RenePaulien.reismee.nl

Fiji, Vanua Bulavu - Whangarei - Nederland

Hallo allemaal,

 

Vanuit ons heerlijk verwarmde en droge huis doen we het verslag van de laatste weken Fiji en Nieuw Zeeland, want buiten is het koud en regenachtig, dus echt herfst!

 

In ons laatste verhaal zijn we aangekomen in het dorpje Malaka, waar we de Giant Travely vis hebben weggegeven en op zondag uitgenodigd waren voor de lunch na de kerkdienst. Wij worden aan het hoofd van de tafel neer gezet en als het eten wordt opgediend ligt bij ons de kop van de vis op een schaal. De overige vis ligt op schalen elders op tafel  en wij worden verzocht voor te bidden!

Wij plukken wat stukken vis uit de kop, nemen wat casave, rijst en genieten van onze lunch. Als we aangeven dat we voldaan zijn gaat de vissenkop direct naar de bewoners en zij genieten van hun "specialiteiten" zoals de ogen, kieuwen en  voor ons onaantrekkelijke delen van de kop!

Na de lunch zijn we naar het buurdorp Maumau gewandeld en daar werden we direct door de kinderen opgevangen en naar de chief gebracht. Ook in dit dorp heeft Hurricane Winston ontzettend veel schade aangericht en van de 27 huizen stonden er nog maar 5 (Hurricane proef) overeind.

Ook de kerk was verwoest en alleen de voor en achtergevel stond er nog, maar niet getreurd, de banken, het altaar en overige attributen staan nu voor de kerk onder een zeiltje en alles gaat gewoon weer verder......

 

De chief had naast zijn tijdelijke hutje een zonnepaneel staan, echter deze was zonder regelaar direct op de accu aangesloten! Bij navraag bleek dat deze was overgebleven van zijn huis en de rest was kapot gewaaid, zelfs de metalen schakelkast lag in duigen. Hierin zaten nog wel wat zekeringen en een laadregelaar en ben de dag erop terug geweest om de regelaar met enkele zekeringen aan te sluiten, zodat de accu niet "overladen" kon worden. Wonder boven wonder functioneerde de meeste zaken nog wel, zelfs de indicatie LED's ((zie foto)

Paulien had voor zijn vrouw, dochter en een van de dorpsmeisjes slippers gekocht, omdat ze geen geld meer hadden om zoiets zelf te kopen, ze waren daar zeer verheugd mee!!

 

De volgende ochtend zijn we vroeg vertrokken en richting Tuvuca gezeild, hier hebben we eerst getracht binnen het rif te komen, echter dit bleek onmogelijk te zijn. Daarom zijn we naar het buitenrif gevaren en daar op anker gegaan. Hier hebben we ontzettend mooi in glashelder water gesnorkeld en later in de middag kregen we bezoek van enkele locals. Zij nodigden ons uit om het eiland te bezoeken, echter wij gaven aan de volgende dag verder te willen richting Lakeba en Fulaga. De zoon van de chief, zijn zwager en bootsman hebben we daarop  verwend met wat visfilet en vissoep uit de vriezer.

 

Ons bezoek aan Lakeba begon direct met een confrontatie met de plaatselijke politie en moesten omgaand onze papieren op het bureau laten zien, echter het ankeren was moeilijk omdat het er erg ondiep was en we al waren vastgelopen op zand.

Uiteindelijk zijn we in de aanlooproute gaan liggen en met de dinghy naar de kant, de papieren bij de politie laten zien en vlak bij het bureau kwamen we een pre-historische benzinepomp tegen (zie foto).  Naast het politiebureau was een jongen bezig met mango's te plukken en hebben van hem twee handen vol mango's gekregen in ruil voor enkele schriften en potloden voor school!! De mango's waren na enkele dagen rijpen verrukkelijk!!

Via Namuka zijn we naar Fulaga gevaren , onze eerste indruk was dat we in de vergrootte uitvoering van Vanua Balavu aankwamen, ook hier glas helder water, prachtig koraal en mooie vissen.

We hebben een dag in de passage gesnorkeld en ons met de stroom naar binnen laten drijven en daar veel mooi koraal maar ook vele vissen gezien, haaien, napoleon vissen, roggen en natuurlijk diverse tropische vissen in de mooiste kleuren!

Op Fulaga werden we in het dorp ontvangen  door enkele inwoners die ons gelijk aan ons gastgezin voorstelde. Zij hebben ons het dorp rondgeleid en o.a. de basisschool, wood carving en sisterne (watervoorziening) laten zien. In overleg met de directeur van de school heb ik ook hier een presentatie over Nederland, Europa en navigeren gegeven aan twee groepen.  Hier waren de kinderen en de leerkrachten zeer van onder de indruk en velen konden sommige technische zaken absoluut niet bevatten. Ook het feit dat we bijna selfsupporting waren met onze zonnepanelen en windgenerator was voor hun onbegrijpelijk.

Ook hier hebben we vele oudere mensen verblijd met een leesbrilletje, wat in dank werd afgenomen.

Na hier 6 dagen geweest te zijn, doorgevaren naar Kambara, iets noord-westelijker van Fulaga, het eiland waar de Cava-bowls gemaakt worden.

Ook hier hebben we na aankomst buiten het rif geankerd, echter binnen een half uur kregen we bezoek van locals die ons adviseerde om binnen het rif te gaan liggen, omdat dit veel rustiger was. Zij zijn ons tussen de riffen voor gevaren en inderdaad lagen we 50 meter van het strand op mooie wit zand en heerlijk rustig!  Nadat we in het dorp de Chief hadden bezocht, de Sevusevu hadden gedaan (Cava ceremonie), hebben we toestemming gekregen om het dorp te bezoeken. Op zoek gegaan naar de houtbewerkers die de schalen maken en  daar gelijk ook van een van deze mannen les gekregen hoe de schalen uit vol materiaal uitgehakt worden. Ook ik mocht in zijn werk eea  uitproberen, dus hakken met een guts om de binnenkant van de schaal te prepareren. Echt makkelijk is dit niet, maar ik kreeg te horen dat ik na een week zijn werk zou kunnen overnemen....... niet dus, want daar heb ik geen zin in en zeker niet voor het armzalige loontje van F$ 3,00 per uur = ca. Euro 1,20!!

Na een kleine week hier verbleven te hebben bij alweer ontzettend vriendelijke en blije mensen zijn we door gevaren naar Suva, ca. 160 Nm, dus een dag en nacht varen,  waarna we in de ochtend in Suva aankwamen bij de Royal Suva Yacht Club!

Dinsdag hebben we gelijk geproviandeerd en woensdag uitgeklaard, zodat we van het redelijk gunstige weerraam gebruik konden maken om naar Nieuw Zeeland te varen. In de middag om ca. 15.00 uur vertrokken en tot ca. 22.00 uur op de motor naar de "wind" gevaren, uiteindelijk een goede en rustige overtocht gehad naar Whangarei waar we 8,5 dag later en 1250 Nm verder zijn aangekomen. In Masden Cove zijn we ingeklaard en dit verliep uitermate soepel!

Daarna doorgevaren de rivier op naar de jachtwerf waar we later de kant op zouden gaan, maar omdat ik eerst een specialist aan boord wilde hebben voor de motorcontrole, zodat we een plan de campagne konden maken.

Nadat de motor gecontroleerd was op compressie, dichtheid van de kleppen en lekkage langs de klepstelen, de injectietijdstip, kregen we de uitslag. De motor is gelukkig in een perfecte conditie en het vermoeden is dat de spoed van de schroef te groot is waardoor de motor continue wordt overbelast en daardoor ook zwart rookt! Gelukkig dus geen revisie van de motor en deze hoeft er dus ook niet uit!! Op een bijna windstille ochtend hebben we ook gelijk de zeilen gestreken en opgeborgen.

 Nadat we uit het water zijn gehaald, we hebben de boot niet laten afspuiten met de hoge druk reiniger omdat er bijna geen aangroei opzat, maar alleen een beetje groene slijm, zijn we op een mooie plek in een bok geparkeerd. Inmiddels was Paulien al druk doende om een Indonesische rijsttafel te prepareren, omdat we in April (net voor ons vertrek) beloofd hadden voor de medewerkers te koken en gezamenlijk te eten. Ik had hiervoor ook het management uitgenodigd en dat heeft voor ons geen windeieren gelegd.

Alles waar we later om vroegen werd gelijk geregeld, we hebben een kraan laten komen om de mast eraf te halen omdat we problemen hadden met de valwartel van het grootzeil en ik onderhoud wilde plegen aan de lagering de Genua-Furlex. De mast werd door een mobiele kraan gestreken en opgeslagen naast de boot op enkele stalen bokken, waarna ik de mast volledig heb gedemonteerd, de Furlex eruit heb gehaald en het probleem met de valwartel heb vastgesteld. Er bleek een kunststof geleideblok volledig te zijn versleten, waardoor de valwartel met zijn aluminium behuizing tegen de mast aanliep als het zeil werd op- of af-gewikkeld.  In overleg met Seldén zal ik nieuwe onderdelen bestellen en deze later weer monteren.

De hydraulische Furlex in een van de werfhallen (omdat het regelmatig regende of hagelde) gedemonteerd en voor de lagers (waar het zeil mee draait) nieuwe kogels besteld, welke de volgende dag geleverd werden. Na alles weer goed in het vet gezet te hebben de zaak weer getracht te monteren, echter kreeg het spul niet meer in elkaar..... Oei!!

Nadat ik een speciale aluminium bus heb gemaakt, waar uitsparingen in zaten om de spieën te monteren, kon ik de lagers naar binnen persen met een lijmtang en daarna de pas de spieën in de as zetten. Daarna was het een fluitje van een cent om de rest te monteren en de lagers lopen weer als een zonnetje!

Paulien had intussen het onderwaterschip met een Scotch Brite sponsje afgenomen en ook het teak-dek voorzien van een nieuwe laag Teak-Sealer. Al met al hebben we in een paar dagen weer veel onderhoud kunnen plegen en zijn op Woensdagochtend 9 November naar Auckland gereden. We hebben de auto bij familie (Jan en Fely) van Walter en Emmy (Calamaris) achter gelaten en zij hebben ons om 18.00 uur netjes op de luchthaven afgezet. Wanneer we terug vliegen, komen Jan en Fely ons weer ophalen en gaan we samen gezellig uit eten, blijven we bij hen slapen om daarna weer naar ons bootje te gaan.

