de bulle talie direct los te gooien, stap uit de kuip om de lijn onder het paneel weg te halen en zonder dat ik het zie maken we een gijp en de grootschoot pakt me en slaat mijn hoofd tegen de achterste lier. Een beetje dizzy kom ik bij met een heftig bloedende kop en mijn rechteroor is deels door midden gescheurd omdat ik precies op het gat waar de liersleutel ingaat terecht kwam. Gelukkig hebben we verdoving en hecht materiaal aan boord en heeft Paulien mijn oor netjes en perfect gehecht op volle zee. Omdat het voor haar de eerste keer was hielden de knoopjes in de hechting niet en uiteindelijk gaf ik aan dat ze alle knopen gewoon door moest laten lopen zonder ze iedere keer af te knippen, waardoor alles bleef zitten. Zowel van Sander vanuit Suriname advies gekregen als een van de cruisers die arts is naar het oor in Bawean laten kijken en Paulien heeft een tien verdiend qua hechten. Aangezien we in de tropen zitten neem ik nu uit voorzorg een penicilline kuur om een bacteriële infectie te voorkomen. Wel moeten we beide op een later tijdstip wat onderricht krijgen van Sander om een goede knoop te leggen, hopen dat het nooit meer nodig is!!

Dat was het weer en volgende week gaan we naar Kalimantan om onze voorouders te bezoeken. We hebben daar met 2 andere stellen een boot gehuurd die ons het oerwoud in brengt om de orang oetans de zien, maar dat beschrijven we de volgende keer weer!!


Groet,

Paulien en René

SY Bounty

HR 46 - 89

Banda - Tifu - Wakatobi - PW

Hallo allemaal,

 

Hier is weer even een update van wat de laatste weken hebben meegemaakt. We zijn net aangekomen in Pasar Wajo op het eiland Buton, vanochtend vertrokken vanuit Wakatobi eilanden waar we op anker hebben gelegen bij Hoga eiland.

 

Maar eerst nog even terug naar Banda, waar we werden ontvangen met een openingsceremonie met veel dans, muziek en jammer genoeg ook veel regen. We hebben ook nog meegedaan aan een kano-wedstrijd, waarbij iedere boot bezet werd met 50% gasten en 50% lokale roeiers en of het nu regende of niet, we waren allemaal na de race drijfnat van het opspattende water van het intensieve peddelen. Bij de prijsuitreiking van de race werd er besloten dat iedereen gewonnen had en de uitgereikte trofee ’s dienden de gast-vertegenwoordiger van de boot aan een lokale vereniging te overhandigen. Aansluitend werden we gefêteerd op een heerlijke lunch met verschillend vissoorten, kip en zoetwaren als dessert, kortom zeer geslaagd.

Voor de volgende dag hadden we ons opgegeven voor een “spice-tour”, want ja als je op Banda bent moet je als Nederlander natuurlijk deze specerij eilanden  zien . In de 16e en 17e eeuw heeft De VOC cq De BV Nederland heel veel geld verdiend aan de import en export van deze kruiden. De VOC heeft daarvoor de bevolking destijds met harde hand gedwongen om als slaven hun producten te verbouwen en alleen te leveren aan de Nederlanders, waarbij de “Regenten” niet schuwden om te moorden of de oogst/plantages te verruïneren als het volgens hun inzicht niet volgens de door de VOC opgestelde regels werd uitgevoerd. Gelukkig heeft de lokale bevolking na de verdrijving van de Nederlanders hier nog steeds een zeer lucratieve handel van weten over te houden en worden hun producten “all over the world” tegen goed geld verkocht. 

Je kunt ook zien aan onder andere de kleding dat men hier meer te besteden heeft dan de bevolking op de vorige eilanden. De bevolking van Banda is erg ijverig men is vroeg uit de veren om aan hun dagtaak te beginnen. Allereerst moet men zo vroeg op om de door de duiven uitgekakte amandelnoten op te rapen voordat andere dieren hiermee aan de haal gaan. Deze duiven eten deze amandelnoten compleet met schil, kunnen deze niet verteren en poepen deze weer uit. Hierdoor is de schil weker geworden en is het zeer eenvoudig om de amandel er in zijn geheel uit te halen en te verkopen. Alleen hele amandelen leveren een hoge waarde op, maar er zijn voldoende industrieën die ook gebroken of verbrokkelede amandelen willen kopen, maar natuurlijk tegen een lagere prijs. 

Daarnaast wordt er veel kruidnagel, nootmuskaat en kaneel verbouwd, ik zal proberen er per soort iets nader op in te gaan:

Nootmuskaat: Deze noot hangt in een boom en bevat aan de buitenkant een dikke schil, ze worden geplukt met een speciale houder op een lange stok, zodat ze in de houder blijven zitten en niet op de grond vallen. Daarna wordt de schil met een scherp mes doorgesneden en voorzichtig van de noot afgehaald. Om de noot zelf zit nog een rode mantel (foelie) en deze wordt er ook vanaf gehaald en gedroogd. Hoe donkerder de noot is, hoe beter de kwaliteit en hoe hoger de opbrengst, alleen is dit niet vanaf de buitenkant te zien. Ook deze noot wordt dan in de zon gedroogd alvorens ze per kwaliteit worden verzameld en verkocht. Van de buitenste schil wordt er vaak ook nog met een hoop toegevoegde suiker jam gemaakt. 

De rode schil (foelie) wordt voornamelijk verkocht aan de frisdranken industrie (Coca Cola) voor de kleur en de smaak van deze drank. Nootmuskaat wordt het hele jaar door geoogst.

Dan de kruidnagel, deze groeit ook aan een boom en wordt doorgaans met de hand geplukt, waarbij ook de “drager” waar de kruidnagel aan zit ook wordt meegenomen. Daarna wordt de bloem (kruidnagel) van de drager afgehaald en beide worden in de zon gedroogd. De kruidnagel wordt dan als specerij verkocht en de gedroogde drager wordt daarna gebruikt als sigarettentabak! Men kan de kruidnagel 3 x per jaar oogsten. Zowel de kruidnagel als het sap van de bladeren is een uitstekend middel om bijvoorbeeld kiespijn te verdoven, we kregen ook een blaadje om op te kauwen en na enkele tellen was je tong al deels gevoelloos!!

 Kaneel, ook dit is een product van een boom en wel de bast wordt hiervoor gebruikt. Het nadeel is echter dat het ca. 8 tot 12 jaar duurt voordat een kaneelboom geschikt is voor de productie van kaneel. Er worden dan takken afgezaagd, de bast wordt rondom doorgesneden met een afstand van ongeveer 10 cm, daarna met een stukje hout losser geslagen en aansluitend probeert men zonder de bast te breken deze in zijn geheel af te halen, waarna ook deze weer in de zon gedroogd wordt en klaar is voor de verkoop. Per boom wordt er per jaar maar 1 keer 1 kg kaneel geoogst…..!!

Verschillende foto’s hebben we ter ondersteuning bijgevoegd.

Ook hebben we een aantal forten (Belgica en Hollandia) bekeken (onder de verantwoordelijkheid van de Nederlanders gebouwd), maar deze zijn niet goed onderhouden en daarom deels in verval geraakt. We hebben ook in het huis van een van de vroegere regenten, momenteel een luxe Estate, heerlijk genoten van een biertje in de luie stoelen van de vroegere Regenten!!!

In 1988 is de vulkaan tegenover Banda Neira tot uitbarsting gekomen en op de lavastroom die daar het water in is gegaan hebben we gesnorkeld, prachtig koraal, heel veel tropische vissen en glashelder water. Het “oudere” koraal is veelal dood of beschadigd en vaak vervuild met plastic, want eerlijk gezegd heeft men nog niet door dat plastic ook hun wereld ernstig vervuild. Zowel ouders als kinderen gooien de verpakking van een snoepje, koekje, sigaretten verpakking achteloos op straat of in het water. Ook is alles wat je in de winkeltjes of op de markt koopt verpakt in plastic, ook krijg je bij iedere aankoop je spullen in een of meerdere plastic zakken, zelfs de luiers worden zo in de zee gedumpt.

Men probeert wel om iets aan dit fenomeen te veranderen, maar wij denken dat het alleen zinvol is als je begint met goede voorlichting aan de ouders als de kinderen, maar dat is een kwestie van een jarenvoordat men het begrijpt, zo is het bij ons voorheen ook gegaan en we kunnen niet verwachten dat bij deze mensen deze inhaalslag veel sneller gaat.

 

Na nog een dagje rust en wat klusjes gedaan te hebben aan boord zijn we daarna door gevaren naar het eiland Buru en hebben we de eerste nacht in de haven van Namrole geslapen, althans door het binnenrollen van de enorme golven was dit niet veel slapen. De volgende ochtend de laatste 25 Nm naar het plaatsje Tifu gevaren, waar we in een prachtige ingesloten baai heerlijk rustig hebben gelegen en geslapen.

Het dorpje Tifu was wel erg basic, maar de mensen vonden het geweldig dat we er waren, men keek de ogen uit en wij waren meer de attractie dan andersom! Ook hier natuurlijk weer een welkomst ceremonie met dans van de bevolking en kinderen en daarna konden we een koud biertje met eventueel wat te eten kopen, onder begeleiding van wat live-muziek, waarbij ook enkele cruisers mee speelden/zongen!!

De dag erop om 04.00 uur op om met de bus de bergen in te gaan, waar we een zonsopgang zouden zien en daarna een klein dorpje in de bergen zouden bezoeken. Doordat het regende was er hoger in de bergen geen zon te zien, alleen maar nevel en mist en uiteindelijk door de regen waren de zand/kleiwegen spek glad geworden en was het te gevaarlijk om zelfs met de zware four-weel-drives verder te rijden en hebben we de laatste 3,5 km gelopen/geglibberd.

In dit dorpje had men nog nooit blanken gezien en we werden daar (nog steeds in de regen) hartelijk ontvangen en na wat toespraken en dansen kregen we koffie, thee en wortelsap aangeboden met daarbij verschillende van cassave gemaakte koekjes.  Hier zijn de mensen straatarm,  wat wij konden zien aan de huisjes/hutjes waar men woonde, veel verrot hout met verroeste golfplaten, stukjes plastic zeil waar de gaten in de muren mee waren dicht gemaakt. Maar de vriendelijke oude en verweerde gezichten met een brede glimlach maakte veel goed, vooral toen wij vroegen of we misschien wat groente of fruit konden kopen. Verschillende tuinen werden er bezocht waar we voor een paar dubbeltjes wortels, lente-uitjes en cassave konden kopen. De groente werd netjes onder de dorpskraan afgespoeld en natuurlijk in een plastic zak meegegeven!!

De kerstslinger die ik als eerbetoon kreeg omgehangen heb ik later aan een van de dorpskinderen terug gegeven, deze was daar ontzettend blij mee en stormde daarmee al schreeuwend naar zijn moeder! De terug weg naar de auto’s was toch wel een onderneming, want de vette gladde klei werd door de regen steeds gladder en glibberiger en dan een berg af lopen is geen sinecure. En dan te bedenken dat er de dag voor onze komst een bulldozer was ingehuurd om de wegen die wij daar zouden berijden gladder te maken, laat nou deze bulldozer op het laatste stuk ook van de berghelling weggegleden te zijn,  over de kop, machinist overleden…. en dat omdat er een paar buitenlandse toeristen komen kijken…..!!

Men heeft er alles voor over om het land optimaal en positief te presenteren, zodat wij het land promoten voor de toekomstige bezoekers!

De dag erop hebben we de Sailrite naaimachine tevoorschijn gehaald omdat een van de zeilers een grote scheur in het grootzeil had en dat hebben we netjes kunnen naaien. Daarbij heb ik van een van de cruisers ook geleerd hoe we de instelling van de naaimachine konden optimaliseren, hij had er zelf ook een en al veel op gewerkt! De middennaad kon ik niet met de machine naaien, omdat het niet onder de machine paste, zelfs stijf opgerold was het te dik dus heeft men die naad met de hand moeten naaien. De volgende dag het gerepareerde zeil weer gehesen en stond er keurig bij, nu de vraag hoelang het heel blijft, want het was toch aanzienlijk versleten.

’s Avonds werden we door de organisatie uitgenodigd voor een afscheidsceremonie en aansluitend een diner, de ceremonie met alle toespraken in het Indonesisch duurde veel te lang en wij als buitenlanders zaten er vooral als klapmachine. Het eten was heerlijk, gemaakt door de plaatselijke bevolking, men keek vol trots naar alles wat we zaten te eten en daarna werd er gedanst. Vooral de dames nodigden de mannelijke cruisers uit om te dansen, vaak met veel gejoel van hun kinderen en het was gewoon erg gezellig. 

 

De volgende dag zijn we vertrokken naar Wakatobi National Park, een paar eilanden in een stukje beschermd natuurgebied. We wilden even wat rust en geen verplichtingen, ceremonies of toespraken en een kleine vakantie in onze vakantie hebben! Na ruim 30 uur varen hebben we geankerd in een lagoon bij het eiland Tomia, de zeekaarten die we hebben zijn hier absoluut niet nauwkeurig en we gebruiken ter ondersteuning het programma SAS=Planet. Dit is een free-ware programma, waarbij je zelf de satellietkaarten dient te laden van de gebieden dat je wilt bezoeken. Deze kun je dan offline gebruiken en een extra gps aansluiten om jezelf te zien varen over de kaarten, deze geven geen dieptes aan maar wel de riffen en ondieptes zijn goed zichtbaar.

Het was een verademing om in de lagoon te slapen en wakker te worden zonder gestoord te worden door het geblèr van de moskee midden in de nacht, geen bootjes met knetterende uitlaten maar bijna volledige rust en mooi weer. We hebben daar samen met een aantal andere cruisers  gesnorkeld/gedoken en genoten van het mooie koraal, de miljoenen vissen en andere levende wezentjes die in deze fascineerde onderwater wereld leven.

Jammer genoeg ging bij mij (René) het duiken weer niet goed omdat ik heel veel problemen heb met klaren (druk uitmiddelen van de trommelvliezen), zelfs nu ook nog op 15 a 20 meter diepte. Als ik op deze diepte 1 a 2 meter omhoog of omlaag ga heb ik enorme druk en pijn in mijn oren en tijdens de duik kreeg ik alweer bloed uit mijn neus in mijn masker. Ik heb besloten om voorlopig niet meer te duiken en gelukkig gaat het snorkelen zonder problemen en is ook nog steeds erg mooi!

 

Na twee dagen in de lagoon gelegen te hebben, zijn we in verband met harde wind verwachting verhuist naar de haven van Tomia eiland, waar we achter het rif lagen en alleen met hoog water door de pas konden. Op zondagavond hebben we met een groep van 10 cruisers gegeten in het 5 sterren duikresort, heerlijk eten in een zeer luxe ambiance, zeker als je dat vergelijkt met de indrukken die we de weken ervoor opgedaan hebben.  Een nachtje in het resort kost dan ook US $ 325,= per persoon, dit is dan in een goedkope bungalow maar wel inclusief ontbijt, lunch en diner. Als je wilt snorkelen of duiken krijg je een persoonlijke begeleider mee, soms op twee personen die je controleren maar ook adviseren waar wat te zien is en dit ook onderwater voor je aanwijzen! De prijs is ook zo hoog omdat er 250 mensen werken op een gastenbestand van maximaal 60 personen. 

Ook hier hebben we gezellig met 6 a 7 boten gelegen, veel gedoken/gesnorkeld en na ca. 5 dagen zijn we naar een iets noordelijker gelegen eiland (Hoga) gevaren en ook hier weer veel van de onderwater wereld gezien.

Ook hebben we afgelopen week samen met 2 andere stellen het grote eiland,Kaledupa, bezocht, daar van de bevolking een scooter gehuurd en over het eiland getoerd, zodat we ook het echte Indonesië konden zien. Ook hier heel veel armoede, maar wel allemaal vrolijke lieve aardige behulpzame mensen.

In een van de scooters zat wat weinig benzine, waardoor we bij een van de vele stalletjes stopten om daar een flesje van 1 liter benzine te kopen… na de tank gevuld te hebben en nog wat rond gekeken te hebben zijn we weer op de brommer/scooter gestapt en onze rondrit verder vervolgd. Na ongeveer 10 minuten zag ik opeens dat mijn scooter voorzien was van 2 spiegels, ook de snelheidsmeter zag er anders uit, shit dus, ik had een verkeerde scooter meegenomen!! Wij terug en ja hoor, daar stond mijn van iemand privé gehuurde scooter nog netjes op de weg. De eigenaar van de door mij meegenomen scooter kwam naar ons toelopen en accepteerde mijn excuses en gaf aan dat het gelukkig geen probleem was!!

Wij verder met onze rondrit over het eiland en plotseling stopte de (nieuwste) scooter van een van de koppels, oververhit. We kregen gelijk van wat bewoners hulp in de vorm van gereedschap om de beschermkappen van de motor weg te halen, een fles water gekocht en de radiator gevuld. Het was voor korte duur want nog geen kilometer verder was het probleem identiek en besloten om Judy bij ons op de scooter mee te nemen, zodat zijn scooter wat minder belast zou worden.

Gezellig van een lunch genoten (nasi ayam goreng) en we kregen vooraf een heerlijke pittige soep met groenten. De kosten voor deze lunch incl. een blikje/flesje frisdrank is omgerekend maar 4 euro!! We hebben enkele foto’s bijgevoegd van de huisjes die we onderweg gezien hebben. Wat ons opviel is dat we op grote delen van het eiland geen internet/telefoon connectie hadden, maar wel loopt iedereen met een smartphone! Deze gebruiken ze vooral om samen met ons een foto te maken of om spelletjes te doen, want bellen kunnen ze meestal niet of ze moeten naar een ander dorp of boven op een berg of heuvel gaan staan voor wat ontvangst!

 

De laatste dag in Hoga hebben we weer gesnorkeld en ’s middags bij een klein resort aan het strand nog gezellig met een aantal een koud biertje gedronken en de zon zien ondergaan. De volgende dag om 5.30 uur op en om 6.00 uur vertrokken naar Pasar Wajo, onderweg voornamelijk met de Code-0 gevaren totdat we een squal kregen met 20 knopen wind. De rest op de gewone zeilen gevaren en waren om 16.00 uur weer op anker in Pasar Wajo!

 

Geniet allemaal van het mooie weer in Nederland en tot de volgende keer,

 

Groetjes, ook van Paulien,

René

Vanuatu - PNG - Banda

Hallo allemaal,

 

Vanuit een zonovergoten Banda, waar we zojuist zijn aangekomen, even een berichtje wat wij de laatste paar weken hebben meegemaakt.

 

We zijn vanaf Sola vertrokken naar Ureparapara, een vulkaan eiland waarvan de krater aan een zijde is ingezakt en daardoor open naar de zee. We hebben daar een paar dagen goed beschut gelegen en een van de dorpjes een aantal keer bezocht, we waren met 3 boten, Kama (Duitsers) met Andy en Miriam aan boord en Freebird (Fransen) met Serge, Irene en crew Charlie.

Andy had destijds bij zijn vertrek heel veel kinderkleding en speelgoed meegenomen van zijn jongste dochter en dit als geschenk aan het dorp gegeven. Dit werd door een van de chiefs verdeeld onder de kinderen die dan zelf iets mochten uitzoeken. Wij hebben eea aan kleding, ballonnen en groentezaden gegeven en vooral de groentezaden waren zeer geliefd!

Op de laatste dag hebben we ons overgebleven geld van Vanuatu aan de chief gegeven voor het welzijn van de kinderen of kosten voor de school, men was zeer onder de indruk dat men dit zomaar kreeg.

We vonden wel, dat zowel de mensen als de chiefs schaamteloos vroegen om vooral kostbare zaken, zoals zonnepanelen, accu’s, omvormers, LED lampen, radio’s etc. alsof we die in onze achterzak hadden en niets kosten….

We hebben de mensen nog wel geholpen met reparaties van stereo-installaties, zaklantaarns, omvormers om de mobiele telefoon te laden en kleine huishoudelijke apparaatjes, hetgeen hogelijk gewaardeerd werd. Jammer genoeg “vergat” men snel het toegezegde fruit of groente te brengen, een beetje eenrichtings verkeer, niet dat we erop zitten te wachten, maar niet erg correct!

Nog een leuke anekdote, de Fransen hadden om een kip gevraagd, net voordat ze wilden vertrekken kwam er een kano aan met een tas en ja hoor een levende kip!!! Die moest dus nog even snel onthoofd worden, rode boot van het bloed, veren plukken en ontdaan worden van de ingewanden. Uiteindelijk 1,5 a 2 uur later konden ze pas vertrekken, maar wel met een heerlijke verse kip.

Wij zijn diezelfde dag vertrokken richting Port Moresby, een hobbelige zee van de harde wind van eerdere dagen en nadat we uit de luwte van het eiland waren 20 a 25 knopen wind, precies op 180 graden van achteren. Na vele uitproberen wat nu het meest comfortabel zeilde hebben we besloten om de wind af te kruisen. We hebben eigenlijk alle dagen veel wind gehad en onderweg eerst een kleine tonijn gevangen en een paar dagen later een mooie Mahi-mahi, heerlijk! Natuurlijk de eerste dag Sashimi en de rest netjes gefileerd en in de koelkast en vriezer voor later. 

Tijdens deze reis waren er onderweg veel vogels die voor de nacht een plekje zochten op onze boot en wilden op de radardome zitten, maar daar staat de windgenerator boven, dus jammer genoeg hadden we twee dode vogels die we pas de volgende ochtend vonden. We hebben ze een correct zeegraf gegeven, evenals de vele vliegende vissen die we dagelijks aan boord na een nacht varen aantreffen. De laatste twee dagen naar Port Moresby hebben we veel regen gehad en was de bewolking en de landmist zo dicht dat we pas iets van Papua Nieuw Guinea zagen bij de pas door het koraal net voor Port Moresby.

De jachthaven en club in PM was goed en luxe, goede restaurants, lekker koud biertje en heerlijke wijntjes en dat alles voor zeer aantrekkelijke prijzen. Alleen buiten de streng bewaakte jachtclub was het onveilig en crimineel, veel werkloosheid onder de bevolking, vele daklozen die slapen onder een stukje karton langs de weg wat gelijk hun “huis” is en verkoop plaats voor de beatlenut. (dit is een noot waar ze op kauwen samen met wat kalkpoeder, ze krijgen daar rode tanden van en worden een beetje high van en krijgen er energie van). Op een van de dagen dat we naar de Indonesische ambassade met de taxi reden, werd ik door een andere automobilist gewaarschuwd om mijn rugzak die ik op mijn schoot vast hield onder mijn benen te zetten voordat een crimineel deze bij een stoplicht of rotonde uit de auto trekt, evenals je mobiel telefoon niet in je handen houden, want je bent hem zo kwijt…..

Dit onveilige gevoel is voor ons de reden geweest om na ontvangst van ons visum zo snel mogelijk Port Moresby te verlaten, maar ik wilde ook nog graag met volle gasflessen naar Indonesië. Een van de “bewoners” van de jachthaven heeft een bedrijf met auto’s incl. chauffeur en zij zouden 3 cruisers begeleiden om de gasflessen te vullen, alle flessen kunnen gevuld worden. Wij dus met auto en chauffeur naar het eerste gasstation, ongeveer 30 minuten rijden buiten de stad. Daar met de flessen naar binnen en alleen onze fles had de goede aansluiting om te vullen, maar wij hebben een roestvrijstalen fles en ze vullen alleen maar stalen of aluminium flessen. Ook met wat vriendelijk vragen was de man niet om te praten, dus met lege flessen weer weg. Na 2 andere stations bezocht te hebben uiteindelijk terug naar de jachthaven, omdat men de auto met chauffeur nodig had. De volgende dag nog een poging, want er waren meer vulstations….. om een lang verhaal kort te maken, pas de 4e dag had ik het geluk om onze fles te laten vullen, alle anderen zijn zonder gas vertrokken!!

 

Vanaf Port Moresby vaar je over de Coral Sea naar de Torres Street, een beboeide route tussen veel koraal, eilandjes en droogvallende zandbanken in redelijk ondiep water van 8 a 12 mtr. Normaal hebben we dieptes van enkele honderden tot 5 a 6 km diepte, hetgeen onze dieptemeter niet meer aangeeft! Het was ruim een dag varen naar de entree van de Torres Street dus kwamen we daar pas om 22.00 uur aan. Gelukkig met de elektronische kaarten gekoppeld aan de GPS is het eenvoudig om je weg te vinden, alleen kloppen de kaarten vaak niet of zijn ze niet geactualiseerd. Daarom gebruiken wij er ook nog twee andere informatie bronnen bij, welke onze positie presenteren op foto’s die zijn genomen met satellieten en zeer nauwkeurig zijn, alleen geven ze geen exacte diepte maar zijn ondieptes en koraal koppen door het glasheldere water op de foto’s goed te zien. 

Toch hadden we een beetje pijn in onze buik voor deze passage, maar achteraf was het absoluut niet moeilijk, weinig grote schepen en met onze navigatie-informatie probleemloos. De volgende dag laat in de middag waren we bijna door de passage, echter dit ging wat trager omdat we 4,5 tot 5 knopen stroming tegen hadden. Gedurende de dag werden we gespot door een van de vliegtuigen van de Australische douane en bij de 2e overvlucht werden we opgeroepen via de marifoon om onze gegevens en bestemming op te geven, lijkt een beetje op Big Brother is Watching You !!

Om zo min mogelijk last te hebben van de overmaat aan visbootjes en visnetten die vaak ’s nachts onverlicht zijn, hebben we besloten om eerst 2,5 dag naar het westen te varen om daarna de koers te verleggen voor de daarop volgende dagen richting Kai-eilanden. Als we de verhalen achteraf van andere boten horen was dit geen slechte, al hoewel we een keer over een lijn met visnetten in de nacht zijn gevaren, zonder dat we vast kwamen te liggen. Verder waren de overige vissersschepen goed te zien door de overmaat aan licht waarmee ze de vis proberen naar boven te lokken, vooral in de buurt van de eilanden. Na 7 dagen en bijna 1100 Nm kwamen we ’s avonds aan en zijn ca. 6 Nm voor Debut een baaitje ingevaren waar we eerst een wijntje hebben gedronken om daarna weer heerlijk door te mogen slapen en niet om de zoveel uur op om wacht te lopen…..