Na een goede maar toch nog steeds erg lange vlucht zijn we weer veilig aangekomen en op Schiphol stond een groot ontvangst comité, o.a. mijn moeder, broer, zusje, schoonzusje, kinderen en vrienden!

Zoals al eerder aangegeven is onze dochter in verwachting en zijn we druk bezig met wat hulp om het huis, de kinderkamer en alle voor handen komende klusjes weer te klaren. Maar ook bij zoonlief zullen we wel weer wat gaan klussen, dus voorlopig hoeven we ons niet te vervelen!!

 

Nou luitjes, tot de volgende keer, allemaal fijne Kerstdagen en alle goeds voor het nieuwe jaar!!!

 

Groetjes, ook van Paulien,

René  

Fiji, Denerau tot Vanua Bulavu 2

Hallo allemaal,

We hebben het laatste verhaal en foto's in Vanua Balavu geupload, we zijn met de truck van Malaka naar Lomoloma gereden om daar de upload te regelen. 

Aangezien het internet dermate traag was kon ik alleen maar het verhaal en 13 foto's plaatsen en vandaag hebben we de laatste foto's geupload!

Veel plezier met het bekijken ervan en iedereen bedankt voor de leuke reacties!

Groet, ook van Paulien vanaf Lakeba,

René

Fiji, Denerau tot Vanua Bulavu

Hallo allemaal,

We liggen momenteel voor anker in Vanua Balavu bij het dorpje Malaka, waar we begin Augustus ook geweest zijn met Sander en Pascal, maar eerst weer even van enkele weken terug de draad weer op pakken ..

Nadat we Sander en Pascal op de internationale luchthaven van Nadi met een taxi hebben afgezet, afscheid van ze genomen en met de taxi terug naar Denerau, wel onderweg bij een markt gestopt om de nodige voorraad aan groente en fruit in te slaan. Fruit is nog steeds uitermate moeilijk te koop, omdat Hurricane Winston al het gewas in Februari verwoest heeft, maar de eerste ananassen , mango's (waren toch nog veel te vroeg geplukt en werden niet rijp) en bananen hebben we gekocht!!

Terug op de boot zijn we de volgende dag naar de Mamanuca eilanden gevaren, daar waar de wind ons heen wilde brengen. Op het eiland Qalito hebben we eerst nog enkele dagen in de recovery mode geleefd, lekker niets gedaan, uitgeslapen, heerlijk gezwommen en gesnorkeld en gelezen.

Na enkele dagen doorgevaren naar Muscet Cove, nieuw internet tegoed gekocht en ontzettend mooi gesnorkeld op het buitenrif, werkelijk honderden tropische vissen en mooi gezond koraal met een grote diversiteit. Aangezien het op de ankerplek erg druk was met bootjes en vooral 's avonds veel muziek en geschreeuw van de resorts zijn we de dag erop door gevaren naar meer noordelijke eilanden van de Mamanuca's.

Gelukkig dat we daar overdag voeren, want plotseling zagen we op groot diep water, ver uit de kust van de eilanden grote brekers voor ons op zee, hier bleek een groot rif te liggen wat niet bij ons op de kaart stond.....!!! Daarom hebben we nadien al onze routes via OpenCPN (navigatie programma) waar we ook de Google Earth kaarten op kunnen presenteren, uitgezet en de waypointen overgenomen en in onze kaartplotter gezet. We hadden van andere zeilers al gehoord dat bij aanlopen van een eiland of ankerplaats het nodig is dat er iemand op de punt staat ter controle, maar we hadden niet verwacht dat onze nieuwe elektronische zeekaarten zo "slecht" waren!! Het eiland waart we graag wilden ankeren was wel goed beschut tegen de harde SE-wind, echter doordat het zo hoog was kregen we valwinden die ons op de ankerplek naar het eiland zouden blazen ,dus weg wezen en naar het volgende eiland om iets beschutting te hebben voordat het donker zou worden.

Deze plek (Yanuya Island) was niet optimaal, maar we hebben daar een nachtje hobbelend onrustig geslapen met ESE wind, 6 Beaufort en golven van ca. 2 a 3 mtr. Daarom de volgende ochtend gelijk door naar Waya Sewa Island, waar we redelijk rustig hebben gelegen. Hier zijn we natuurlijk nog even naar het dorpje gegaan en zoals gewoonlijk werden we ook hier weer door de kinderen en bewoners met open armen ontvangen. Nadat we door enkele kinderen werden rondgeleid in hun dorp, werden we gevraagd te komen kijken naar hun rugby-wedstrijd op het strand, zo gezegd zo gedaan. De spelregels zijn daar door de kinderen natuurlijk aangepast naar hun standaard en er werd werkelijk met overtuiging gespeeld. Jammer genoeg begon het na ca. 10 minuten hard te regenen en werden we door een dorpsbewoonster gevraagd om binnen te komen om te schuilen.

Zij (Rebecca)lag languit op de grond, geflankeerd door enkele van haar kinderen en neefjes/nichtjes, terwijl zij bezig was om Kerstengeltjes te maken van de bast van een boom, deze had zij beschilderd en een van haar kinderen had schelpjes gezocht die als hoofd werden gebruikt.

Rebecca werkt in een resort ( de mensen verdienen hier maar F$ 3,= per uur is ca. Euro 1,35) en verkocht daar de engeltjes voor F$ 5,= per stuk aan de gasten. De gasten betalen vaak in deze resorts tussen de US$ 500,= en 1000,= per nacht, hetgeen in schril contrast staat met het uurloon van de medewerkers. Wel vertelde Rebecca dat het resort de dorpelingen ook financieel ondersteund met de wederopbouw van de huizen, de inrichting hiervan (nou is dat bijna niets in onze ogen) en het resort betaald de voeding voor alle leerlingen van de lagere en middelbare kostschool op het eiland.

We hebben Rebecca dan ook getracht duidelijk te maken, dat haar uurloon verkapt hoger is door de extra uitgaven van het resort aan bovenstaande ondersteuning. Dit is voor deze mensen niet te bevatten en zij gaf ook aan het liever in haar hand te krijgen en dan zelf haar uitgave patroon te willen regelen. Toevallig hoorden wij ook van een restaurant in Denerau dat de manager hiervan zijn personeel 20% meer loon betaalde dan normaal de gewoonte was, de werknemers waren hier zeer verheugd mee, echter na enkele weken wilde het grootste deel van het personeel een dag minder werken, want uiteindelijk hield men dan het zelfde over als de normale lagere betaling voor een volle werkweek!!!

Voor de kinderen van Rebecca had Paulien nog de nodige pennen, schriften, haarspeltjes en stickers, maar we hebben hier ook (Yvette bedankt voor de gift) een kappersschaar afgegeven om hun haar te knippen. Een van de dochters wilde geknipt worden en nadat het droog was heeft ondergetekende haar geknipt en loopt zij nu als een van de weinige met een door een Europeaan geknipt kapsel rond in Fiji, hier was ze ontzettend trots op!!

De dag erop zijn we naar Manta Ray Resort gevaren, een eiland in de Yasawa groep, heerlijk rustig beschut water en daar kwamen we enkele bekende cruisers tegen, onder andere de Meerbaer (Rainer en Anne) en de Walkabout (Thomas en Fraukje). 's Avonds gezellig met ze geborreld en gegeten bij ons aan boord.

De volgende ochtend de locals in de gaten gehouden waar ze met hun toeristen heen gingen en wij in onze zwemkleding met snorkel en camera ook de doorgang tussen 2 eilanden in en daar zagen we al enkele enorme manta's zwemmen.

Gelukkig mocht onze dinghy bij Rainer vast gemaakt worden, want hij ging niet mee snorkelen en bleef met de dinghy's rondvaren. Dit was maar goed ook, want de stroming was zo sterk dat we met het bootje voorbij de manta's voeren, dan ca. 50 meter het water in en wachten tot ze langs kwamen.

We hebben er verschillende gezien, de grootste met een spanwijdte van 4,5 a 5 mtr, rustig zwemmend tegen de stroom in, hun bek wagenwijd open om zoveel mogelijk water te zeven van de voor hun zo belangrijke plankton. Als wij dan probeerden met ze mee te zwemmen waren we binnen 3 minuten al ver achter ze en totaal kapot vanwege de stroming! Na ruim 2 uur in het water te hebben gedobberd bekaf terug naar de boot en genoten van het mooie weer, het azuur blauwe water en op een van de eilanden nog wat gewandeld.

Na twee dagen zijn we nog noordelijker op de Yasawa's geweest, in the Blue Lagoon, de naam zegt al iets over het kristal heldere water en hier kan je ook ontzettend mooi snorkelen op de vele riffen. Dat hebben we dan ook veelvuldig gedaan, ook op riffen waar geen toeristenbootjes worden gedropt en dan opeens snorkel je in rustig water tussen de mooie vissen zonder dat je van een Australische Zeekoe een schop krijgt (en vooral geen excuses aanbieden maar gewoon doorzwemmen...)

Via een van de medewerkers van het resort hoorden we dat er aan de andere kant van de baai een groente/fruit/tuin was van zijn neef. We mochten om 16.00 uur met zijn bootje mee en hij vroeg alleen een bijdrage in de brandstof. Aangezien wij nog een paar Birkenstock slippers over hadden, hebben wij hem deze ook gegeven en daar was hij te koning blij mee, alleen voor in de stad zei hij!! Samen met de bemanning van de Meerbaer om 16.00 uur met hem mee, nou alleen hadden we dat nooit gevonden want we moesten ergens een kreek in tussen de mangrove en uiteindelijk moesten we vanwege het lage water ook nog een stuk door de modder waden voordat we bij zijn neef waren. Daar hebben we wel mooie tomaten, komkommers, uiens, casave, rettig, aubergines en diverse kruiden, heerlijk weer normaal verse groente. Ook hier kon hij ons nog geen fruit aanbieden ivm de vernieling door de Hurricane!

In deze Lagoon troffen we ook de Red Cat (Wolf, Marret en Alex met hun gasten Gabrielle en Hans) waar we gezellig mee gegeten hebben, dit was een afspraak die we vorig jaar gemaakt hadden en er nog nooit van gekomen was. Paulien had een uitgebreide bami tafel gemaakt, met pittige komkommer, kroepoek, pindasaus, omelet en nog veel meer lekkere dingen. Ze hebben niet zitten eten maar ....., wel bij de Red Cat aan boord, want bij ons is eten met 9* mensen in de kuip ondoenlijk en beneden is het te warm! * De bemanning van de Julia (Claus en Burghardt) waren op visite bij de Red Cat en hebben ook meegegeten.

We hebben enkele gezellige dagen met elkaar gehad en veelvuldig met elkaar geborreld, gegeten en na vaak een heerlijk dessert kwam Wolf met zijn beroemde Rum-vat naar boven en werd de avond afgesloten met de nodige rum!!

Samen met de Red Cat zijn we doorgevaren naar Sawa-I-Lau waar we de alom geprezen (in iedere gids staan ze vermeld als een must-do) grotten zouden bekijken. Wij in de ochtend naar de kant, want we lagen vrij dicht bij op anker en we wilden met 7 mensen naar binnen. Bij de entree bleek dat we als volwassene F$ 55,= per persoon moesten betalen en dat voor een grot met 1 baSIN VAN CA. 25 m2 en een klein basin van ca 10 m2, welk dan te bereiken is via een nauwe doorgang...., nee dus dat is veel te duur. Met de kassier gesproken en aangegeven dat we geen toerist zijn vanuit een resort, zelf naar hun toe zijn gekomen en graag voor een andere prijs naar binnen wilde..., uiteindelijk zijn we voor F$ 20,= per persoon naar binnen gegaan en zelfs dat was het eigenlijk nog niet eens waard!!

Aansluitend zijn we het naast gelegen dorpje ingegaan, omdat een van de mini-markt dames (Paulina) aangaf dat ze rijpe papaja's te koop had en mogelijk nog wat ander fruit. Samen met Marret en Paulien aan land, we werden natuurlijk gelijk in hun woning uitgenodigd en even later ben ik met haar man naar de tuin geweest en hebben we ook nog wat verse Casave en kookbananen gekocht. Later nog wat medicijnen (van de Red Cat) voor een van de kinderen gebracht die over haar hele lichaam uitslag had van ontstekingen.

Aangezien we hadden afgesproken dat we als crew zouden meevaren op de Red Cat tijdens de Muscet Cove Regatta, werd het tijd om weer richting Muscet Cove te varen.

Eerst zijn we terug gegaan naar The Blue Lagoon, de dag erop naar Octopus Resort op het eiland Waya en hier 's avonds heerlijk gegeten in het Resort samen met de Red Cat.

Aansluitend zijn we daags erna terug gevaren naar Muscet Cove, waar we ons de volgende dag hebben ingeschreven, wat boodschapjes gedaan, water bommen gemaakt, gesnorkeld en 's avonds een briefing van de activiteiten voor de volgende dag en daarna van de gezamenlijke BBQ genoten.

De eerst Regatta dag was een race naar Beachcomber Island, waarbij we als piraten verkleed moesten gaan, andere schepen mochten aanvallen met waterbommen (ballon gevuld met zoet water) en deze of gooien of zoals Wolf heel clever gedaan had 2 speciale catapults gekocht die met drie man bediend moesten worden en daarmee een reikwijdte had van wel 100 mtr!!

Binnen een half uur hadden we ruim 500 bommen gelanceerd en was de voorraad van daags ervoor op en moesten we gedurende de "race" de nodige bommen bij maken. Tijdens deze "race" mochten we zowel het zeil als de motor gebruiken, dus iedereen op de motor naar de eindbestemming. Aangekomen op Beachcomber Island werden we door een jury beoordeeld over onze kleding en daar met z'n allen (13 crew-leden van de Red Cat) genoten van de lunch en gezellig nagepraat met de andere piraten.

Tijdens de prijsuitreiking voor het snelste schip werden de schepen gekozen vanuit een hoed waar alle namen in zaten, dus geen enkele relatie met de aankomst, heel leuk gedaan te meer daar wij meer bezig waren andere te bombarderen als echt op te schieten. Onverwachts werd Wolf toch naar voren geroepen en kregen we een prijs, waarvoor weten we niet!!!

's Middags werden er op het strand allerlei spelletjes gedaan, zoals touwtrekken, zaklopen, estafette flesjes omgooien die dan weer op de terug weg weer recht gezet moesten worden,  volle bierflessen tussen je benen naar de andere kant brengen en zonder je handen te gebruiken uitschenken, de ontvanger moest dan het opgevangen bier allemaal opdrinken voordat de volgende aankwam....

De dag erop hadden we een regatta, waarbij we ook weer bommen mochten gooien, echter nu was het iets meer een race, want nu zonder motor zo snel mogelijk een rak afleggen en als eerste over de finishlijn zien te komen. Marret achter het roer, ondergetekende was verantwoordelijk voor de stand van het grootzeil en de fok werd door verschillende mensen bediend. We zijn als 7e geëindigd en hebben vooral veel lol gehad en de prestatie was best goed ondanks we zo'n groot schip (Oyster 62) en vooral zwaar schip met bijna geen wind moesten varen! Ook nu 's avonds weer met z'n allen gezellig gegeten aan boord van de Red Cat en de tactiek voor de dag erop doorgesproken en  deze met een aantal glaasjes rum weer weggespoeld!

Op de echte race dag hebben we eerst in de ochtend getraind met de Genaker(licht weer voorzeil) op de Red Cat van 275 m2, deze hadden we echt nodig, vooral omdat er nog steeds weinig wind stond.

De training ging voorspoedig, vooral omdat Wolf en Marret een beetje de kriebels van dit zeil hadden, want op hun Atlantische oversteek sloeg de Genaker om het opgerolde fok heen en hebben ze drie dagen nodig gehad om het zeil weer te strijken...

De start van ons was ongeveer 20 seconde te laat, waardoor er toch een aantal schepen ons al vooruit liepen, volgens de regels mochten de spinnakers of Genakers pas 5 minuten na de start gezet worden, anders kan de start in een chaos uitmonden met de nodige schade wat niemand wil.

Onze grootste concurrent de Thalula Ruby een Janneau 57 van Paul en Andy met 8 man crew aan boord had de spinnaker gezet en schoot er werkelijk vandoor. Nadat wij de Genaker eenmaal hadden staan konden we ze nog steeds niet bijhouden, maar de moed niet verloren want we moesten het gehele eiland rondvaren en we wisten dat we iets sneller waren hoog aan de wind.

Kortom alles eruit gehaald en nadat we het eiland gerond hadden sloeg bij ons plotseling ook de Genaker weer om de fok... na vele pogingen en bijna op een rif beland (en dat alles zonder motor) toch de zaak weer in orde gekregen en de Thalula Ruby was voor ons nog maar een klein puntje heel ver voor ons uit!! Gesterkt door de gedachte dat we nog een aantal scherp te varen rakken kregen de achtervolging ingezet en vele schepen voorbij gelopen. Uiteindelijk hebben we de Thalula Ruby bijna ingehaald en zijn we eerder overstag gegaan om naar de ingangsboei van het eiland te komen. De Thalula Ruby is verder door gevaren en kwamen daarna ons achterop in een veel ruimere hoek en liepen daardoor sneller, door ze wat op te loeven konden ze ons niet voorbij en na de boei zijn wij weer een aardig stukje uitgelopen. De strijd was echter nog niet gestreden want het laatste rak was weer ruime wind en zij gelijk de spinnaker gezet. Wij hadden onze buik een beetje vol van de Genaker problemen en met gewone zeilen op de finishlijn af. Zij liepen ons toch met duidelijk grotere snelheid in en ook nu werd er om de laatste meter gevochten, iets oploeven en uiteindelijk probeerden ze onder ons door te schieten, maar net voor de finishlijn vielen hun zeilen in en finishten wij 7 seconden eerder!!!!!

Wij hadden de 5e plaats behaald en zijn daar allemaal best heel trots op!

Natuurlijk als je dan hoort dat een van de winnende schepen zijn hele interieur op een ander schip heeft overgebracht, de watertanks leeg waren de diesel uitgepompt in vaten op de kant, de week ervoor eruit is geweest om nog een nieuwe laag antifouling aan te brengen.... Zo veel hebben wij er eerlijk gezegd niet voor over, maar wij hebben in ieder geval veel plezier gehad en voor ons gevoel uitstekend gevaren, mede door de koelbloedigheid van onze stuurvrouw Marret!! Chapeau!!

Tijdens ons gezamenlijke diner werden de prijzen uitgereikt en Wolf werd ook nog naar voren geroepen voor een prijs, ook nu weten wij niet waar voor de prijs was. Het leuke is dat je dan ziet wie er voor de lol varen en wie het niet over zijn lippen kan krijgen om een ander te feliciteren, zo werden we wel door Paul en Andy van de Thalula Ruby gefeliciteerd, echter door geen van hun bemanningsleden!

Aangezien de windvoorspelling voor de daarop komende dagen Westelijk was zijn we de volgende ochtend gelijk vertrokken naar Savusavu en daar na 3 dagen aangekomen, deels gezeild en deels met de Volvo zeilen. In Savusavu op maandag geproviandeerd en 's middags gelijk de stad weer uit, mede door de temperatuur en het vervuilde water. Net voor de baai-uitgang bij een luxe resort  weer op anker, lekker gezwommen en rustig gegeten.

De volgende ochtend bijna zonder wind op weg naar Vanua Balavu, een van de Lau - groep eilanden, er zou noordelijk wind staan en eerlijk gezegd hebben we bijna 3 uur met onze Genaker gevaren en de rest heeft de motor gedaan, maar het is veel comfortabeler om zonder wind tegen de een klein beetje wind te varen als met veel wind op de neus te moeten kruisen tegen de wind!!

We hebben eerst bijna 3 dagen gerelaxed in de Bay of Islands, veel gezwommen, gesnorkeld en met de dinghy een toertje gemaakt tussen alle eilandjes door, prachtig wat een beetje zon dan de omgeving positief kan veranderen. Net voor binnenkomst in de Bay of Islands had ik weer een grote vis aan de lijn, zo groot dat ik deze niet eens op de lage versnelling kon binnen draaien en uiteindelijk toch verspeeld, maar geen half uur later had ik een mooie Spanisch Makrel van ruim 80 cm aan de lijn en wel binnen!! Bij het omvaren naar het dorpje Malaka had ik weer binnen een half uur leuk beet en haalden we een Giant Trevally uit het water,  90 cm lang, 28 cm hoog en 12 kg.

Deze vis hebben we hier in Malaka weg gegeven aan de bevolking, aangezien de vriezer vol ligt en deze mensen er erg blij mee zijn.