De volgende ochtend zijn we naar Debut gevaren en onderweg naar de ankerplaats liep de Freebird ook binnen, die hebben we er dus mooi een halve dag uitgevaren!

Pas de volgende ochtend kwam er een boot langszij met vijf lieden van het toeristen bureau ter verwelkoming in Debut en ons te informeren over de activiteiten. Zij informeerden na hun bezoek de overige autoriteiten om ons in te klaren, dit zou dan of dezelfde middag of de dag erop gebeuren, men heeft echt geen haast om iemand snel te helpen, maar terwijl we de boot aan het schoon maken waren stond er iemand vanaf de kant te schreeuwen, dit bleek de douane te zijn. Met de dinghy wilde ik ze ophalen, echter ze mochten niet aan boord komen voordat Quarantaine geweest was, maar die was nog niet gearriveerd. Uiteindelijk kregen we om 17.00 uur een boot langszij met 14 of 15 officials, douane, quarantaine en immigratie. Eerst quarantaine, daarna immigratie en als laatste douane met iemand van een public relations die van alle handelingen van de douaniers foto’s maakte, dit bleek achter af om ze te vrijwaren van illegale praktijken en de douaniers weer op een niet corrupt standbeeld te plaatsen!!

Ook spraken deze douaniers perfect Engels, in tegenstelling tot verhalen die we van andere cruisers hebben gehoord, waarbij met handen en voeten en veel smeergeld een inklaring kon plaats vinden.

De dagen erop zijn we op eigen houtje het eiland gaan verkennen, boodschappen gedaan bij de enige grote supermarkt in Tual / Langur wat de hoofdstad is van het eiland. In deze supermarkt kregen we van Australische cruisers een telefoonnummer van een taxi-chauffeur die ons voor een leuke prijs de highlight van het eiland zou laten zien. Deze man had een grote auto en hebben deze toer samen met de bemanning van de Freebird gedaan, we hebben een aantal foto’s bijgevoegd.

Tijdens ons bezoek aan de omliggende dorpen zagen we alle inwoners hard werken om hun dorp in optimale staat te brengen voor de buitenlandse bezoekers van de Wonderfull Sail Rally door Indonesië, ook in Debut hoorden we tot midden in de nacht de muziek om alle dansen perfekt in te studeren. Zelfs de markthal, de gebouwen bij de terminal, de trappen waar we met de dinghy aankomen, alles werd nieuw in de verf gezet en zelfs op de voorlaatste dag voor de opening werd de zandbestrating in het dorp voorzien van een laag asfalt!

 

De openingsceremonie was indrukwekkend met locale dansen van zowel de ouderen als de kinderen, natuurlijk verschillende toespraken met daarna een zegening met kokos water, zodat wij allemaal tot hun burgerij behoren! Ook hiervan hebben we enkele foto’s bijgevoegd.

Ook de daarop volgende dagen zijn we door de organisatie gefêteerd, met bussen onder politie begeleiding werden we naar verschillende dorpen gereden waar we weer als VIP’s werden ontvangen, ook de locale bevolking wilden graag met ons op de foto en wij uit Nederland zijn in hun ogen helemaal favoriet!  Tijdens een van onze wandelingen in Debut was op een gegeven moment de hele weg afgezet, omdat bij het gemeenschapshuis een kaartmiddag werd gehouden, waarbij de tafeltjes ook op straat stonden. Wij werden gelijk geïnformeerd hoe het spel (alleen door mannen gespeeld) in elkaar zat met hun domino kaarten. Toen enkele dames  ons zagen werd er gegild en geschreeuwd en wilde ze met ons op de foto, de hilariteit van de dames was nog groter toen ik aangaf dat er twee dames op iedere knie van mij mochten zitten om een foto te maken!!

Ondanks alle onderdrukking die in 1700/1800 tijdens de VOC tijd  is gebeurd, staat Belanda (Nederland)  hoog in het vaandel. We hebben zelfs huizen gezien die in onze driekleur zijn geschilderd, natuurlijk ook met voldoende oranje erbij voor het nationale gevoel!

We zijn zaterdagochtend vanuit Debut naar Banda gezeild in bijna 30 uur, 189 Nm en doordat er maar 15 knopen wind stond bijna alles met de Code-0 (Gennaker) gevaren. 

Omdat het nieuwe maan was hadden we bijna geen licht in de nacht, echter om ca. 22.00 uur werd de zee steeds lichter en melkachtig van kleur, waardoor deze de donkere nacht begon te verlichten. Waarschijnlijk door de grote hoeveelheid fluorescentie in het water, wat geactiveerd werd door de westwaarts lopende stroming.

Hier in Banda is er door de organisatie weer het nodige georganiseerd voor ons, dus gaan we straks naar de kant om te zien wat er allemaal op het programma staat, maar dat zullen we in het volgende verslag opnemen.

 

Groet,

Paulien en René

SY Bounty

Mei tm half Juni 2019

Hallo allemaal,

 

Vanuit een bewolkt en regenachtig Vanuatu even weer een update van onze belevenissen in de afgelopen weken.

Nadat we op maandagochtend in Opua het water weer zijn ingegaan (de doorvoeren zijn gelukkig allemaal lekvrij!!) hebben we de boot geprepareerd en de volgende ochtend uitgeklaard, de diesel tank afgevuld en met een goed weerraam vertrokken naar Vanuatu.

De eerste dagen nog lekker met het tentje op de cockpit gevaren, waardoor het een stuk warmer was, want met koude wind van achteren (8 graden  in de nacht en 13 graden overdag) was het nu veel beter uit te houden. We hebben de eerste 3 dagen de wind pal van achteren gehad , 20 a 25 knopen, hobbelige zee en natuurlijk veel rollen, maar het schoot wel lekker op. Doordat de wind wat meer zuid-oostelijker werd hebben we de dagen daarna wat minder liggen rollen, doordat we beide zeilen over bakboord hadden staan. Na 6 dagen en ruim 1050 Nm konden we op anker gaan bij Lenakel op Tanna, met een gemiddelde snelheid van 7 knopen niet slecht!!

 

In Tanna hebben we de volgende dag eerst ingeklaard, er kwam niemand aan boord en moesten zelf naar het douane kantoor. De immigratie moesten we later doen in Port Villa omdat de officier naar het voetbaltoernooi was en Bio-security was er ook niet!  Na een SIM-kaartje te hebben gekocht en een taxi te hebben georganiseerd zijn we ’s middags naar de actieve vulkaan gebracht (Mount Yasur). De taxi chauffeur had ons al gewaarschuwd dat de gidsen bij de vulkaan erg lui waren en we moesten er op aandringen om deels om de krater te lopen om überhaupt wat te kunnen zien, want het was regenachtig en de top was deels in de mist. Met een groep toeristen zijn we om ca. 17.00 uur in terreinwagens omhoog gebracht, waarbij we het laatste stuk moesten lopen.

Gelukkig hadden we regenjacks aan, want het kwam af en toe met bakken uit de hemel. Een maal boven bleek de kratermond geheel met mist gevuld te zijn en konden we (op wat rode gloed door de mist na) niets van de pruttelende lava zien. Wel hoorden we af en toe een knal, wanneer er weer wat lava omhoog borrelde, hetgeen zeer indrukwekkend is!

Inmiddels was de regen nog heviger geworden en liep het water bij iedere stap uit onze schoenen en hebben we besloten om terug te gaan omdat er toch niets te zien was, jammer maar de weersomstandigheden kunnen we gelukkig niet beïnvloeden.

In het donker weer met de taxi terug naar de boot en daar aangekomen zagen we dat onze normaal witte boot donker grijs tot zwart was van de roet en as van de vulkaan (natuurlijk ook de net nieuwe buiskap en tent).

Gelukkig bleek het mee te vallen en het zwarte was hoofdzakelijk as, welke er de volgende dag door de regen en een beetje met hulp van ons borstelen weer grotendeels was afgespoeld. Omdat de windrichting goed was, gelijk besloten om daar te vertrekken, want de vulkaan bleef as spuwen en zijn we in de nacht doorgevaren naar Port Vila.

Ook nu weer een ruige tocht door de harde wind en onstuimige zee, maar met gereefde zeilen veilig aangekomen! In Port Vila weer een beetje bij gekomen, lekker bij de Thai enkele dagen een massage genomen, uit eten geweest en anti-malaria medicijnen voor Papua Nieuw Guinea en Indonesië gekocht. In het ziekenhuis hebben we 4 kuurtjes meegekregen voor mogelijke noodgevallen van malaria infectie, zonder dat we preventieve medicatie hebben genoten.

Op de markt en in de plaatselijke “supermarkt” weer zoveel mogelijk vers fruit en groente gekocht, zodat we weer een aantal dagen vooruit kunnen.  We hebben een aantal eilanden bezocht op onze weg naar het noorden, o.a. Lelepa, Moso, Emae, Epi, Ambrym en daarna door naar Pentacost.

In Pentacost zijn we allereerst op anker gegaan in een baai en aan de locals gevraagd waar en wanneer de land-diving zou plaats vinden. Een van de mensen gaf ons aan dat het aan het einde van de baai was en een wandeling was van ongeveer 30 minuten. Na ruim een uur gelopen te hebben, aan verschillende mensen gevraagd te hebben, bleek het nog noordelijker te zijn. Uiteindelijk hebben we een naam van een chief gekregen die we toevallig op onze terug weg tegen kwamen en de volgende dag in “zijn” baai geankerd en tot zaterdag gewacht, want dan werd er weer gesprongen.

Op Zaterdagmorgen om 8.00 uur stonden we klaar, vooraf betalen en met zijn dochter naar een van de volgende dorpjes gelopen, waar we tot ongeveer 10.00 uur moesten wachten op toeristen die per vliegtuig daar naar toe kwamen. De traditie is dat men van een 25 a 30 mtr. opgebouwde toren afspringt, waarbij aan de enkels een liaan is vast gebonden welke de val moet breken en de bedoeling is dan dat springer met de schouders de grond aanraakt, waardoor ze een goede groei en opbrengst krijgen van de geplante YAM-wortels. Het gaat ook wel eens fout, maar gelukkig hebben wij dat niet meegemaakt. Achter de toren staat een groep dorpsgenoten die de springers met opzwepende zang en dans aanmoedigen, vrouwen zijn gekleed in een rieten rokje en de mannen hebben allemaal alleen een peniskoker aan, de zo geheten “big en small nambas”. 

We hebben enkele foto’s bijgevoegd van het spektakel, er wordt van verschillende hoogtes gesprongen, de lagere niveaus zijn voor de kinderen (alleen mannen) vanaf 8 jaar. De lianen zijn enerzijds aan de enkels van de springers verbonden en anderzijds aan de springplank bevestigd, waarbij de stokken van de springplank breken als hun volle gewicht net boven de grond erop komt, hetgeen hun val breekt en ze niet de volledige belasting op hun enkels krijgen. Na de land-diving kregen we een lunch aangeboden, bestaande uit rijst waarin minuscule stukjes kip met te veel vlieguren langs was gevlogen….. Het dessert, een geschilde sinaasappel, smaakte het beste!!

Op zondag zijn we verder naar het noorden gevaren en in een kleine baai bij het dorpje … op anker, vanaf het water leek het dorp er goed onderhouden uit te zien, maar eenmaal aan land bleek het een grote ongeorganiseerde rotzooi te zijn. Natuurlijk was er een kerk die er redelijk goed onderhouden uitzag, maar de hutjes van golfplaat of bamboe/pandanus bladeren zagen er verschrikkelijk slecht en niet onderhouden uit. Op maandagmorgen na 10.00 uur zou er markt zijn, echter bij aankomst daar lagen er drie mannen te rusten/praten en was er niemand die iets te koop had. 

De mannen hebben toen voor ons wel bij enkele dorpsgenoten wat fruit georganiseerd, wat wij van hen gekocht hebben. Omdat er bijna geen wind was hebben we daar twee dagen liggen wachten op wind alvorens we konden oversteken naar Espirito Santo, het eiland waar Luganville op ligt. De overtocht was rustig en hebben omdat onze aankomst laat in de middag was achter het eerste eiland geankerd en rustig geslapen. De volgende ochtend naar de stad waar we weer bij het Beach Resort gelegen hebben, zoals twee jaar daarvoor ook.

Voor de verjaardag van Paulien zijn we naar Ratua Island Resort gevaren, het meeste luxe Resort van de regio en daar voor Zaterdagavond gereserveerd voor een diner. Van de harde wind hebben we daar geen last gehad, want de ankerplek is zeer goed beschut. Het diner was perfect, we kregen zelfs een uitvoering van een waterconcert, uitgevoerd door een groep lokale dames! 