We werden dan ook als helden weer ontvangen, omdat we hier de afgelopen keer met Sander en Pascal kleding en lege flessen hebben afgeleverd. Doordat er een begrafenis was, konden we niet bij de verdeling zijn, maar de voorganger had een en ander netjes verdeeld.

Men gaf wel gelijk aan dat men deze mooie nette kleding niet zomaar droeg, alleen voor speciale gelegenheden zoals feestjes en partijen en soms heeft iemand op zondag in de kerk iets van de kleding aan!

We zijn zojuist door Sara (een van de dorpbewoners) gevraagd om zondag naar de kerk te komen en aansluitend bij haar te lunchen, dan wordt ook onze vis gepresenteerd!

We wachten af en laten jullie een en ander in de volgende briefing de resultaten weten/zien!

Groetjes, ook van Paulien,

René

Fiji, vakantie Sander en Pascal 2016

Hallo allemaal,

 

Het heeft wat langer geduurd dan normaal om dit bericht te schrijven,  maar afgelopen weken hebben we Sander en Pascal gezellig op bezoek gehad en gisteren weer op het vliegveld van Nadi afgeleverd.

 

Maar eerst even terug naar het eiland Gau, waar we uiteindelijk de ruil-injectie-pomp en de 4 injectors na nog een week wachten hebben ontvangen van de eigenaar van de bouwonderneming die een nieuwe aanlegsteiger aan het bouwen waren op Gau bij het plaatsje Qarani. Omdat daar ook enkele technici aanwezig waren, zijn we daar op een rustige dag naar toe gevaren met behulp van een beetje motor en de rest op het zeil.

Na ontvangst van de pomp en injectors deze direct ingebouwd en motor starten, liep gelijk maar nog steeds met het zelfde resultaat, dus dit was niet de oplossing! Tevens lekte de gereviseerde injectiepomp en van 2 injectors lekte de aansluiting dus alle originele spullen terug gebouwd en we waren weer op het zelfde niveau.

Daarom maar gezocht naar mogelijke andere storingen en uiteindelijk vond ik in de dieseltank en aanvoerleiding het probleem, algen!! Doordat men tegenwoordig maximaal 10% bio-diesel aan de normale diesel mag toevoegen is het algen-probleem in dieselopslag een bekend negatief fenomeen. Ondanks de zure additieven die we al toevoegen na iedere tankbeurt is waarschijnlijk na het tanken in Nieuw Zeeland deze ellende ook bij ons in de tank gekomen. Alles schoon gemaakt, alle filters vervangen, alle leidingen gereinigd en weer de motor starten, liep iets beter maar nog niet optimaal.

Uiteindelijk heeft een van de engineers van de bouwmij een beetje assistentie gegeven en binnen een half uur had hij een probleem gevonden, nl. de o-ring van het stoprelais was deels in de doorvoer naar de pomp gemonteerd en na deze te hebben vervangen liep de motor weer perfect, wat zelfs nog beter als ooit. Aangezien ik nog nooit aan deze injectiepomp heb gesleuteld denk ik dat dit euvel ook het roeten van de motor heeft geactiveerd, mede omdat ik nu de dieselhoeveelheid naar de pomp aanzienlijk moest reduceren. Gelukkig is alle ellende nu voorbij, echter ik zal in NZ straks de diesel laten "polishen"  en indien nodig de tank verder reinigen, wel moeten we nu regelmatig filters vervangen doordat nog niet al het vuil uit de tank is. Ik heb de dosering van het additief nu sterk verhoogd conform de voorschriften, dus laten we hopen dat het nu voorbij is en de tijd zal het leren.... en ja anders ga ik me misschien vervelen....

 

De volgende dag weer met een goed functionerende motor uitgevaren en heerlijk gezeild naar het eiland Koro en daar in een mooie baai geankerd. Gelijk konden we al wel zien dat  het eiland zwaar getroffen was door de cycloon Winston, aangezien van de bomen die nog stonden alleen de stam met een beetje groen in de top zichtbaar was. Ook de struiken en andere lage begroeiing zijn weer aan het opkomen, maar ook alle fruitbomen en groetentuintjes zijn verdwenen en moeten weer opgebouwd worden. In het naburige dorpje hebben we ook de resten van de golfplaten huisjes gezien, in de meeste gevallen had men alleen wat in de weg liggende golfplaten en vernielde gipsplaten wanden van enkele huisjes ergens op een hoop gesmeten. Na 5 a 6 maanden hadden we wel wat meer initiatief verwacht in de wederopbouw, maar zoals we van andere buitenlanders hoorden vinden ze het allemaal wel best. Van de internationale gemeenschap heeft men tenten gekregen, welke vaak op de fundamenten van het oude huis staan, dus heeft men weer een dak boven het hoofd en er zit zelfs muggengaas voor de ramen, dus er is helemaal geen drang voor een spoedig herstel.

In het dorp waren bijna alle mannen bezig om een nieuw huis voor de pastoor of dominee te bouwen, want deze mensen hebben een hoog aanzien en kunnen zelf weinig. De kerk staat hier boven aan op het prioriteiten lijstje en zoals we ook in Gau hebben gehoord wordt hun leven grotendeels door de kerk bepaald en ingedeeld.  3 maal daags minimaal een uur bidden, op zondag 3 verplichte kerkdiensten en verplichte betaling per gezin aan de kerk, waarbij het aantal kinderen en inkomen de leidraad voor de hoogte is!!

In Gau hebben we tijdens de kerkdienst meegemaakt dat de penningmeester tijdens een dienst per gezin aangeeft wat ze al betaald hebben of nog moeten betalen, dus openlijk aan de schandpaal nagelen als je te laat bent of als het even niet uitkomt i.v.m. andere verplichtingen, waarbij je moet bedenken dat het gemiddelde inkomen ca. F$ 3,00 per uur is, dus ongeveer Euro 1,20!!!

Maar de mensen zijn gelukkig, hebben weinig stress en blijven vriendelijk lachen, geven alles of willen alles met je delen en hier heerst het motto: morgen zien we wel weer!!

 

Vanaf Koro zijn we doorgevaren naar Savu Savu, de hoofdstad van Vanua Levu, het andere grote eiland alwaar we aan een mooring midden in de stad lagen. Ook hier kwamen we weer veel bekende cruisers van afgelopen jaar tegen en was het erg gezellig, sundowners samen drinken, gezellig uit eten in deze "hoofdstad" en natuurlijk proberen te provianderen op de markt en winkeltjes die doorgaans weinig  hebben, mede omdat Sander en Pascal hier aan boord zouden komen voor hun vakantie.

Met een klein vliegtuigje waar ongeveer 10 personen in konden vlogen ze vanaf de internationale luchthaven Nadi door naar ons, moesten wel een hoop overgewicht voor deze vlucht betalen doordat hun koffers extra zwaar waren door alle onderdelen voor ons en natuurlijk een grote hoeveelheid dieselfilters, maar na  een reis van ruim 33 uur konden we ze op de airstrip begroeten, gezellig weer!!

 

Na een dagje samen met hen de stad te hebben bezocht, de stad bestaat uit een 1 straat met aan weerzijde wat winkeltjes en bij het busstation een openbare overdekte markt, de nodige boodschapjes gedaan te hebben, zijn we de volgende dag vertrokken naar de Lau-groep, welke ten noordoosten van SavuSavu ligt. Aangezien Pascal wat gevoelig is voor zeeziekte had zij de nodige medicatie genomen en zijn we aan het einde van de middag gaan varen, zodat zij grotendeels de nacht kon slapen en wij per toerbeurt de wacht hebben gehouden. De zee was aardig ruig, vooral in het begin van de avond met 20 - 25 knopen wind op de kop en een zeegang van 3 a 4 meter, maar zij heeft zich zeer goed gehouden.

De volgende ochtend waren we exact met  zonsopkomst bij de ingang van het rif en konden we probleemloos binnen lopen, gelijk naar de Bay of Islands in het hart van Vanua Balavu. Binnen het rif werden we verwelkomt door een walvis welke ons op ongeveer 30 meter langszij passeerde! Jammer genoeg was het wat regenachtig, maar ondanks dat een prachtige ongerepte omgeving zonder toeristen met aqua blauw water en volledig omsloten door land, zodat we bijna geen last hadden van de toch wel harde wind. De foto's van de omgeving geven een verdere indruk van deze prachtige omgeving, welke ook hard getroffen is door de cycloon Winston begin dit jaar.

Op Koro vernamen wij van een bevriende piloot van een aldaar wonende Canadees, dat deze met zijn professionele apparatuur windsnelheden tot 380 km/hr heeft gemeten. Ook het huis van deze Canadees was volledig geruïneerd en alleen de fundatie was nog zichtbaar, het huis van zijn buren, opgebouwd uit zeecontainers was eveneens verdwenen en sommige containers stonden ca. 300 meter verder tussen de bomen geparkeerd....!!

In het dorpje Malaka op Vanua Balavu hebben we een Sevusevu meegemaakt, dit is het officiële ritueel van ontvangst bij de chief van het dorp, waarbij wij dan een geschenk meebrengen in de vorm van Kava-roots, daarna werden wij door zijn assistent gezegend en wordt er een dankwoord uitgesproken, terwijl iedereen in het huis van de chief op de vloer zit in kleermakerszit (met onze leeftijd en inflexibiliteit is dat geen sinecure) en uiteindelijk geeft de chief ons permissie om te ankeren in "zijn" baai en om vrij in het dorp rond te lopen en te spreken met zijn dorpsgenoten.

Sander had in de paar mijl die we hier naar toe voeren een grote Spanisch Makrel gevangen, welke wij 's avonds heerlijk gerookt van de Cobb-BBQ hebben gegeten! De rest is in de vriezer gegaan voor de navolgende dagen. De volgende ochtend zouden wij door de kerkvoorganger begroet worden in verband met het afgeven van meegebrachte (voor ons "oude" kleding) en lege wijnflessen welke men weer gebruikt voor de opslag van kokosolie.  Bij aankomst bleek de voorganger in de kerk te zijn in verband met een begrafenis, aangezien een van de dorpelingen 's nachts overleden was en gelijk ter aarde werd gesteld. Hierdoor hebben we hem kort gesproken en hij zou zondag na de mis de kleding verdelen onder de meest arme en behoeftige dorpsgenoten. Doordat we onvoldoende tijd hadden ivm met de vakantiedagen van S&P zijn we daarna gelijk vertrokken, maar mogelijk dat we dit jaar nog terug gaan om wat assistentie bij de wederopbouw van de huizen te geven.