Wij hadden bij de slager in Luganville een hele ossenhaas besteld, maar die konden we pas op Donderdag ophalen, waardoor we enkele dagen bij Ratua zijn blijven liggen, heerlijk gesnorkeld en af en toe wat onderhoud aan de boot gedaan, onder andere de voetrail aan bakboord afgekrabd, geschuurd en opnieuw gelakt met Cetol Marine. Ook weer een grote hoeveelheid teak pluggen van de dekken vervangen, dus op de voetrail aan stuurboord na ziet het er weer keurig uit!

Op Woensdag zijn we weer naar Luganville gevaren, zodat we Donderdag weer konden provianderen en mogelijk Vrijdag vertrekken naar de Banks en Sola konden uitklaren, maar de ankerfee moesten we in Luganville voldoen. Wij de volgende ochtend naar de Douane, die stuurden ons eerst weer door naar immigratie, deze stuurden ons weer terug naar de douane met de mededeling dat alle handelingen in Sola konden worden afgehandeld. Bij de douane was het toen paniek, want zij dachten dat dit niet mogelijk was en een ieder die op dat kantoortje zat werd uit zijn/haar slaap gehaald en begon zich ermee te bemoeien. Na ruim 2 uur en telefonisch contact met de immigratie bleek het toch te kunnen en kregen wij een nieuwe “cruising-permit” mee voor de Banks-eilanden. Het is triest om te zien dat de ene hand niet weet wat de andere doet, daarbij een hoeveelheid desinteresse van de medewerkers, dan duurt een dag hangen wel erg lang lijkt ons….!!!!! 

Aansluitend hebben we boodschappen gedaan en na deze opgeruimd te hebben besloten om gelijk (14.00 uur) te vertrekken naar Santa Maria, zodat we de voorspelde goede rustige wind ook in de nacht konden benutten. Eenmaal buiten hebben we de genaker gezet en tot 20.00 uur gebruikt, omdat de wind toch wel wat minder was dan voorspeld. Nog geen half uur erna trok de wind aan van 10 knopen naar 25 a 30 knopen en snelden wij met gereefde zeilen naar de Banks eilanden. Ondanks dat we maar een paar vierkante meter zeil hadden uitstaan, liepen we 6 tot 8 knopen en kwamen we veel te vroeg in een extreem donkere nacht bij Santa Maria aan. Op de plotter en satellietbeelden wisten we precies waar we voeren en zijn we een baai aan de westkust op de motor met 1,5 a 2 knopen genaderd en in 16 mtr diep water het anker om 4.00 uur uitgegooid en heerlijk onze kooi ingekropen.

De volgende ochtend werden we direct bezocht door de locals in hun uitgeholde boomstam-kano’s, welke ons adviseerde om naar een rustige ankerplek met mooie zandbodem te gaan, waardoor we minder lagen te rollen. Voorzichtig daar naar toe gevaren en daar op anker in glashelder water met 2,5 a 3 meter water onder de kiel en inderdaad zwart en wit zand. In de middag nog een hekanker uitgezet om wat minder te liggen rollen op de binnenkomende swel en die nacht redelijk rustig gelegen, terwijl het buiten hard waaide, 25 a 30 knopen!

Gedurende de dag kwam er iemand naar ons toe die zich presenteerde als de radio-contact-man van het eiland en problemen had met zijn korte-golf-radio. Een van de glaszekeringen was al ruim 1,5 jaar kapot, waardoor ze geen contact meer hadden met de andere eilanden en in Vanuatu geen 30 Amp zekering konden vinden. Gelukkig had ik voor de man een zekering en heb deze meegegeven, maar vertelde hem deze nog niet te gebruiken voordat ik bij hem met de multimeter de radio gecontroleerd zou hebben. Wij konden echter in de middag bij zijn dorpje met onze dinghy niet aan de kant komen omdat we met laag water niet over het koraalrif konden komen. Aan het einde van de middag kwam hij met zijn kano langs met de verontschuldigingen voor het rif en had groenten en fruit voor ons meegenomen.  Tussen de regels door vertelde hij dat hij de zekering toch gezet had en de radio weer goed functioneerde, hij was zo blij als een klein kind!! Maar er was nog wel een probleem met de accu aansluiting, dus de volgende dag met hoog water daar heen en in een klein hutje stond de radio, aangesloten via een accu op een zonnepaneeltje. Nu bleek dat de aansluiting op de accu aan een kant met een boutje en vleugelmoer was aangesloten en de andere kant had hij wel een boutje maar geen moer en had het boutje met een onder spanning gezet stukje bamboe tegen de pool gefixeerd. Alleen als hij iets bewoog schoten de draden los en verloor hij het radio contact. Na allereerst de te ver afgepelde draden weer wat in elkaar te hebben gedraaid, een kant stevig gemonteerd en de andere kant voorbereid, zodat hij later met een boutje en moertje van ons dit goed kon monteren. Hij glom van oor tot oor en bleef ons maar bedanken voor de hulp, riep ook andere radiostations op en ook daarvan kregen wij dankbetuigingen voor de hulp omdat ze nu weer contact konden onderhouden!!

De Chief van het dorp, die precies tegenover onze ankerplek woonde, had ons gevraagd om wat paracetamol voor zijn vrouw (hoofd en rug-pijn) en wilde graag wat benzine hebben, hij zou voor papaja en wat bananen zorgen. Eenmaal aan de kant kregen we enkele grote papaja’s en had hij een hele tros (groene) bananen gekapt van ruim een meter lang met wel 10 grote kammen banaan eraan….!!

Voor hem, zijn vrouw en schoondochter hadden we nog wat kleding meegenomen, dus iedereen was weer erg tevreden! We moeten wel eerlijk zeggen dat in dit dorp het de eerste keer was dat alles er keurig en opgeruimd uitzag, geen rotzooi op de grond, vooral geen rondzwervend plastic, bomen, struiken, huisjes/hutten netjes en zonder gaten, plein en paden schoon, echt een verademing in vergelijk met vele andere dorpen!!

 

Gisteren zijn we van Santa Maria vertrokken naar Vanua Lava en liggen nu in de baai voor het plaatsje Sola, gezellig met een Duitse cruiser die we in Luganville en al eerder in Nieuw Zeeland hebben ontmoet.

Als we hier uitgeklaard hebben varen we naar nog een van de Bank eilandjes voordat we doorvaren naar Port Moresby in Papua Nieuw Guinea waar we ons visum voor Indonesië gaan regelen.

 

We wensen iedereen veel plezier, een hoop mooi weer in Nederland en tot het volgende verslag.

 

We willen ook iedereen bedanken voor de vele leuke reacties op onze verslagen, echter omdat we sommige emailadressen niet hebben kunnen we ook geen reactie terug sturen, dus graag ook je email adres dan achter laten!!

 

Vriendelijke groeten vanuit Vanuatu,

Paulien en René Kuipers

 

SY Bounty,

HR 46 - 89

Maart April 2019

Hallo allemaal,

 

Op de valreep, net voordat we definitief Nieuw Zeeland gaan verlaten nog even een update van onze belevenissen van de afgelopen  twee maanden.

In de Coromandel hebben we Jan en Fely opgepikt en gezellig een paar dagen aan boord gehad. We zijn met hen vanwege goede wind de 2e dag naar Ponui eiland gevaren, dit ligt naast Waiheke en daar met hen genoten van het mooie weer (soms tussen de buien door). Aangezien ze weinig gevist hadden in hun leven, vonden ze dit zeer vermakelijk en waren ze bijna niet weg te krijgen van de hengels.

Het was zelfs zo dat Jan zijn laptop de volgende ochtend heeft gelaten voor wat deze was en hij stond ’s ochtends vroeg al op het achter dek te vissen! Ze hebben een aantal mooie Red Snappers gevangen, ook veel te kleine die we hebben terug gezet, maar de grotere heb ik gefileerd en tijdens het diner lekker gegeten. Het was erg gezellig, vooral de spelletjes die we ’s avonds met ze gespeeld hebben, we wisten niet dat Fely zo fel was met Rummikub!

Jammer genoeg verspeelde Jan per ongeluk de hengel (die rode van Fons) in de hitte van de strijd, echter de regen maakte ook een einde aan het visplezier en zijn we terug gevaren naar het plaatsje Coromandel. Ik heb met Jan nog even snel de gasflessen kunnen vullen, want deze waren alle drie leeg en nu met de auto deze halen was natuurlijk perfect, anders hadden we ermee moeten slepen.

Bij het afscheid kwamen er net en groot aantal sportvissers terug van een dagje zee-vissen en Fely vroeg aan deze mensen of ze misschien een van de grote Red-Snappers mocht kopen, dat wilden deze Maori’s niet en daarom kreeg ze een mooie vis van ongeveer 60 a 70 cm!!

Na hun bezoek zijn we naar de Mercury eilanden gevaren en in de baai van het hoofdeiland heerlijk rustig op anker gelegen. Het eiland is privé, echter het is toegestaan om daar te wandelen mits de natuur en het vee onaangetast blijft. We hebben daar vele uurtjes heerlijk gelopen en genoten van de vele mooie uitzichten.

 

Het Great Barrier eiland hebben we aansluitend bezocht en ook hier weer heerlijk kunnen wandelen, alleen de bewegwijzering van de paden is niet goed aangegeven. We waren op een ochtend vertrokken om een wandeling te maken en aan het begin van deze wandeling vroeg een andere wandelaar of hij ons gezelschap mocht houden, want hij wilde een gelijksoortige wandeling doen. Deze zeiler woonde deels op Waiheke en deels op zijn boot, was wat ouder dan wij en had een uitstekende fitheid. Hij had ook een meer gedetailleerde kaart bij zich en wij lopen, praten en plotseling kwamen we bij een wegmarkering en zouden we volgens zijn kaart naar links moeten. Uiteindelijk na nogmaals een half uur gelopen te hebben (berg op en af), toch besloten om terug te gaan omdat we het geplande pad niet konden vinden.

Na ruim een uur terug lopen vonden we het geplande pad wat ons naar een waterval leidde en vandaar uit konden we terug komen naar de baai waar de boot lag. ’s Avonds in het plaatselijke restaurant gegeten, echter men heeft daar toch wat andere ideeën over Crispy Pork Belly dan wij.

Het was een beetje Crispy, maar het meeste vet was niet uitgebakken, waardoor we 3 cm dik vet hadden en een halve cm vlees. Wij hebben dat vet natuurlijk niet opgegeten, de N Zeelanders doen dat echter wel!!

In het noorden van de Great Barrier zijn vele mooie beschutte baaien en wij hebben in Smoke House Bay gelegen, wat haar naam dankt aan een cruiser die daar jaren geleden een vrij toegankelijke plek heeft gecreëerd, waar rookkasten staan, maar ook BBQ’s, Pizza oven op hout, wasbakken met ouderwetse handwringers en een huisje met badkamer incl. ligbad en douche. Het water wordt via een ingenieus systeem uit het bos opgeslagen in een sisterne en via een slang naar beneden geleid.

Buiten staat een houtkachel met warmtewisselaar die de binnen opgestelde boiler verwarmt, die kachel moet je natuurlijk zelf stoken met hout uit het bos. Ook wij hebben daar na een mooie wandeling genoten van een lekkere warme douche! Ik heb wat foto’s bijgesloten.

 

Na enkele dagen daar gezellig te hebben rondgedwaald zijn we weer naar de Coromandel terug gevaren om Peter en Christine voor een paar dagen aan boord te hebben. Met hen zijn we naar Rotoroa eiland gevaren, ook naast Waiheke, waar vooral Peter het ontzettend leuk vond om te vissen. Ik had in Coromandel een nieuwe hengel gekocht (Fons, deze is nu blauw) en deze werd zeer veelvuldig gebruikt, ook Christine had er schik in echter durfde de gevangen vis er niet zelf af te halen! Op de eerste dag in de baai daar kwam er een medezeiler naar ons toe en bracht ons een groot stuk Kingvis omdat wij zo’n mooie boot hadden!!! Hij had deze de dag ervoor gevangen en was voor hem en zijn vrouw veel te veel en hebben deze ’s avonds op de Cob-BBQ gerookt en heerlijk opgepeuzeld. We hebben met Peter en Christine ook heerlijk gewandeld en op de laatste dag werden wij uitgenodigd om met hen te lunchen in Coromandel en konden we nog even snel wat boodschappen doen bij de supermarkt.

 

Vanaf de Coromandel zijn we weer naar Waiheke gevaren en daarna door naar het eiland Rangitoto, een van de vele vulkanen hier. Nadat de boot goed op anker lag zijn we aan land gegaan en de Rangitoto beklommen, het was een pittige wandeling en op de top heb je een mooi 360 graden uitzicht en kijk je over de Hauraki Gulf uit en ook een mooie blik op Auckland.

Op de terugweg zijn we nog naar de speciaal gepromote grotten gelopen, echter dat viel heel erg tegen. Het bospad erheen was veel mooier dan deze grotten zelf, maar ja je kan niet altijd geluk hebben. Het eiland zelf is met z’n lavasteen zwart en ruw, echter het is onvoorstelbaar hoe vruchtbaar de lava is, want het heeft een ongelooflijke mooie maar aparte begroeiing.

In het weekend hebben we daar een Belgisch cruisers-koppel ontmoet (An en Iwan), zij werken beide in Auckland en proberen hun permanente verblijfsvergunning te krijgen. Hun doelstelling is om na de verkregen verblijfsvergunning de winterperiode op de eilanden (Fiji, Vanuatu, Nieuw Caledonië) te verblijven en in de zomer weer terug te komen om een half jaar te werken (mits dat financieel haalbaar is!)

Later in de week zijn we via Waiheke en het eiland Rakino naar Kawau eiland gevaren om de dag erna naar Whangarei terug te varen, zodat we konden provianderen en de laatste technische onderdelen konden kopen. Ook hebben we daar onze auto naar een handelaar gebracht om deze hopelijk zo snel mogelijk te verkopen.

We hebben in Whangarei Steven en Dineke nog op bezoek gehad en daarmee uit eten geweest bij Topsail, een van de betere restaurants in N. Zeeland waar we echt perfect gegeten hebben!!

In enkele dagen de boot weer een paar centimeter dieper in het water te laten zakken door alle boodschappen, afscheid genomen van diverse mensen, zijn we naar de Bay of Islands gevaren. Hier natuurlijk weer wat voor ons bekende plekken bezocht (Urapukapuka),  gewandeld en de windvoorspelling in de gaten gehouden voor een mogelijk vertrek naar Vanuatu.

Onderweg naar Russell waar we wat boodschappen wilde doen, werden we “gecontroleerd door een aantal orka’s”, vader, moeder en baby. Ze vonden het erg interessant en bleven zeker 10  a 15 minuten achter en onder de boot zwemmen, ook hier een paar foto’s van toegevoegd.

Echter afgelopen Dinsdag controleerde ik wat zaken in de machine kamer en zag dat er weer een huiddoorvoer aan het lekken was. Doordat we een behoorlijke zeiltocht voor de boeg hebben, wilden we niet met een lekkend schip varen en liggen momenteel weer op het droge!!

Ik heb nu beide huiddoorvoeren gedemonteerd, opnieuw gelijmd en alles weer aangesloten. Zoals de kraanmachinist hier in Opua ook al bevestigde, kan de oorzaak het hijsen van de boot zijn, terwijl de kraansling dan over deze inlaatschelpen zit en door het gewicht de huid net iets ingedrukt wordt, waardoor de kit loslaat en de lekkage begint. Alweer werden we geconfronteerd met de extreme vervuiling hier in Nieuw Zeeland, aangezien zowel de inlaatschelpen als grote delen van de leidingen vol gegroeid waren met schelpjes, oesters en andere aangroei. Een local hier op de werf sprak er ook al zijn ongenoegen over uit, daarom zette hij zijn boot pas op het laatste moment in de anti-fouling en als hij dan een half jaar op de eilanden (Fiji etc.) is geweest komt hij terug met een schone boot, welke binnen een week in NZ weer volop aangegroeid is met o.a. pokken !!

 

We gaan morgenochtend  om 9.00 uur het water weer in, hopen dat nu alles dicht is en dan vertrekken we Dinsdagmorgen na uitgeklaard te hebben naar Vanuatu!!

 

Liefs van Paulien en René

SY Bounty

HR 46 - 89

Nov. 2018 tm Febr. 2019

Hallo allemaal,

 

We zijn inmiddels al weer 4 maanden onderweg, dus het wordt de hoogste tijd om weer eens iets van ons te laten horen. 

Begin November zijn we naar Melbourne gevlogen voor ons bezoek aan Australië, Don en Barbara zouden ons komen afhalen, ware het niet dat we enkele dagen voordat we vertrokken en berichtje van hem kregen dat Barbara met spoed was opgenomen. We hadden Don al gezegd dat het niet nodig was om ons te komen afhalen, zodat hij voor Barbara kon zorgen. Toch stond Don om 05.00 uur op het vliegveld en hebben we eerst even gezellig met hem ontbeten, Barbara wilde geen bezoek hebben in het ziekenhuis op Don na!

De volgende dagen hebben wij Melbourne bekeken en wat leuke “historische” monumenten bekeken, maar echt veel cultuur is er niet te vinden. Ondanks de goede voorspelling was het fris in Melbourne, 13 a 18 graden en we hadden geen warme kleding mee genomen, dus maar laagjes over elkaar. Woensdag zijn we naar Philips eiland gereden en hadden daar ook een hotel geboekt, want in de avond kon je daar de pinguïns zien die dan met schemer uit het water kwamen. Om 18.00 uur begon het ongelooflijk te regenen en waaien, waarop we besloten hebben dit spektakel maar over te slaan.  De volgende ochtend zouden we naar het huis van Don en Barbara rijden (tussen Melbourne en Sydney) , om daar samen met hem en nog een paar vrienden te barbecueën aangezien men had aangegeven dat Barbara stabiel was. 

Onderweg belde Don ons met de trieste mededeling dat Barbara die nacht overleden was, waarschijnlijk aan een aneurysma! Hij wilde absoluut niet dat wij bleven voor de begrafenis, omdat zijn kinderen naar hem onderweg waren en wij ons programma hadden geboekt, zoals vluchten, hotels en camper. 

We zijn met onze huurauto doorgereden richting Sydney via onder andere de Snowy Mountains, waar we midden in de zomer de sneeuw op de bergen hebben zien liggen. Erg mooi gebied en heel rustig qua toeristen, wel allemaal “verouderde” dorpjes en even oude hotels etc. in vergelijk met de moderne stad Melbourne. De laatste dagen van deze trip hebben we in de Blue Mountains gelogeerd, rondgetoerd en mooie wandelingen gemaakt! Daarna via Sydney naar Alice Springs (de Outback) gevlogen en onderweg in het vliegtuig al de eerste indrukken opgedaan van de grootte en uitgestrektheid van het land, met veel rood dor land, vele uitgedroogde zoutvlaktes en amper bewoning in dat gebied.

Alice Springs is de uitvalsbasis voor de vele trips, zoals naar o.a. de Uluru, Kings Canyon en overige bezienswaardigheden in de Outback. De volgende dag vroeg bij het hotel opgehaald en in een oude omgebouwde vrachtwagen waar men een soort bus van heeft gemaakt, wij op weg met een internationaal (4 Zwitsers, 3 Engelsen, 2 Duitsers, 1 Amerikaanse, 5 Chinezen, 2 Japanners en wij) gezelschap.  

Nog geen uur aan het rijden en de motor van de bus geeft allerlei problemen, iedere keer aan de kant, een en ander resetten en dan weer doorrijden, wat vaak maar 2 a 3 minuten hielp. Uiteindelijk na nogmaals 1,5 uur allerlei dingen uitgeprobeerd te hebben heeft de chauffeur met zijn iridium telefoon de garage gebeld en deze gaf aan dat de motor waarschijnlijk zou blijven draaien, echter op een beveiligd laag toerental…. Hebben wij weer hoor en moesten zeker nog 500 km naar de basis waarvan uit we de opvolgende dagen de attracties zouden gaan bezoeken. Met een snelheid van ca. 60 km/hr ipv. 110 kwamen we ‘s middags aan op onze basis waar wel een andere bus stond om mee verder te rijden. Gelukkig was dat een klein busje met normale vering, zodat we niet met iedere oneffenheid een halve meter van onze stoel vlogen. Door de verlate lunch wat korter te houden hebben we wel nog ons middag programma kunnen afmaken, bij de Uluru de zonsondergang gezien en kregen we iets later ons diner. Deze basis was ook onze camping, waar ca. 20 st.  2-persoonstenten stonden, allemaal voorzien van normale bedden, dekens etc. Op het middenplein hadden we ’s avonds een groot kampvuur gemaakt en gezellig met de diverse mensen een babbeltje gemaakt onder het genot van een wijntje of biertje.

De volgende ochtend vroeg op en werden we gedropt bij de Uluru om deze rond te kunnen lopen in de zonsopgang waardoor vooral de kleur-effecten van de zon op de bruinrode berg fascinerend waren. Aangezien deze berg voor de aborigionals nog steeds deels heilig is voor hun cultuur, mochten we niet overal lopen en of foto’s/video’s maken. 

Later op de ochtend hebben we met een gids een bezoek gebracht aan een grot, waarbij de gids het verhaal van een aborigional-dame (wat zijn deze mensen ook lelijk) vertaalde wat de tekeningen en kleurpunten allemaal voor betekenis hebben voor hun volk. Leuk detail was, dat naast de grot een drinkplaats was voor de dieren en als er gejaagd werd, dan telde men de dieren die naar de drinkplaats gingen en bij terugkomst schoot of speerde men een van de laatste, zodat er onder de dieren geen angst ontstond en ze terug blijven komen om daar te drinken.

De dag erop zijn we naar de Kings Canyon geweest, jammer genoeg met regen, maar daardoor was de temperatuur veel aangenamer (normaal 35 –40 Gr, nu ca. 25 graden).  Doordat het zonnetje ons niet bijstond waren de kleuren natuurlijk volledig anders, maar het is werkelijk fantastisch mooi en we zijn blij dat we dit gezien hebben! (zie voor een indruk enkele foto’s)

Natuurlijk moesten we ook weer terug naar Alice Springs, dus in de middag weer terug, een erg saaie weg waar bij tankstations een plasstop werd gehouden, tevens kon je daar natuurlijk wat te eten of te drinken kopen!

Na weer een heerlijk nachtje in een goed hotel te hebben geslapen zijn we de dag erop door gevlogen naar Cairns en daar het weekend door gebracht. Cairns is een leuk stadje, echter men is bezig ook daar enorme flats uit de grond te stampen, hoofdzakelijk voor de toeristen industrie.

Maandagmorgen de camper opgehaald, zag er keurig netjes uit en gelijk naar een supermarkt gereden om boodschappen in te slaan, waarna we onze trip vervolgd zijn naar Cape Tribulation, ten noorden van Cairns. Daar hebben we onze eerste nacht in de camper geslapen op een camping in een nationaal park, waar alleen in dat park nog Cassowarries vogels in vrijheid leven, een beetje vergelijkbaar met struisvogel/emoe maar dan met een veel mooiere vacht en gekleurde kop. Natuurlijk hebben we ze niet gezien, later wel nog in een dierenpark.

Via Port Douglas terug richting Cairns en daar zijn we al wat meer het binnenland ingereden, aangezien dat aanbevolen werd door de meeste reisgidsen. We hebben daar helemaal alleen op een camping gestaan bij een stuwmeer en van de eigenaar een boekje met wandelingen daar in de buurt voor de avond te leen gehad. We hadden een mooie wandeling uitgezocht voor de volgende dag, echter eenmaal bij aankomst bleek de track afgesloten te zijn…..jammer dus!!

De daarop volgende dagen hebben we veel gereden, vooral omdat het overdag steeds warmer werd en zich steeds meer bosbranden in het gebied aan het ontwikkelen waren. Daarbij moeten we ook eerlijk zeggen dat sommige plekken mooi waren om te bezoeken, maar vele wegen steeds saaier werden door het eentonige gezicht van uren/dagen dezelfde omgeving (sugar-cain-velden en later rode aarde waar her en der wat bomen, struiken en vooral vee op stond) bij temperaturen van 43 a 45 graden. Zelfs in de dorpjes die we passeerden was er gewoon niets, soms een buurtwinkeltje waar je wat simpele basic dingen (vooral blik) kon kopen, maar geen terrasje, cafeetje, hotelletje waar je iets verkoelends kon bestellen!

Weer bij de kust aangekomen bij Airlie-Beach hebben we een mooie camping gehad en natuurlijk naar Whitsunday eiland geweest met haar hagelwitte stranden. Met dezelfde boottocht hebben we ook nog een stukje van het Great Barrier Reef bezocht en gesnorkeld, maar vanwege de wind de voorafgaande dagen had de bemanning geen zin om ons naar een mooie snorkelplek te varen, waardoor het snorkelen ontzettend tegen viel, allemaal dood koraal en nagenoeg geen vissen. We hebben ook nog met een klein vliegtuigje een vlucht gemaakt over het Barrier Reef, wat is dat immens groot. We zien het natuurlijk wel op de navigatie kaarten, maar het geeft toch weer een heel ander beeld als je er zo overheen vliegt. Vanaf de camping hebben we ook nog mooie wandelingen gemaakt, wel vroeg weggegaan om zoveel mogelijk van de ochtendkoelte te genieten.

We hebben daar nog even de kustlijn gevolgd vanwege de vele bosbranden, met de gedachte “zand brandt gelukkig slecht” en hebben daar nog wat leuke dorpjes bezocht en heerlijk genoten aan het strand van het plaatsje 1770. We hebben ook nog een nachtje doorgebracht op een golfclub terrein, tegenover Fraser Eiland en daar mochten we een mooie plek uitzoeken en kostte ons niets als we in de bar maar wat kwamen drinken of eten. Dat hebben we gedaan, want met zulk mooi weer waren we na een leuke wandeling zo dorstig dat het bier ons goed smaakte en aansluitend van een heerlijk diner genoten, waarbij de grootste drukte qua eters uit het zelfde dorpje kwam!!