Na een woelige trip het rif van Wailagilala ingevaren, in de pas had Sander met een van de twee hengels weer beet, maar deze vis was zo sterk dat hij volledig door de slip van zijn molen alle draad afwikkelde, tot tenslotte de draad brak en alles in zee verdween......, dit moet een enorme jongen geweest zijn, maar volgende keer beter!! Door de harde wind sloegen de golven over het rif heen en voelde Pascal zich niet zo lekker en is daarom wat vroeger naar bed gegaan, wij hebben daarna nog gezellig onder het genot van een oorlam "Uno" gespeeld alvorens we in onze kooi belandden.

In de pas van dit atol moest het ontzettend mooi zijn om te duiken, dus heb ik Sander en Pascal de volgende ochtend met de dinghy naar de pas gebracht. Doordat je in de dinghy erg laag op het water zit, konden we de pas bijna niet vinden maar na ruim 1,5 uur varen en bijna opgegeven te hebben toch nog gevonden. Hun duik was erg mooi en gelukkig meer dan de moeite waard, ik ben binnen het rif met de dinghy blijven wachten totdat ze weer boven kwamen en voldaan naar de boot terug gevaren die we binnen 25 minuten bereikten....

Vandaar uit zijn we de volgende dag doorgevaren naar de noordkant van Taveuni  en voor anker bij het plaatsje Matei. 's Avonds bij een leuk restaurantje met een mooi uitzicht over de baai gegeten en besloten de volgende ochtend de watervallen aan de oostzijde van Taveuni te bezoeken. Om ca. 10.00 uur zou de bus langskomen dus ruim op tijd daar aanwezig, in de bus was zoals gewoonlijk iedereen erg vriendelijk en aardig, maar vandaag was men uitbundig en de chauffeur ondersteunde deze uitbundigheid  door regelmatig op zijn claxon te hangen als we mensen tegen kwamen. De vrouwen gilden dan en werd er "Fiji Gold" geschreeuwd,  aangezien het Vrijdag was dachten wij dat dit de aanloop naar het weekend was en Fiji Gold een van de biermerken is die men hier verkoopt!!

Pas aan het einde van de busrit begrepen we van de medepassagiers dat het niet om het bier ging, maar Fiji had in het eerst van hun bestaan een gouden plak met Rugby veroverd op de Olympische spelen te Rio !!!! Inmiddels was de zware bewolking overgegaan in hevige tropische regenval en werden we door de bus exact tegenover de entree van de watervallen afgezet. Daar eerst bijna een uurtje gewacht en besloten om de volgende bus terug te nemen, want het bleef met bakken uit de hemel te komen. Nog geen 5 minuten voordat de bus kwam werd het droog en toch besloten om de wandeling naar twee van de drie watervallen te doen, we kregen zelfs de laatste drie resterende paraplu's mee van de parkbeheerder! Na een mooie natte wandeling beide watervallen gezien en op de terug weg werden we door een medewerker (uit bezorgdheid van de park- beheerder) tegemoet gelopen, omdat we langer weg bleven dan gepland.  Deze man bracht ons zelfs  naar de 5 minuten verderop gelegen bushalte en nam daar pas de paraplu's in, dat was nog eens service!!

In de hoofdstraat uitgestapt  (ook hier is dit een doorlopende straat met aan beide kanten woonhuizen en hier en daar een winkeltje of pompstation), maar hier was  een winkel waar men de bekende Fiji-parels verkocht. Deze parels zijn bekend om hun mooie kleuren, variërend van goud verlopend naar blauw, pistache en chocolade, echter extreem kostbaar in vergelijking met de parels van Frans Polynesië.

Pascal werd diverse keren gevraagd of ze soms uit Tonga kwam, maar wij weten wel beter.

Ook de medewerkers van het lokale weerstation hebben een goed alternatief gevonden om hun informatie op ieder moment van de dag te presenteren, zie foto in het overzicht!!

De volgende dagen in Viani Bay hebben Sander, Pascal en Paulien enkele duiken gemaakt bij het Rainbow Reef, the White Wall en Purple Wall, ik kon ivm de nasleep van verkoudheid niet mee omdat het klaren niet zou lukken, zie enkele bijgaande foto's.

 

Van een medezeiler hadden we vernomen dat het koraal tussen de hoofdeilanden door de cycloon zwaar beschadigd was en daarom besloten om na drie dagen weer een nachttoer te maken naar Suva om te provianderen en vandaar uit door naar Beqa Island en Kadavu. We vertrokken bijna zonder wind, dus motor bij en natuurlijk had Sander zijn hengels weer uitgezet, want ja een lekker visje is natuurlijk niet te versmaden. Na ca. 2 uur waren we bijna het zuidpuntje van Taveuni eiland voorbij en gelukkig kwam toen de wind een beetje door en binnen 5 minuten liepen we ruim 7,5 - 8 knopen en nog geen half uur later een mooie Mahi Mahi aan de lijn. Sander draaide de lijn snel in, de zeilen ook weg om de snelheid uit de boot te halen en ik op het zwemtableau met de haak. Nadat ik de vis had gehaakt bloedde deze enorm en liet hem daarom even uitbloeden voordat het dek ook bloedrood was, maar toen we hem uit het water tilde sprong hij op, schoot van de haak, dook erin om na 2 meter weer even op te springen en ons gedag te zeggen..... Sorry San, daar ging je mooie vis!!

Gelukkig nog geen 20 minuten later had hij zijn broer of zus te pakken, weer dus een Mahi Mahi met een lengte van 80 cm en deze was er na aanhaken in 5 seconden uit en gelijk vastgebonden aan de staart voordat deze er ook weer in duikt!

Het schoonmaken en fileren was meer een kwestie van tijgeren over het dek, gewapend met mes en proberen alle vingers te behouden en de snijplank schoof ook gevaarlijk mee op de ruige golven, maar gelukkig is alles goed gegaan en van de kop en ruggengraat heeft Paulien een heerlijke vissoep gemaakt.  Natuurlijk stond er die avond een heerlijk stukje Shashimi op het menu en ook nu heeft Pascal goed kunnen slapen en kwamen we om 7.00 uur aan bij Suva. Daar weer op anker bij de Royal Suva Yacht Club en met de bus naar de stad voor de inkopen.

 

Na het nodige ingeslagen te hebben nog wat door de stad geslenterd en 's avonds heerlijk bij een Indisch restaurant gegeten en met de taxi weer naar de boot.

De volgende ochtend richting Beqa Island en natuurlijk de wind pal op de kop, daarbij werd deze wind door enkele buien aangewakkerd en tot 30 knopen gehad met een zee van 3 a 4 meter golven, niet echt aantrekkelijk maar ja het was niet anders. Eenmaal aangekomen hebben Sander en Pascal gelijk afspraken gemaakt voor een paar speciale duiken, onder andere een duik waar vele haaien te zien waren omdat men ze ging voeren! In de briefing vooraf vertelde een marine-bioloog wat men verwachten kon, dat er onder andere enkele duikers meegingen die met staven de mogelijke nieuwsgierige haaien op een afstand zou houden. Ze hebben vele haaien gezien zoals bull-sharks, tiger-sharks, nurse-sharks en lemonsharks, daarnaast nog vele andere vissen die ook een graantje kwamen meepikken van de voeder-feest-partij!

Jammer genoeg hadden we ook hier veel regen en dus veel spelletjes gedaan, vooral UNO. In de middag van de 2e dag hebben we een bezoekje gebracht aan het dorpje in de baai, we werden verwelkomt door bijna alle kinderen, welke vooral aan Pascal en Sander hingen en werden we direct naar de Chief van het dorp gebracht. Ook hier weer de Sevusevu rituelen gehad, echter dit was minder officieel als op Vanua Bulavu, mede doordat we voor de kinderen wat speeltjes hadden meegebracht. De bellenblaas was het toppunt, dit hadden ze nog nooit gezien en ik heb de Chief aangegeven dat hij 's avonds met het bellenblaasbusje een spelletje kon spelen door een kogeltje in het doolhof te laten rondgaan!!

Uiteindelijk werden we door een plaatselijke visser getrakteerd op zijn sterke verhalen en toen we aangaven dat we weer terug gingen naar de boot haalden zijn kinderen onze dinghy netjes op, zodat wij voor het dorp konden instappen. Plots kwam een van de moeders van een van de kinderen naar ons toe en nodigde ons uit om een dag later bij haar thuis te komen eten, samen met enkele vrijwilligers, die naar later bleek bezig waren met een onderzoek naar het koraal. Overdag hebben Sander en Pascal nog 2 mooie duiken gemaakt en om ca. 18.00 uur wij naar het dorp en werden we door zowel de moeder als enkele kinderen op het strand al verwelkomt. Eenmaal thuis werden we voorgesteld aan de 6 vrijwilligers, haar man Mack en enkele van hun zeven kinderen. Er stond een tafel gedekt met vele goed gevulde schalen, 2 soorten gebakken vis met een aparte goed smakende vissaus, heerlijke koolsalade, wortelsalade, kousenband, gekookte pompoen,  casave, kortom we hadden nog nooit zo lekker en smakelijk gegeten in Fiji!

Pas nadat de vrijwilligers, haar man en wij hadden gegeten mochten de andere kinderen pas wat eten, samen met Sawana de moeder/kokkin. Paulien had ruim 2 liter custard als dessert meegenomen en ook hier moesten de "vreemden" eerst van eten voordat de kinderen mochten, maar vaders kon er ook niet vanaf blijven, ze genoten volop!!

De volgende ochtend zijn we met rustig weer en zomaar droog weer naar de Kadavu eilanden, meer zuidelijk gevaren, het eerste stuk op zeil maar na het wegvallen van de wind de Volvo-zeilen maar bijgezet. In de loop van de middag kwamen we aan bij het eiland Ono en ook hier hebben we gelijk afspraken gemaakt met de locale duikorganisatie om de volgende dag te zwemmen met de manta-roggen en een duik(en) te maken bij enkele riffen. Mijn verkoudheid was dacht ik redelijk over en ben ook mee geweest, het zwemmen met de manta-roggen was fantastisch, we hebben er twee gezien die keer op keer over hun cleaning-station  zweefden, de grootste had wel een spanwijdte 4 a 5 meter. Daarna 2 duiken gemaakt tussen de riffen, erg mooi vooral omdat we ook door grotten en spelonken door zwommen, allen gevuld met veel mooie tropische vissen.