In de buurt van Brisbane werd de temperatuur weer een stuk aangenamer en daar hebben we buiten de stad gekampeerd en overdag met een trein naar het centrum. Mooie stad met een leuke culturele achtergrond, echter de mooie gebouwen worden/zijn hier ook weer door wolkenkrabbers omringd en verliest het in onze ogen haar schoonheid! Maar ja, zij moeten daar leven en vinden het schijnbaar mooi??, wij in ieder geval niet!! Vooral nadat we na Brisbane door een net nieuw gebouwde stad kwamen (Surfers Paradise), de stranden allemaal leeg (vanwege haaien en of giftige kwallen), alleen maar torenflats met hier en daar een stukje groen, de hoofdstraten voorzien van de meest luxe en dure Europese winkels voor kleding, tassen en andere prul,  hadden wij het hier wel gezien en zijn we weer snel naar het achterland gereden en ons vermaakt in de mooie rustige nationale parken!!

In vele nationale parken mag je tegen een kleine vergoeding kamperen, maar dan zijn er verder amper voorzieningen. Doordat wij toilet en douche in de camper hadden, was dit voor ons geen probleem en hebben vaak van deze optie gebruik gemaakt. Eenmaal hebben we zelfs een park gehad waar zelfs warme douches waren, dat was ook wel nodig omdat we hoog in de bergen zaten waar het ’s ochtend maar 12 a 13 graden was. 

In de buurt van Tenterfield hebben we het grootste granietmonoliet beklommen, deze steen heeft een lengte van 750 mtr en een breedte van 500 mtr. Via een gemarkeerd bospad zijn we geleidelijk omhoog gelopen en alleen de laatste klim was erg steil op de rotswand zelf, het uitzicht was prachtig. De weg terug naar beneden was in onze beleving “gevaarlijker” dan omhoog en zei ik Paulien ook, als je valt wel direct je armen en benen spreiden zodat je niet blijft rollen…

Een dag later hebben we nog een rots bedwongen aan de andere kant van de berg, ook hier was omhoog eenvoudiger dan afdalen en goed voor de conditie en mijn achillespees/kuit!

De laatste paar dagen zijn we toch weer beland in de “Blue Mountains” en genoten van de natuur en mooie wandelingen gemaakt. De “Blue Mountains” dankt zijn naam aan de blauwige nevel door het verdampen van de Eucalyptus-olie uit deze bijna alleen voorkomende bomen aldaar.

Op 27 December moesten wij de camper weer inleveren in Sydney, compleet natuurlijk met een volle gasfles en dieseltank. De gasfles hebben we onderweg laten vullen en ongeveer 10 km voor het inleverstation nog even afgetankt. Rijden we door de stad en zeggen we beide, wat horen we nu?? Worden we door auto’s gepasseerd met raam open, welke ons meedeelden dat er iets op de straat hing?? Ik kijken, hing er een of andere tank (waarschijnlijk diesel) bijna op de straat en was een ophangbeugel afgebroken. Alleen als de straat wat hobbelig was raakte deze tank de straat en daarom de nooddienst van Maui (Verhuurbedrijf) gebeld. Deze hadden blijkbaar geen zin om te komen en zeiden ons gewoon verder te rijden. Na nog geen 5 minuten schuurde de tank bijna continue over de straat en het inleverstation ook geïnformeerd, ook deze gaf aan rij maar door en we hopen dat u hier voor 16.00 uur bent anders zijn we weg…. Wat een service, maar gelukkig hebben we het zonder problemen op tijd gehaald en de dame die de camper de werkplaats moest inrijden wilde vanwege het lawaai/gesleep over de grond die 100 mtr. niet verder rijden, waarop wij zeiden dat wij geadviseerd werden om dat wel te doen!!!

In Sydney (Parramatta) hadden we een mooi en goed hotel (Holiday Inn), met de metro/trein in 25 minuten te bereiken en zelfs op zondag met de ferry over de rivier naar de stad gevaren!

Sydney is een leuke moderne stad, ook heel veel hoogbouw, maar gelukkig ook nog een stuk oud centrum overgebleven waar enkele leuke eettentjes waren. Ondanks dat het zo’n grote stad is, is de drukte om 20.00 – 21.00 uur volledig weg, op wat disco’s en nachtclubs na, erg vreemd!

Natuurlijk de haven, de brug, het operahuis, de verschillende tuinen/parken bezocht, maar ja we zijn toch niet van die stadsmensen dat we daar urenlang door de winkelstraten kunnen en willen lopen! Wel is Don op oudejaarsdag naar ons hotel gekomen, daar ook een kamer genomen en samen met hem Oud en Nieuw gevierd. In het begin van de avond hebben we met een leuk Zwitsers stel die we in de Outback ontmoet hebben, gezamenlijk gegeten en daarna met z’n vijven naar de haven gewandeld. We hadden een mooie plek in de haven, waar we het vuurwerk van de brug, het opera gebouw en de verschillende boten konden zien. Was heel gezellig en prachtig vuurwerk, ondanks dat we niet ergens op een bootje door de haven voeren! De reis naar het hotel met de metro was een andere belevenis, want daarin schoot de organisatie toch wel een beetje tekort. Natuurlijk is het moeilijk om duizenden mensen die bijna allemaal op het zelfde moment naar huis willen goed te begeleiden zodat men in banen wordt geleid naar de stations en vooral naar de verschillende richtingen, maar goed na 2,5 uur waren we toch in ons hotel!

Op 4 Januari zijn we door gevlogen naar Auckland, waar we ’s avonds door Jan en Fely werden afgehaald en mochten we weer in het “kippenhok” slapen. Eerst op zaterdag de auto uit de garage bij hen, naar de keuring voor een “APK” zodat wij weer ongestraft konden rijden. Maandag zijn we weer naar ons bootje in Whangarei gereden, nadat we een paar gezellige dagen met hen hadden doorgebracht en werden overstelpt met heerlijk Macadamia noten uit eigen tuin.  

Na weer een nachtje op de boot te hebben geslapen, eerst boodschappen gedaan en verschillende bekenden aldaar even begroet, dus die eerste dag vloog om.

Vervolgens begonnen aan het jaarlijkse onderhoud, waarbij Paulien niet meer dan 2 uur per dag meer mocht poetsen vanwege haar schouder. Aangezien we al veel werk hadden gedaan voordat we naar Nederland vertrokken, was het redelijk overzichtelijk en lagen we na ca. 2,5 weken al in het water, compleet met nieuwe anti fouling. 

Tijdens ons bezoek aan NL had ik de injectiepomp en injectors laten testen bij een Bosch service station, vanwege het roken van de uitlaat en kon de monteur pas in het water de timing van de pomp controleren, zodat we aansluitend gelijk een testvaart konden maken. De pomp stond niet correct ingesteld en gaf zowel bij stationair lopen als bij vollast te veel diesel, dus er was weer hoop dat deze manoeuvre het probleem zou kunnen oplossen. Jammer genoeg rookte de motor nog steeds teveel en eigenlijk was de enige conclusie dat de motor te zwaar belast werd door een te grote spoed van de schroef, ondanks dat ik de spoed al van 18 baar 16 graden had veranderd. Omdat ik nog wat onderhoud moest plegen aan de hoofdmotor en de generator stond ik te werken in de machine kamer en kreeg natte voeten! Er bleek een huiddoorvoer (koeling van de hoofdmotor) te lekken, iedere keer een paar druppels langs de bronzen doorvoer. Ik durfde er geen tang of sleutel op te zetten, want stel nou voor dat deze aan het doorrotten is, dan breekt het spul af en spuit het water naar binnen.

Gelukkig lagen we voor anker bij de werf en konden we er na twee dagen weer uit om de boel te herstellen. Na demontage bleek de bronzen doorvoer er na 23 jaar nog perfect uit te zien en na schoon maken heb ik deze er met nieuwe kit weer gemonteerd. Tevens kon ik gelijk de spoed van de schroef weer aanpassen naar 14 graden! 

De ervaring leert op dit moment dat de motor minder rookt, de bootsnelheid gelijk is als voorheen met het zelfde toerental en de motor ook beter reageert op vol gas geven, met andere woorden het blijkt toch overbelasting te zijn geweest.

Na enkele dagen heerlijk op anker gelegen te hebben aan het einde van de rivier en gewacht op noordelijk georiënteerde wind, zijn we met de rolbare halfwinder enkele dagen later naar het zuiden gevaren en ’s middags al in een mooie baai in Kawau voor anker gegaan. Op en afrollen van de halfwinder ging goed, alleen door het op/afrollen was de snelsluiting van de fok losgetrokken en kwam de fok deels naar beneden. Dit nu opgelost door een Dynema lijn van ca. 10 cm. tussen de wartel en het genua-zeiloog te monteren, waardoor de trommel iets hoger hangt en de zeilen elkaar niet meer raken.

In Kawau hebben we veel mooie wandelingen over het eiland gemaakt en na daarna nog enkele kleinere eilanden in de Hauraki Golf bij Auckland bezocht en natuurlijk gewandeld. Om de harde wind van hurricane Oma te trotseren, zijn we een rivier opgevaren en voor anker in het plaatsje Mahurangi Harbour . Gelukkig viel de wind erg mee en heb ik de tijd voornamelijk gebruikt om wat nieuwe instrumenten in te bouwen, want een van de grafische displays was defect en daarom in de cockpit en op de stuurkolom een nieuwe gemonteerd, de overgebleven nog goed werkende heb ik nu bij de kaartentafel ingebouwd.

Bij Whangaparoa schiereiland hebben we wat mensen op bezoek gehad, onder andere Geert met Cindy van de SY Zensation die de nieuwe instrumenten hadden meegebracht en heel gezellig was, ook zijn Daniëlle met Marcel (en enkele dagen later) Susan met Graeme een avondje gezellig aan boord geweest. 

Daarna zijn we door gevaren naar Waiheke eiland, nog steeds heerlijk weer en ook hier alweer veel gewandeld. Ook zijn we met de bus naar het plaatsje Onetangi gereden, daar een stuk tussen de wijnvelden door gewandeld en als “beloning” genoten bij een van de wijngaarden van een heerlijk lunch met natuurlijk wat lekkere wijntjes!!

Zijn nu naar de Coromandel gevaren, waar we bezoek krijgen van Jan en Fely en gaan met hen een paar gezellige dagen tegemoet!

 

We wensen iedereen een fijn weekend en tot de volgende keer!!

Groetjes van Paulien en René 

SY Bounty

HR 46 - 89

Nieuw Zeeland April tm Mei in NL

Hallo allemaal,

Eindelijk vanuit een heerlijk warm en zonnig Hoofddorp met mijn linkerbeen in het gips zal ik verslag doen van de laatste weken in Nieuw Zeeland en wat er hier gaande is.

 

Eerst gaan we nog even terug naar Mangonui Harbour, waar we genoten hebben van het heerlijke weer, daarom ook gelijk wat onderhoud gedaan en ook iedere dag een heerlijk stuk gewandeld.

We hebben daar ook de bemanning van de Ocean Pearl ontmoet, die we 2 jaar terug in Fiji (Kandavu) hebben leren kennen, Danny en Yvonne. We werden gelijk door ze uitgenodigd om in de jachtclub te komen eten, want die avond werd er daar gekookt voor leden en introducees.

 

Na een gezellige avond op de club, zijn zij de volgende ochtend (donderdag) naar Whangaroa gevaren waar hun zoon voor een lang weekend aan boord zou komen. Wij hebben eerst nog in de buurt (op advies van Danny) in een redelijk open baai geankerd, maar het rollen op de inkomende golf vonden wij toch niet prettig en zijn daarom de volgende dag naar Whangaroa Bay gevaren.

Wat een ontzettend mooi stukje Nieuw Zeeland is dat, tussen de bergen diepe goed beschutte baaien, alleen van het stadje Whangaroa hadden we toch iets meer van verwacht dan alleen maar een paar huisjes op de helling, een jachthaven met pub en een klein hotelletje, wel kneuterig.

 

In de baaien zelf was het heerlijk mooi rustig water waardoor we ook iedere dag op ons nieuwe peddelboard steeds verdere tripjes maakten en dat allemaal zonder erin te vallen! Ook hier weer de nodige wandelingen gemaakt en zeer frequent stoppen er auto’s om een lift aan te bieden, want wandelen vinden ze toch een beetje vreemd, zeker als het warm is en de eerst volgende stad/dorp is meer dan 3 km verder is. Het onderwaterschip kon ik hier niet schoon maken, omdat het zicht slecht was door een wittig sediment wat uit de bergen komt en door de rivier wordt meegenomen. Het water krijgt daardoor wel een mooie turquoise kleur als het zonnetje er op schijnt.

Omdat we in Whangaroa geen boodschappen konden doen, zijn we naar het eerst volgende dorpje (Kaeo) gelift, wat ongeveer 12 km verder op lag. De 1e auto die langs kwam was de postbode, deze verontschuldigde zich omdat zijn auto vol zat, maar met de 2e auto konden we mee en werden voor de supermarkt afgezet. Op de terugweg hebben we eerst wel een stukje moeten lopen, maar daarna toch weer een lift gekregen tot voor de jachthaven.