Het klaren ging bij mij toch nog niet zo goed en daarom hebben Pascal en Sander de dag erop alleen nog 2 mooie duiken gemaakt.  Jammer genoeg was het weer niet optimaal, dus nood gedwongen maar gezellig wat spelletjes gedaan en natuurlijk weer heerlijk gegeten, natuurlijk eea weggespoeld met wat lekkere wijntjes en nachtmutsjes....

 

We hebben ook nog een avond gezellig bij een mede-cruiser (Il Sogno) een sundowner gedronken en aansluitend hadden zij een heerlijke spaghetti maaltijd voor ons geprepareerd.  Jammer genoeg had Paulien een koudje gevat en kon hier niet van genieten, maar dat maken we een andere keer wel weer goed....

Nadat we de volgende ochtend even een andere baai in zijn gevaren om beter internet te hebben, heeft Pascal nog gekeken of ze kon terug vliegen ,aangezien de wind de zee aardig ruig had gemaakt, maar de vluchten waren al vol of te laat voor haar. In de middag zijn we vertrokken om de ca. 120 Nm naar Nadi te overbruggen, de wind en zee waren pittig maar het schip voor met het bakstagwindje heerlijk en we liepen gemiddeld 8 a 9 knopen, wel met golven van 4 a 6 meter, dus van slapen na of voor de wacht kwam niet veel.

Exact om 06.00 uur, bij het eerste daglicht, kon ik de pas invaren en om 8.00 uur lieten we het anker in de baai van Nadi vallen, waarna we nog even een uiltje geknapt hebben. 's Middags zijn we Nadi nog even onveilig wezen maken, maar zowel de winkels als de restaurants vielen tegen en op advies van de Lonely Planet en de taxi chauffeur hebben we heerlijk gegeten bij een Tunesier. Deze was ca. 5 jaar eerder ook met een zeilbootje hier aangekomen, heeft een Parisienne  hier leren kennen en zijn samen een restaurantje begonnen, echt de moeite waard en heerlijk gegeten!

Maar zoals altijd komen aan alle goede en leuke dingen weer een eind en hebben we Pascal en Sander aan het begin van de middag weer afgeleverd op het vliegveld voor de reis terug naar het warme Nederland!

Na twee dagen rustig aan gedaan te hebben zijn we afgelopen zaterdag naar de Mamanuca eilanden gevaren en heerlijk genoten van de rust en ruimte bij deze eilanden en sturen vanaf hier deze update!

 

Groetjes, ook van Paulien,

René

SY Bounty

HR 46-89

Fiji, Island Gau

Hallo allemaal,

Op dit moment liggen we nog steeds voor anker in een baai van het eiland Gau, ten noordoosten van Suva.

We hebben na het bezoek van het regenoerwoud in Suva de dagen erna de markt bezocht om de nodige verse waren in te slaan, want op zondag schijnt de wind goed te zijn om daar heen te zeilen.

Om 6.00 uur vertrokken, op de motor de baai uit maar eenmaal buiten stond er geen of verkeerde wind en uiteindelijk hebben we het hele stuk naar Gau op de motor gevaren. De pas was ruim en diep genoeg en zagen op de kaart een mooi beschutte baai voor het dorp Nawaikama.

De volgende ochtend werden we door 2dorpelingen bezocht en uitgenodigd voor een bezoek aan hun door en vooral de "hotspring" te bezoeken. Eenmaal aan de kant werden we door een moeder meegenomen naar de lagere school, waar ze de lunch voor 3 van haar kinderen ging brengen. Aansluitend na de lunch naar de hotspring, dit bleek een veredeld ondiep modderpoeltje, maar wel lekker warm. Wij hadden zwemkleding meegenomen, echter haar kinderen gingen in hun ondergoed en moeders zelf  stapte met kleren en al het water in!!

Op de terugweg door het dorp werden we door een groepje oudere dames geroepen om een kopje thee met ze te drinken, gewoon ergens op het gras in het dorp, een blauw stuk plastic op de grond en allemaal lekker liggen, praten en theedrinken met zelfgebakken TE droge cake! Omdat er onvoldoende bekers waren en Paulien graag thee zonder suiker had, werd ik gevraagd of ik de mok samen met een andere dame wilde delen, natuurlijk geen probleem! Een van de gespreks onderwerpen was of we mogelijk een leesbrilletje voor een van de dames (van het koor bleek later) hadden, want ze kon de bijbel en haar song-teksten niet goed meer lezen. De dames lagen met hun theekransje te wachten op het vervoer om de eerst minister die vanuit Suva op bezoek was te verwelkomen.

De volgende dag hebben we onze collectie leesbrillen met div. sterktes meegenomen en de dame was zeer vereerd met haar nieuwe bril. Dit verhaal ging als een lopend vuurtje door het dorp (ca. 170 inwoners) en de volgende dag werden we door andere dames aangeklampt met het verzoek om ook een brilletje! Tijdens ons bezoek aan de lagere school waren zowel de leerkrachten als de leerlingen zeer nieuwsgierig waar we woonden, hoe het er in NL uitziet en hoe we nu precies hier in Fiji konden uitkomen?? 's Avonds heb ik een kleine presentatie gemaakt met wat foto's van de Keukenhof, ons huis, wintertijd in NL en Italië en Oostenrijk met schaatsen en skiën.  Daarnaast heb ik in een paar grove stappen aangegeven hoe we navigeren, hoe de boot eruit ziet en hoe we weersinformatie ontvangen. De schoolleiding vond een presentatie een prima idee en de laptop werd in een lokaal op een beamer aangesloten, waarna ik de leerlingen in 2 groepen de nodige tekst en uitleg gaf. De oh's en ah's en vraag tekens op hun gezicht spraken boekdelen en vonden natuurlijk ijs en sneeuw heel raar.

Donderdagochtend zouden we vertrekken naar Koro-eiland, ongeveer 60 Nm verder. Om 5.30 uur eruit, ontbeten en anker ophalen, echter de motor wilde niet starten?? Wat nu weer, ben de hele dag bezig geweest en uiteindelijk na contact gehad te hebben met een Volvo dealer uit NZ de motor toch weer aan de praat gekregen. Bij het uitvaren van de baai wilde de motor niet op toeren komen en deze draaide max. net iets sneller dan stationair!! Dit was veel te gevaarlijk om met deze motor over het rif te gaan dus wij weer terug de baai in en op anker. Nogmaals de dealer gebled en samen met telefonische ondersteuning van hem geconstateerd dat de diesel-injectie-pomp defekt was. Na opgave van serienummers etc. van de motor zou hij proberen een gereviseerde pomp te sturen, evenals 4 ruil-injectors, want nieuw is niet meer te krijgen.  Een email van hen gaf aan dat hij de onderdelen binnen had en na controle en instelling begin de week erop kunnen versturen.

Uiteindelijk zouden de spullen met een monteur naar Nadi gevlogen worden en deze zou ze verder doorsturen naar het vliegveld hier op Gau waar het toestel alleen op Dinsdagmorgen komt. Jammer genoeg ging deze zending zo niet door en heeft men de spullen per vervoerder hierheen gestuurd, echter een overdreven ijverige klojo bi jde Customs heeft de zaak een aantal dagen opgehouden, waardoor we hier nu al 3 weken voor anker liggen. De zending is nu vrij gegeven en afgelopen week naar Suva-airport gestuurd, van waaruit het doorgestuurd wordt naar Gau-Airport, dus duimen!!

Inmiddels hebben wij nog de nodige klussen aan boord afgemaakt, zoals het lakken van de potdeksel, het cleanen en in de was zetten van de opbouw en het teakdek schuren en in de teaksealer gezet! Wel hebben we een aantal nachten slecht geslapen, omdat er harde zuiden wind direct de baai inblies, waardoor de golven over het rif sloegen en ons zo uit onze slaap hielden. Ook hadden we een beetje de kriebels omdat bij terugkomst in de baai het anker niet goed de grond in konden trekken en de boot flink aan het krabben is geweest. Daarna de boot verlegd en bijna 95 mtr. ketting uit in diep water van 25 meter, waardoor we gelukkig als een huis liggen. Eveneens het ankeralarm aan, zodat we met een gerust hart konden gaan slapen!

De dorpelingen kennen ons al redelijk goed en overal moeten we handjes schudden en worden we uitgenodigd voor thee, kijken hoe men matten weeft, Kava-wortels drogen en natuurlijk ook het afwas-water drinken (Kava).  Onze begeleidster van het eerste uur (Siteri) met haar gezin heeft ons opgenomen in verschillende rites van hun leven, waardoor we zondags naar de kerk gaan en aansluitend natuurlijk moeten komen lunchen. Ze weten inmiddels wat we erg lekker vinden en haar man gaat dan ook regelmatig op zaterdag naar een ander dorp om vis voor ons te kopen! Ook alle kinderen zijn dol op ons en we worden door ze aangesproken als bubu en tutu, of te wel oma en opa! Mede omdat we regelmatig iets lekkers voor ze meenemen of dat Paulien een toetje voor ze maakt, wat ze hier niet kennen.

Afgelopen Vrijdag zijn we als speciale gast uitgenodigd om de sportdag mee te maken, waarbij er korfbal en rugby gespeeld werd. De meest talent volle spelers zijn op deze dag geselecteerd voor een speciale trainingsweek in Suva, waarbij de ouders alleen de bootreis dienen te betalen en de rest wordt door de dorpsgenoten betaald. Tijdens de Kava-avond op donderdagavond is hier een inzameling geweest en is er F$ 2.677,= opgehaald.

We hebben ook nog de secondairy-school bezocht, dit is de enige middelbare school op het eiland waar van de 174 leerlingen er 120 intern zijn. De princepal (directeur) is bezig met o.a. alternatieve energie voorziening op zijn school, zoals solar, water en generator als back-up. Daar hij met veel vraagtekens over dit project rondloopt, vroeg hij ook hoe wij een en ander georganiseerd hadden. Natuurlijk heb ik bij hen de installatie bekeken en gelijk een aantal adviezen gegeven, hij vroeg daarop of hij bij ons aan boord dit ook mocht zien.

Wij hanteren echter een stelregel dat we geen dorpelingen aan boord willen hebben, want als er eentje is geweest wil iedereen komen. Voor hem en zijn gezin hebben we een uitzondering gemaakt wat de dorpelingen gelukkig ook begrepen hebben.

Aankomende maandag 18-07-2016 gaan we nogmaals naar zijn school om de generator te repareren (olie-lekkage) en de batterij-bank door te meten.  Dit heb ik zojuist gedaan en alles functioneert weer zoals het hoort.  Na de reparatie hebben we bij hem thuis een lunch aangeboden gekregen  en mogen nu gebruik maken van het internet hier op school.