Na een aantal dagen hier genoten te hebben zijn we met een goed windraam naar Whangamumu gevaren, eerst met de Volvo zeilen en daarna alleen met de normale zeilen, langs de Bay of Islands, voorbij “The hole in the Rock” naar Whangamumu. Dit is een goed beschutte baai, vooral voor wind uit het noordwesten. We kregen alweer een uitloper van een Hurricane over ons heen en deze zou vooral met noordwesten wind gepaard gaan. Van een NZ-boot die daar ook in de baai lag hoorden we dat we hier mooie wandelingen konden maken , onder andere was er een wandeling van ca. 2 a 2,5 uur richting Cap Brett en dan halverwege een ander pad terug naar baai in de richting van het Whale-station (Dit werd vroeger gebruikt om gevangen walvissen te slachten).

Wij dus vol goede moed om 13.30 uur de geadviseerde route begonnen, echter na ruim 2 uur nog geen afslag naar het Whale-station. Aangezien je bijna niemand op zo’n pad tegenkomt, is het ook moeilijk om iemand om informatie te vragen. De wandeling ging over de ruggen van de diverse heuvels en regelmatig terug naar het dal om de volgende heuvel weer te bedwingen.

Gelukkig kwamen we  een andere wandelaar tegen, en die vermelde ons dat even verder op een bordje stond naar het Whale-station.

Na ruim 2,5 uur vanaf ons startpunt kwamen we het bordje tegen, maar hier stond nog niet bij hoe ver het Whale-station vanaf dat punt was. Uiteindelijk hebben we wel deze route genomen en beneden in de baai stond op een volgende splitsing dat vanaf daar het Whale-station nog 3 uur lopen was. Het was inmiddels al ruim 4 uur geweest en om 18.00 – 18.15 uur is het donker…..terug lopen was ook ongeveer dezelfde afstand, dus hebben we besloten om door te gaan via het nieuwe pad. Dit pad (bleek achteraf) was al jaren niet meer gebruikt en zeker niet meer onderhouden, heuvel op, heuvel af, bloed heet en de hete adem in je nek van de tijd. Ook ik (René) heb regelmatig wat last van mijn linker knie, vooral als ik naar beneden moet lopen en op sommige stukken was het zo gevoelig dat ik achteruit ben gaan lopen, maar dan duurt het nog veel langer. We hebben een ongelofelijk tempo aangehouden en regelmatig moesten we beide even bijkomen (ja ja, we weten dat we ook een dagje ouder worden), maar met ondersteuning van een tak als wandelstok zijn we badend van het zweet na 1.45 uur in de baai aangekomen waar de boot lag, om 18.00 uur. Daarna nog een klein stukje naar de dinghy en toen in de schemer naar de boot.

Ik moet zeggen, dat we beide nog nooit zo ongelooflijk lekker hebben genoten van een heerlijk koud biertje aan boord!! Na het avondeten lagen we ook erg vroeg in bed, we waren allebei behoorlijk kapot!!

Na 2 dagen met de nodige spierpijn zijn we door gevaren via Tutukaka naar Whangarei, waar we een aantal dagen gezellig in Town Basin Marina hebben gelegen.

Inmiddels wist ik dat de nieuwe ruit voor de cockpit daar door Hallberg Rassy was geleverd en de nieuwe giek zou daar ook in die week geleverd worden. Het monteren van de ruit (gehard glas) was een ervaring op zich, omdat deze gebogen moest worden (ca. 10 cm over een lengte van 150 cm) in het aluminium profiel, maar ook direct in een keer in de kit en in drie profielen moest worden gezet…

De ruit zit er naar tevredenheid in, maar ik vond het wel spannend!

De giek is een week later geleverd en vanwege het mooie weer hebben we in de tussenliggende dagen de romp van de boot gecleaned en in de was gezet, scheelt weer een hoop werk op een ladder als we eruit zijn.

Op vrijdagochtend 27 April zijn we weer op de kant gezet in een stevige bok na met de hogedrukspuit schoon gespoten te zijn. Sinds we in NZ zijn is om wat voor reden dan ook de aangroei van zeepokken en andere schelpdiertjes explosief toegenomen, te meer daar we volledig vrij van aangroei van de eilanden vertrokken zijn.

’s Avonds was er een Konings-avond georganiseerd voor en door alle Nederlanders die in Whangarei waren, waarbij er een diner was georganiseerd waarbij iedereen een gerecht meenam, met zelfs zelf gestookte oranjebitter en natuurlijk meezingen met verschillende Nederlandse smartlappen!! Het was erg gezellig, met een koppel van  12 tot 14 mensen en we werden na afloop door een van de cruisers netjes met de auto naar huis gebracht!!

 

Zaterdag zijn we door een bevriende relatie (Jeff) naar Opua gebracht om onze auto op te halen, zodat we weer vervoer hadden in Whangarei, om 8.00 uur stond hij naast de boot en 1,5 uur later zaten we aan de koffie in Opua. Een uurtje later zijn wij weer naar Whangarei gereden, echter halverwege een lekke achterband. Aangezien ik wist dat het reserve wiel goed was, geen probleem, dus krik eronder, moersleutel op de bouten tot ik op een speciale anti-diefstal-bout kwam. Zoeken naar een adapter, maar niks te vinden!!!!Shit Shit !! Vervolgens zijn er in een uur tijd 3 auto’s voor ons gestopt die hulp aangeboden. Gelukkig was de laatste auto ook een VW die alu-velgen had met ook een speciale adapter die ook nog eens paste, dus perfect!

Jeff was ook al langs geweest en was ondertussen in Whangarei op zoek naar een adapter, echter tot 12.00 uur waren de winkels maar open, dus niets kunnen vinden. In de dagen erna ben ik o.a. bij de VW dealer geweest, maar deze was inflexibel en kon een adapter leveren voor 6 a 700,= dollar??? Daarop heb ik de firma gebeld die ons de auto heeft geleverd en die zou voor een goede adapter zorgen!

Eenmaal op de werf heb ik de schroef, de schroefasgalant en het lager wat daarin zat gedemonteerd, omdat het lager te veel speling vertoonde op de schroefas. Bij een klein technisch bedrijfje heb ik een nieuw lager laten maken, wat in dezelfde bus is gemonteerd. Deze bus is weer in het galant geperst en kon ik na een paar dagen de zaak weer monteren. In de tussentijd heb ik de houder van het reddingsvlot gedemonteerd en geprepareerd voor verticale opstelling, zodat de condensatie openingen van vlot op de juiste stand staan. Het lassen van de houder wordt in de tijd gedaan dat wij in Nederland zijn.

Paulien heeft de romp nog een keer geheel opnieuw in de was gezet, omdat ze deze toch nog niet 100% vond, pijn in haar schouder heeft ze er nog steeds van!

 

Zondag 13 Mei zijn we weer naar Jan en Fely, ten zuiden van Auckland gereden, waar we ’s middags en ’s avonds gezellig gekeuveld hebben en natuurlijk weer in het kippenhok geslapen. Voor de auto was buiten geen goede plek beschikbaar en staat deze daarom in de 2e garage bij hun huis, erg luxe!!

 

Jan en Fely hebben ons de 14e naar de luchthaven gebracht, waar we in het begin van de avond zijn vertrokken, vlucht via Sydney, Abu Dhabi, Amsterdam. Ook dit keer hadden we het geluk dat de kist van Sidney naar Abu Dhabi maar voor 50 % bezet was, dus we hadden met z’n tweeën 4 stoelen ter beschikking zodat we om beurten konden slapen op een trip van 17 uur.

Theo heeft ons van Schiphol opgehaald en netjes thuis afgeleverd en omdat Maria die avond niet thuis was is hij gezellig met de kinderen en Jan en Ria blijven eten.

Na enkele dagen geworsteld te hebben met een Jetlag, zijn we in het Pinksterweekeind bij Sander en Pascal begonnen met sloopwerkzaamheden in hun nieuwe huis. Er stond een 10 m2 laadbak voor de deur, maar die was al snel vol door de vele extra mannen. Zowel de 1e als de 2e Pinksterdag hebben we in de tuin de serre, de oude fundering van de serre gesloopt, de resten van het schuurtje en al het puin uit de tuin verzameld op een grote berg.

 

De vrijdag opvolgend ben ik met onze buurman Jan naar hun huis toegegaan om voor de dag erop voorbereidingen te treffen om de twee containers die voor stonden te vullen, alweer met de hulp van diverse mannen. De twee nieuwe grote laadbakken waren al geleverd, alleen stonden ze tegen elkaar aan (Kop – kont) waardoor we er een nooit konden vullen. Toevallig kwam er een klein vrachtwagentje door de straat die een adres zocht. Ik heb de man de weg kunnen wijzen en vroeg hem gelijk of hij misschien de bakken wat uit elkaar kon trekken, dat was geen probleem.

Nadat ze 4 meter uit elkaar stonden heb ik deze met Jan nog wat naar de stoeprand geduwd, de achterkant ging goed maar toen ik voorkant duwde was het net of iemand mij tegen mijn been aansloeg en voelde iets in mijn linkerbeen knappen. Bij de volgende stap viel ik bijna om en voelde gelijk aan mijn achillespees, ja hoor links niets meer te voelen en rechts nog volop!!

Shit, shit, vooral voor Sander en Pascal, omdat zij op mijn advies de nodige werkzaamheden uit de offerte van de aannemer hebben geschrapt die ik zou uitvoeren of regisseren zodat het financiële plaatje weer een beetje in evenwicht kwam!!

Jan heeft me gelijk naar het ziekenhuis gebracht en daar werd ik gelijk in het gips gezet ivm afgescheurde Achillespees. Woensdag 30 Mei ben ik geopereerd en hebben ze de boel weer aan elkaar gezet, Maandag 11 Juni krijg ik een brace en begin ik met oefenen en de 6 a 9 weken aftellen voordat ik weer normaal kan lopen…….

In de tussen tijd ben ik bezig om voor hun huis de materialen uit te trekken, de tekeningen voor gas, licht en water te maken evenals de technische voorbereidingen voor de houtkachel met warmtewisselvat op de 3e etage, warmwatercollectoren op het dak en zonnepanelen evt. op de garage en dat allemaal om zo energie-neutraal mogelijk straks te kunnen leven.

Daarnaast zijn we gelijk ingedeeld om af en toe op te passen en te spelen met Sep, wat ons erg veel plezier geeft!

 

We wensen iedereen een fijne vakantie toe, aan het weer zal het niet liggen hier in Nederland,

 

Paulien en René

SY Bounty

HR 46 - 89


Nieuw Zeeland, Januari tm Maart, bezoek van de kinderen

Hallo allemaal,

 

Eindelijk weer een update van onze belevenissen aan de andere kant van de wereld, Mangonui Harbour in het noorden van Nieuw Zeeland.

 

Maar zoals gewoonlijk eerst nog even terug en aansluiten op ons laatste verhaal vanuit Whangarei, waar we de Kerst hebben gevierd met een aantal cruisers waar we sinds 2015 mee rondvaren. De eerste Kerstdag hebben we een potluck gemaakt en in de overkapte BBQ-plaats op het steiger in Town Basin gezellig gegeten.

De 2e Kerstdag met verschillende cruisers aan boord gegeten van de Tahlulla Ruby, waar we ook allemaal iets speciaals hebben gemaakt, zodat we een uitgebreid diner hadden, was erg gezellig!

 

Omdat de wind de volgende dagen gunstig was zijn we de 3e Kerstdag met hoogwater om 14.30 uur naar het einde van de rivier gevaren. Eenmaal op anker nog even gezwommen en bleek de boot enorm te zijn aangegroeid, dus in het koude water getracht zoveel mogelijk schoon te maken, brrrr….

De volgende dag naar de Bay of Islands gezeild, waar we in de loop van de middag al aankwamen en daar nog even in diverse baaien genoten van de mooie omgeving en heerlijk kunnen wandelen. Ook met de duikapparatuur onder de boot en deze helemaal schoon gemaakt!

Om er verzekerd van te zijn dat de mooring bij de Russell Yachtclub goed was zijn we daar zo snel mogelijk heen gegaan, echter ondanks dat de mooring zwaar genoeg voor ons was, was de diepte ongeveer een uur na hoogwater maar 50 cm!! Bij een verval van ca. 1,5 mtr zouden we 1 mtr in de blubber liggen, geen probleem totdat de wind gaat draaien en wij door de ons omringende boten worden beschadigd omdat wij niet meer draaien kunnen….niet fijn en alle mogelijkheden van andere moorings bekeken en uiteindelijk een plaats gereserveerd in de jachthaven van Opua. Liever dit niet want het water is dermate vervuilend dat zowel de boot erg aangroeid maar ook intern alle filters dicht slibben, maar ja we kunnen niet anders.

Inmiddels was de auto al door een andere cruiser naar Opua gereden, echter bij terug gave van de sleutel vertelde hij dat hij enkele keren een kokende motor had gehad, shit dus. Er bleek weinig koelvloeistof in de radiateur en het overloopvat te zitten, dit bijgevuld en dit bleef ook na enkele ritjes keurig op niveau! Echter op weg naar Rotorua bleek bij een tussenstop zowel het expansievat als de radiator weer op een erg laag niveau te staan, dus netjes water bijgevuld, maar dat betekent toch een probleem, waarschijnlijk lekke koppakking (niet erg netjes van de cruisers die ons deze auto verkocht hebben om dat niet even te vertellen)!

Gezellig bij Peter en Christine Kampfraadt in Rotorua geweest en samen met Peter leuke dingen in de omgeving bezocht, alvorens wij naar Wellington zijn gereden waar we de dag erop met de Ferry naar het zuider eiland zijn gevaren.

Doordat de (oostelijke) kustweg vorig jaar door de aardbeving grotendeels verwoest was, hadden we veel oponthoud ivm met wegwerkzaamheden, maar via mooie routes meer land inwaarts zijn we in ons gehuurde huis in Christchurch aangekomen. Het vliegveld was eenvoudig te bereiken en daar Suus, Fons en kleine Sep opgehaald, natuurlijk kende Sep ons niet en was een beetje eenkennig, maar na een paar uurtjes waren we de grootste vrienden, gezellig hoor!!

Gelukkig hadden we van auto gewisseld, want al die bagage had nooit in de Maxima gepast, zelfs nu was het stapelen en proppen!! Wel iedere dag water bijvullen, maar als dat zo blijft, geen probleem!

Omdat we al wat “ervaring “ hadden opgedaan met onze rondreis in 2016 met Theo en Maria, wisten wij wat leuke plekjes waar we ook met Suzanne, Fons en Sep zijn geweest, o.a. Akaroa, Fairly/Twizel, Lake Tekapo, Mount Cook, Wanaka, Queenstown met de mooie meren en skigebieden, kortom het was prachtig te meer daar we ontzettend mooi en zelfs erg warm weer hadden.

Omdat wij een aantal plaatsen al hadden bezocht kregen we ook de mogelijkheid om heerlijk als oma en opa op Sep te passen, zodat de jonge lui lekker samen op stap konden. Allemaal dus erg naar het zin, alleen de auto begon steeds meer kuren te vertonen en steeds meer water te verbruiken, terwijl het vermogen zeker als we de berg op moesten erg slecht was, zeker voor een auto met een 2,5 ltr. Motor!!

Omdat het zulk mooi weer was en de voorspelling ook goed bleef, zijn we vanaf Wanaka via de West kust naar boven gereden langs de Fox Glaxier (bezocht) en de Franz Jozef Gletsjer, erg mooi en voor ons ook nieuw! Eenmaal aan de noordkant van het zuidereiland na 2 uurtjes al een kokende motor, terwijl we Suus en Fons de volgende dag vroeg in Abel Tasman moesten afzetten voor hun wandeling en Kajak tour. Gelukkig ging het allemaal goed en pas bij aankomst in Abel Tasman was deze weer oververhit, maar zij waren op tijd!

Zowel zij hebben enorm genoten van Abel Tasman park als wij, met Sep daar wandelen, op het strand spelen en tussen door moest hij slapen! De verhuurders in Havelock had zijn garage nog voor ons gebeld of deze man onze auto niet kon repareren, jammer genoeg was hij op vakantie.

Op weg naar de Ferry waren we allemaal opgelucht dat de auto ’s ochtends wilde starten, ook voordat we de Ferry op moesten rijden en gelukkig waren we aan de overkant in Wellington, waar ik met de neef van Fons (Michael) al contact had gehad om de motor samen uit elkaar te halen en een nieuwe koppakking in te zetten. Michael had een paar uurtjes eerder vrij genomen en samen op Vrijdagmiddag de motor deels gedemonteerd en een nieuwe koppakkingset besteld welke we volgende ochtend konden afhalen (als alles goed functioneert). ’s Avonds gezellig bij Michael en Sharron en tante Bep (zus van Riet) geBBQ’t en de volgende morgen in de volle brandende zon de motor verder uit elkaar gehaald. Suzanne en Fons zijn met tante Bep Wellington gaan bezoeken en Paulien heeft op Sep gepast in de tuin van tante Bep. Maar ’s middags om 17.00 uur zat het spul weer in elkaar en liep de auto na een keer starten, proefrit gemaakt en deze was veel beter dan de dagen ervoor, nu tenminste weer een beetje vermogen maar voor mijn gevoel nog niet genoeg. Het koelprobleem was verdwenen en starten en rijden was beter, alleen bleek de auto nu wat meer olie te gebruiken!

De volgende dagen zijn we in Ohakune (Tongariro National Park) geweest, heerlijk gewandeld, daarna door via Rotorua (met de verschillende bubbelende stinkende dampende baden) naar Tauranga (Mount Manganui) waar Suus en Fons waren uitgenodigd bij Zespri (exporteur van de Kiwi-vruchten). Om een betere indruk te krijgen van de Kiwi-teelt hadden ze ’s middags een rondvlucht over het gebied, mazzelaar die ondergetekende is, had men nog een extra plekje in het vliegtuigje over en mocht dus ook mee!

 Aansluitend zijn we naar Auckland gegaan waar Fons nog 2 nichtjes heeft wonen, Suzanne en Pauline, om het eenvoudig te maken. Was erg gezellig en samen met Suzanne en haar man Graeme nog een dagje Auckland gedaan. In Auckland zijn nog twee vrienden (Don en Barbara) van Suzanne en Fons vanuit Australië ingevlogen, omdat deze zowel S&F maar natuurlijk ook Sep en ons wilden ontmoeten!

Daarna zijn we voor de laatste week naar Opua in de Bay of Islands gereden, Fons en Don zijn met de bus gegaan en wij met alle bagage in de auto! Hier hebben we met z’n alle genoten van een paar dagen op de boot, lekker gewandeld en op 6 Febr. gezamenlijk onze 40 jarige trouwdag gevierd en heerlijk uit eten geweest in Russell.

9 Februari hebben we zowel Suus, Fons en Sep maar ook Don en Barbara naar het vliegveld in Auckland gebracht, de weken dat ze bij ons waren zijn omgevlogen en hebben we veel plezier gehad en erg veel gezien!

 

Eenmaal terug op de boot hebben we deze in 2 dagen schoon gemaakt en hup weer snel in de auto naar het zuidereiland om Sander en Pascal weer in Christchurch op te halen. We hadden de reis nu zo gepland dat we nachtboot zouden nemen, waardoor we een dag extra hadden en aan boord zouden slapen. Jammer genoeg waren alle hutten uitverkocht, maar het was zo rustig aan boord waardoor we beide 3 stoelen hadden waar we lekker op geslapen hebben. In de loop van de middag kwamen we aan in Christchurch, waar we nog even een powernap hebben genomen alvorens we Sander en Pascal konden oppikken.

Nu hadden we wat meer ruimte in de auto en ook nu weer een mooie gezellige toer gemaakt over het zuidereiland, Akaroa, Twizel, Lake Tekapo, Ohao, Wanaka, Queenstown, Alexandra etc.

Omdat we vooruit niet wisten hoe de weersomstandigheden waren (of we wel of niet via de West kust omhoog zouden rijden) had ik de huisjes zo geboekt dat we 1 dag van te voren konden beslissen welke route we zouden nemen. Maar goed ook, want 1 dag voor ons vertrek naar het noorden kregen we de restanten van hurricane Gita over NZ. Deze hurricane had daarvoor al veel verwoestingen aangebracht in o.a. Tonga en Fiji, in Alexandra hebben we bijna geen wind maar nog wel veel regen hiervan gehad. De westkust van het zuidereiland heeft door de storm en regen erg veel schade opgelopen, waardoor de kustweg deels was weggeslagen, evenals in het noorden van het zuidereiland zijn door aardverschuivingen vele wegen onbegaanbaar geraakt.

Wij zijn via het midden van het eiland naar de Arthurs Pass gereden waar we voor enkele dagen wat gehuurd hadden, onderweg div. omleidingen gehad ivm overstroming of onklaar raken van de wegen en op de nog begaanbare wegen zeer frequent voorzichtig moeten rijden omdat de wegen soms deels in beken waren veranderd.

We hadden een erg knus huisje in Arthurs Pass, maar omdat het weer van slag was en we op een hoogte van 900 mtr. in de bergen zaten was het erg fris, ook in huis (7 graden)!

Maar gelukkig hadden we een goede houtkachel en voldoende brandhout, zodat we vrij snel het leefgedeelte op een aangename temperatuur hadden gestookt. De dagen erop iedere dag in de (door de vele neerslag en lage temperatuur) wit-bedekte-bergen gewandeld (zie foto’s). Daarna zouden we door rijden naar het noorden van het zuidereiland en slapen in Te Kaka, echter ook door de vele regenval was de enige toegangsweg tot dit gebied gesperd en moesten we hals over kop naar andere overnachtingen zoeken….. maar niet alleen wij, er waren nog veel meer toeristen die met het zelfde probleem zaten. Uiteindelijk hebben we in St. Arnaud en later in Nelson nog wat kunnen vinden, maar de geplande 4 daagse wandeltrip van Sander en Pascal ging niet door omdat we daar niet konden komen. De laatste 2 dagen hebben we weer in Havelock gelogeerd en met de avondboot naar Wellington, waar we de dag erop van tante Bep een rondleiding kregen in museum Te Papa, geweldig, een aanrader voor iedereen die daar nog eens in de buurt komt!!

Tante Bep heeft ons ook nog rondgeleid in de stad, dan waardeer je zo’n local direct, want zij weet dan hoe en waar je het beste en snelste op mooie en leuke plekken kan komen!

Na ’s avonds samen met Bep, Michael en Sharron gegeten te hebben zijn we de volgende dag naar Ohakune gereden, waar we het chalet van Suzanne en Graeme mochten gebruiken en ook nu weer mooie wandelingen gemaakt, niet op Mount Tongariro vanwege de bewolking maar in de buurt rond een mooi meer en naar watervallen. De auto moest nu dagelijks bijgevuld worden met 1,5 a 2 ltr olie, soms onderweg tijdens een langere rit ook al en het vermogen werd steeds minder!

 

Vanuit Ohakune zijn we direct naar de boot gereden, waar we de laatste week nog even samen gezellig konden bijkomen van de opgedane ervaringen in de voorafgaande drie weken. Inmiddels kregen we via de media alweer een waarschuwing over een naderende hurricane (Hola genaamd), welke we dagelijks in de gaten hielden gedurende ons boottochtje in de Bay of Islands.

We lagen in een goed beschutte baai toen het oog precies over ons heen kwam, natuurlijk ’s nachts, echter we hebben alle vier goed geslapen en de volgende ochtend zag ik op de windmeter dat we windstoten van 70 knopen hebben gehad, zeer zware storm dus. Waarschijnlijk doordat we de nachten ervoor minder goed geslapen hadden, waren we nu zo moe dat we er niets van gemerkt hebben! Nog wel veel regen gehad en tussen de buien door nog redelijk wat kunnen wandelen.

 

Op 14 maart zijn we naar Auckland gereden waar we alweer bij Fons zijn nicht mochten slapen en ’s avonds gezellig met z’n allen uit eten geweest vanwege mijn verjaardag. Maar zoals aan alle goede dingen een eind komt, was ook de vakantie van Sander en Pascal op z’n eind gekomen en hebben we overdag in Auckland eerst de Volvo Ocean Race boten gezien, wat indrukken gekregen hoe de bemanning leeft tijdens het zeilen (film in het Volvo Ocean Centrum}. Daarna het centrum van Auckland nog even onveilig gemaakt en uiteindelijk ze op het vliegveld afgezet, snik snik….

Bij Suzanne en Graeme geslapen en na het ontbijt in Auckland naar gebruikte auto’s gaan kijken om de olie slurpende Nissan Presage in te ruilen voor wat anders, want wij willen zo’n wrak niet doorverkopen aan andere cruisers. Bij de tweede handelaar stond een mooie VW Passat station met maar 100.000 km op de teller en deze wilde, na onze auto te hebben onderzocht, inruilen bij aankoop van de VW. We rijden nu in een aangename snelle robuuste auto rond, die hopelijk ook nog eens  goed in de markt ligt voor de volgende cruisers die volgend jaar Nieuw Zeeland komen bezoeken tijdens het hurricane seizoen.

 

Inmiddels zijn we aan boord weer een beetje bijgekomen van 2 maanden gidsen door een nog steeds adembenemend mooi Nieuw Zeeland en ondanks alle ellende heeft de Nissan ons toch nog ruim 12.000 km laten genieten van alle mooie natuur!

We zijn afgelopen dagen van uit Opua naar het noorden gevaren, bij de Cavalli eilanden gelegen en gewandeld en zijn nu in Mangonui Harbour. Het lijkt wel of het weer hier beter is dan in de Bay of Islands en zijn daarom weer druk met een stukje onderhoud van de boot, o.a. het teakdek heeft weer ca. 150 nieuwe proppen gekregen en het interieur is door Paulien weer eens grondig aangepakt en ontdaan van stof, schimmel en vuil.

We blijven hier nog een aantal dagen rond zwerven en willen medio April terug zijn in Whangarei waar de nieuwe giek gemonteerd gaat worden en vandaag is daar per UPS de nieuwe zijruit vanuit Zweden aangekomen.

We gaan kijken of we eind April uit het water kunnen, zodat we medio Mei weer gezellig naar huis gaan!!

 

Met vriendelijke groet,

Paulien en René

SY Bounty