Tevens werken we dan een schema uit hoe de energiecentrale het beste kan functioneren, te meer daar hij van de eerste minister net de toestemming heeft gekregen voor 42 extra zonepanelen met batterij-opslag. Deze zonnepanelen zijn een geschenk van de regering omdat deze directeur een hostel met behulp van eigen leerlingen heeft gerenoveerd zonder externe werknemers. Hij heeft ook  een programma opgesteld voor alle leerlingen die niet goed kunnen meekomen om deze op te leiden tot handwerkers, zoals schilder, timmerman, loodgieter, metselaar en voor de dames koken, naaien en handarbeid. Alle interne leerlingen hebben ook een verplichting om 2 maal per dag een taak te verrichten, zoals de moestuin, houthakken, schoonmaken en overige hand en span diensten. Doordat er zoveel leerlingen intern zijn hebben ze ook hun eigen voorziening van groente, vlees etc. zoals een varkenshouderij, kippenfarm en een eigen moestuin, alles gerund door de leerlingen.

De meeste leerlingen gaan een keer per maand naar huis en worden dan op vrijdagochtend per groepje naar hun dorp met een bootje gevaren en uiteindelijk zondag in de loop van de dag allemaal weer terug gehaald. De kapitein van dit bootje heeft zelf ook een eigen polyester bootje, waarmee hij een "veerdienst" met een ander dorp onderhoud. Deze "specialist" zou mij evt. ook wel kunnen helpen, maar nadat ik hem vorige week geholpen had met het afnemen van een gebroken krukaslager van zijn buitenboord motor en zonder maar iets schoon te maken een ander oud lager wilde monteren en de hele sante-kraam zonder schoonmaken in elkaar wilde zetten, wist ik zeker dat ik hem niet zou uitnodigen voor enige hulp bij ons aan boord. Enkele dagen later bleek zijn staartstuk kapot te zijn en hij wist niet dat ook daar olie in zat wat regelmatig ververst moest worden.....

Hopelijk komt dinsdag de injectiepomp met de verstuivers aan en kunnen we woensdag vertrekken naar Koro-eiland. Hier blijven enkele dagen alvorens we naar Taveunie gaan waar we op 2 Augustus Sander en Pascal oppikken!

Jullie horen het wel in het volgende verslag,

Groet, ook van Paulien,

René

N. Zeeland - Fiji Suva

Hallo allemaal,

Dit keer een wat snellere up-date op ons blog.  Wat de generator betreft, heeft Rene eerst contact gezocht  met Fischer Panda in Auckland,  deze adviseerde ons het bedieningspanel naar hen toe te sturen, zodat zij dat konden testen. Na controle bleek alleen het aan- en uit-knopje niet te functioneren, echter deze hadden zij niet op voorraad en kon pas eind augustus geleverd worden, dus tot die tijd zouden wij de generator niet kunnen gebruiken.  Rene heeft hem gezegd het bedieningspanel retour  te sturen, hij zou hier wel iets op verzinnen. Dit is ook gelukt d.m.v. 2 draadjes, die hij aangesloten heeft op het knopje.  Door deze tegen elkaar te houden, maken wij contact en kan de generator gestart worden. Op vrijdag waren deze problemen opgelost en zijn wij na het kijken naar de weersvoorspelling  de laatste inkopen gaan doen. Aanvankelijk wilden wij op zaterdag vertrekken maar Jaap en Renee van de Ware Jacob waren hun schip aan het schilderen en wilden Rene voor een dag inhuren omdat zij een handje extra nodig hadden. Inhuren was niet mogelijk, maar Rene is zaterdagochtend hun gaan helpen en om 14.00 uur was hij weer terug en zijn wij naar Marsden Cove (riviermonding bij Whangarei) gevaren. Op zondagochtend zijn wij uitgeklaard en om 11.00 uur voeren wij weg uit Marsden Cove.  Bij het zetten van de zeilen, bleef het grootzeil in de mast vastzitten en was met geen mogelijkheid eruit te krijgen.  Wij hebben toen besloten om terug te varen naar Peach Cove ,waar wij  op anker zijn gegaan. Rene daarna de mast in en gelukkig duurde het niet lang voordat hij het zeil los had.

Terug op zee moesten wij hoog aan de wind zeilen, voor ons niet zo prettig, dus zijn wij meer naar het oosten gevaren om meer comfort te hebben ,de boot liep ongeveer 6-7  knopen.'s Nachts kregen wij helaas zeer veel wind max. 41 kn en veel swell.  Dus reven. In de boot moest je jezelf goed vasthouden, anders werd je gelanceerd. Dit gebeurde bij mij met als gevolg een grote blauwe plek op mijn heup. Ook voor het inslingeren was dit niet zo prettig.

De volgende ochtend wilden wij meer zeil geven helaas bleek het grootzeil weer vast te zitten in de mast. s´ Nachts met het reven niet goed ingedraaid,balen....  Nu was het geen optie op naar boven te gaan, we  hadden golven van 5- 6 meter.  Met een stukje uitgedraaid grootzeil, wat niet te trimmen was, zijn wij verder gegaan. De voorspelde wind is niet uitgekomen. Wij hadden de eerste dagen tussen 5 tot 7 Beaufort en later 4 a 5 Beaufort.

Wel was het in het begin erg koud en hebben wij zelfs de kachel aangehad. Wij hebben de eerste dagen meestal beneden gezeten, gelezen, gepuzzeld en geslapen. Op vrijdag was de zee wat rustiger  en is Rene weer de mast ingegaan, dit keer geen gemakkelijke klus en na veel getrek is het hem wel gelukt het zeil los te krijgen.  Het leverde hem  aardige spierpijn op in armen en benen, omdat hij zich krampachtig met zijn benen en een arm om de mast moest vasthouden en met de andere arm moest proberen het zeil los te trekken. Wij waren erg  blij dat wij weer normaal konden zeilen.  De  boot lag nu een stuk rustiger op een oor en was de balans terug waardoor we veel sneller konden varen.

Zaterdagnacht  hebben wij de motor moeten laten draaien omdat er helemaal geen wind meer was, maar gelukkig na 1,5 uur konden wij weer zeilen. Op maandagochtend zijn wij om half zes Suva binnen gevaren, ondanks de vreemde zeilvoering hebben we de 1200 Nm toch nog snel weten te overbruggen met een gemiddelde snelheid van 6,7 knp/hr.

Bij aankomst in Suva hadden wij eerst Port Control aangeroepen, deze zei tegen ons dat wij tot  acht uur ´s ochtends buiten moesten blijven, omdat de autoriteiten pas vanaf acht uur aanwezig zijn en ons konden inklaren. Echter het was een heksenketel buiten en voor ons geen optie om hier nog langer te blijven en gevraagd of wij toch naar binnen konden varen. Gelukkig ging hij hiermee akkoord en waren wij om zes uur op de Quarantine ankerplek. Hier nog 2 uurtjes kunnen slapen en daarna gevraagd hoe laat de autoriteiten aan boord zouden komen. Om 10.30 kwam de Health aan boord,  de controle is een wassen neus, maar wel een dikke fee. Daarna was het wachten voor ons, uiteindelijk om 15.30 uur kwamen de customs, en de biosecrurity , totaal 4 man sterk.  Deze controle was gelukkig ook een wassen neus, waardoor we onze voorraad wijn een dezer dagen weer  voor de dag kunnen halen.  Wij zijn daarna de wal opgegaan om geld te pinnen, een nieuwe simkaart te kopen en wat te lopen.

Aan wal hadden wij nog het gevoel dat wij op de boot waren, zoveel deining in onze benen. Wij liggen nu bij de Royal Suva Yacht Club, het stelt niet zo veel voor, maar heeft wel een gezellige bar, waar wij ´s avonds een biertje hebben gedronken en met andere zeilers gezellig hebben zitten praten. ´s Avonds genoten van de Mahi Mahi shasimi, welke Rene zondagochtend gevangen had . Daarna heerlijk een hele nacht kunnen slapen. Er liggen nog 4 porties Mahi Mahi  in de vriezer.

Dinsdag zijn wij met een taxi langs de autoriteiten gegaan om alle fee´s te betalen en om een cruising permit aan te vragen, zodat wij ook  de Lau groep kunnen bezoeken. Deze eilanden zijn met de laatste cycloon hard getroffen en  wij hebben het e.e.a. aan spullen ingeslagen voor deze mensen.  Wij kregen te horen van andere cruisers, dat hier gebrek is aan rijst, meel, suiker, melkpoeder, zeep en zeeppoeder . Ook voor de kinderen hebben schoolspullen, voetballen, haarspeldjes, elastiekjes, stickers etc. ingeslagen.

Vanuit NL had ik kleding meegenomen en in NZ heb ik bij een second hand shop kinderkleding gekocht.  Verder kunnen wij misschien noch wat hand en span diensten verrichten. Wij gaan het zien en laten jullie het weten!

Woensdag zijn wij , met de lokale bus, met  7 man naar het Colo I Suva Forest Park geweest en hebben hier een mooie wandeling gemaakt en heerlijk gezwommen in een van de pools. Rene is aan een touw als Tarzan het water ingegaan, zie foto.  Na de wandeling hebben wij van een lekkere lunch genoten in een mooi Eco resort. Daarna weer met de bus terug,  de mensen zijn hier bijzonder vriendelijk en wanneer je BULA zegt, wat hallo betekent, verschijnt er een mooie lach op hun gezicht.

Wij zijn nu een planning aan het maken , waar wij naar toe gaan en het vervolg horen jullie.

groetjes vanaf de Bounty,

ook van René, Paulien

N. Zeeland Januari - Juni 2016

Hallo allemaal,

Het is een hele tijd geleden dat wij een verhaal op de blog gezet hebben, dit omdat er een kink in de kabel was gekomen, wat betreft het bezoek van Suzanne en Fons naar Nieuw Zeeland.  Wij zijn eind februari bijna 7 weken in Nederland geweest omdat de gezondheid van Riet (de moeder van Fons) erg hard achter uitging.  De verbouwing van hun nieuwe huis niet erg opschoot en wij Suus en Fons wilden steunen in deze moeilijke tijd. In deze weken hebben wij veel geklust in hun huis en uiteindelijk konden Suus en Fons 1 april verhuizen naar Bennebroek. 

Helaas hebben wij in deze periode ook  afscheid moeten nemen van Riet, maar wij waren erg blij dat wij in Nederland waren tijdens de laatste weken van Riet haar leven.

Inmiddels hebben wij hier ook veel werk verricht aan de boot, wij liggen sinds 2 juni weer in het water en gaan waarschijnlijk a.s. woensdag richting Fiji varen.

Maar nu eerst nog even onze ervaringen met Theo en Maria op het noorder eiland. Wij hebben een bezoek gebracht aan het schiereiland Coromandel , hier hebben wij een mooie wandeling gemaakt naar Cathedral Cove. Ook hebben wij Hot Water Beach bezocht, hier kun je bij  laag water een kuil graven en komt er warm water naar boven door de thermische activiteit, echter dit is maar op een paar vierkante meter, de bezoekers zitten als haringen in een ton, een aanfluiting.

Verder zijn wij langs de kust van de Bay of Plenty  naar Rotorua gereden. De Bay of Plenty staat bekend  om de vele fruit- en groente teelt. In Rotorua hebben wij een bezoek gebracht aan de levende kiwi's in een vogeltuin. De eieren (deze hebben een lengte van ongeveer 20 cm en een doorsnede van 10 cm, een zware bevalling voor zo'n kleine vogel) worden  bij het vrouwtje weggehaald en in een broedmachine uitgebroeid.

De  kiwi's worden hier groot gebracht en later in de natuur weer teruggezet omdat ze anders bijna geen kans hebben om te overleven. Hun natuurlijke vijanden zijn ondermeer de possums, ratten, katten en honden. 

Op het eiland Niue hadden wij Peter en Christine ontmoet, die in Rotorua wonen. Peter is van oorsprong een Nederlander, maar woont al ruim 40 jaar in NZ. Wij hebben met hem een dagje de omgeving van Rotorua bezocht, onder andere enkele prachtige meren. Rotorua staat bekend om de vele  zwavel-en modderbaden en spuitende geisers. Het stinkt hier erg naar rotte eieren.   In het Wai-O-Tapu thermal Wonderland hebben wij  een rondwandeling gemaakt langs vele ingezakte kraters met koude en/of kokende poelen van modder, water en stoomwolken met de nodige aroma's.

Al deze kraters hebben verschillende kleuren, dit komt door de verschillende mineralen die hier in de grond zitten.  's Middags hebben wij heerlijk geluierd in een thermaal bad in de buurt van de minerale baden. Terug op de boot hebben we in de Bay of Islands nog wat eilanden bezocht en wandelingen gemaakt, natuurlijk heeft Theo ook weer de nodige vissen gevangen, zelfs een rog!

 Op 19 januari hebben wij Theo en Maria naar het vliegveld gebracht en zijn wij nog een paar weken in de Bay of Islands gebleven en mooie wandelingen gemaakt.  Samen met Niels en Margaret van de Unwind hebben wij Cape Brett bezocht, een prachtige wandeling gemaakt naar de vuurtoren. Wel pittig en in totaal 4,5 uur gelopen,  vele toppen moeten beklimmen en ook weer afdalen, een aanslag op onze knieën.

Van daaruit  later in een paar stapjes naar Whangarei gezeild. Tijdens ons verblijf in Nederland heeft de boot in de haven  tussen palen gelegen. 

Bij terugkomst vanuit Nederland zijn wij bij Port Whangarei (werf) op de kant gegaan, maar om vanaf de haven naar de werf te komen was een probleem, omdat er toch wat aangroei op de schroef zat . Hierdoor kon de motor geen snelheid maken (max. 1500 rpm) en bij iets meer gas stond de hele rivier in een dikke zwarte mist. De dieselinjectors en turbo had ik al door een specialist laten controleren maar nu had ik iemand gevonden die de turbo ook kon testen op zijn werking, dus gelijk nadat we uit het water waren de complete turbo gedemonteerd en weggebracht.

Aanvankelijk dachten wij ongeveer 2 weken nodig te hebben voor onderhoud, maar uiteindelijk zijn het  6,5 weken geworden. Wij zijn begonnen om de onderkant schoon te krabben tot op de gelcoat omdat we een paar verdachte plekjes zagen die op osmose leken, gelukkig was dat niet het geval.

Na 2 dagen krabben, wat toch wel erg zwaar werk is, zijn we ermee gestopt en hebben we professionele schuurmachines gehuurd om hiermee de boel kaal te krijgen. Ook nu weer na 1,5  dag bleek de voortgang zo traag te zijn en zijn we ermee gestopt omdat we gehoord hadden over het laten stralen van het onderwaterschip. In dat weekend heeft een bedrijf uit Auckland een test straling  gedaan (Zij waren toevallig op de werf om een andere boot te stralen) en in 5 minuten had hij bijna 1 m2 gestraald tot op de gelcoat.

 Helaas moesten wij eerst verhuizen naar een plek waar men mocht stralen in verband met de opvang van de verfresten, waardoor we minimaal 1 week moesten wachten voordat dit bedrijf tijd voor ons had.

Ondertussen niet stil gezeten en de romp met cleaner en was  behandeld.   Zij glimt weer als een spiegeltje en wij alweer lamme armpjes.  Zondagochtend 1 Mei om 7.30 uur was het bedrijf aanwezig en hebben we gelijk een tent om de boot heen gezet en aansluitend is de man de boot gaan stralen.

Het complete stralen duurde ca. 4 uur en men straalt met water, compressor lucht en steengruis (een zachte steensoort uit India wat vermalen is).  Rene had de opdracht om tijdens het stralen de compressor, diesel en mengverhouding van het straalmiddel te controleren en regelmatig bij te stellen.Na het stralen zag de huid er heel mooi egaal uit met een ruwheid van ongeveer korrel 60 -80, perfect om de gewenste nieuwe epoxycoat aan te brengen.

Omdat de roerkoning ook iets lekte hebben we het roer eruit gehaald (eerst de hak waar het derde lager in zit vrij gehakt en de bronzen platen waar het lager inzit gedemonteerd). Na vervanging  van de 2 keerringen de zaak weer in elkaar gezet en gelijk nieuwe bouten in de bronzen platen gezet, nu met imbus in de verzonken schroefkop, want daarmee is een volgende demontage veel makkelijker.

Intussen had ik de resultaten van de turbo-test ook gehoord en er bleek een te grote (geschikt voor 225 Pk) turbo gemonteerd te zijn, waardoor deze nooit voldoende druk kon opbouwen. We kunnen de turbo pas testen als we in het water liggen, wie weet kunnen we nu wel een "Wheely" maken in de rivier.... We hebben een passende turbo terug gekregen en deze weer gemonteerd.

Het roer hebben we met behulp van de autokrik weer op zijn plaats gekregen, want het is niet te tillen. Daarna met epoxy de bronzen platen van de hak bedekt en na 3 lagen epoxy en glasmatten konden we eindelijk de complete boot in de epoxy-barrier-coat gaan zetten.

Eerst twee lagen roze epoxy barriercoat opgebracht en aansluitend vier lagen epoxy in de kleuren grijs en wit aangebracht. Daar over hebben we een laag vinyl-primer  en twee lagen anti-fouling aangebracht. Omdat de lagen ook tussendoor moesten uitharden konden we maar één laag per dag aanbrengen, dus tel uit hoelang we bezig zijn geweest!

In de tussentijd heeft Paulien de hele potdeksel kaal gekrabd, maar alvorens dit te kunnen doen heeft René al het beslag eraf gehaald. Dit was geen onnodige luxe, omdat de meeste kikkers en platen aan het lekken waren naar het interieur. Ook de zeereling en zonnepanelen gedemonteerd en de verbinding tussen de uithouders en de panelen met Duralac (Isolatie lak tegen elektrolyse) behandeld.

Ook hebben wij een lasser even aan boord gehad omdat de las van de radarpaalvoet iets gescheurd was.

De laatste en achteraf gezien bijna de moeilijkste opgave was om de potdeksel weer mooi gelakt te krijgen, want hier zijn de seizoenen precies contra aan Nederland, dus Herfst/Winter. De eerste laag was perfect, de tweede en derde laag was een ramp omdat we regen op de lak kregen en 2 dagen bezig zijn geweest om dit er weer uit te schuren. Het enige voordeel was dat de lak nu al wat meer dicht geschuurd was zodat de houtnerf niet meer zichtbaar is. Na enkele dagen wachten op goed weer hebben we de vierde laag aangebracht en 's avonds zag deze er nog mooi glanzend uit. De volgende ochtend echter was deze door de avondcondens toch mat uitgeslagen en hebben we besloten om al het beslag er weer op  te zetten en de laatste keer lakken doen we wel in Fiji of straks hier in Nieuw Zeeland als we terug zijn!

We liggen sinds 2 juni weer in het water en wilden 6 Juni vertrekken naar Fiji, echter door een depressie hebben we dit iets verschoven naar Woensdag Donderdag.

Inmiddels hebben we natuurlijk de nieuwe turbo getest en deze functioneert perfect, geen of nagenoeg geen zwarte walm meer (alleen bij lage toerentallen nog iets) en de motor is nu gelijk véél krachtiger, maar die "Wheely" lukt natuurlijk niet!

Het kan zijn dat we nog iets later vertrekken omdat de generator opeens dienst weigert. René is gisteren de hele dag bezig geweest maar heeft nog geen oplossing kunnen vinden ,we gaan er een specialist bij halen!

 

De bijgaande foto's vertellen de rest van het verhaal en wij wensen iedereen een mooie zomer toe!

 

Groetjes vanuit Whangarei, ook van René

SY Bounty

HR 46 - 89

N. Zeeland Dec-Januari 2016

Allereerst wensen we iedereen een fantastisch goed en gezond nieuw jaar, vooral veel plezier en vergeet niet te genieten!!

 

Inmiddels hebben we al een groot deel van Nieuw Zeeland bezocht samen met Theo en Maria, deze zijn op 2 December aangekomen en we hebben ze op Auckland van het vliegveld afgehaald.

Allereerst hebben we ze even laten bij komen van de 27 uur durende vliegreis, zodat ze konden wennen aan de nieuwe omgeving en hun interne klok konden afstemmen naar N. Zeeland-tijd.

Op 4 December zijn we vertrokken richting het zuiden, nadat ik via internet op diverse plaatsen een huisje, lodge of penthouse had gereserveerd via www.bookabach.co.nz. We kregen deze tip van een Nederlandse kapitein die ca. 30 jaar geleden naar hier was geëmigreerd en nu rondvaart-trips maakt in de Bay of Islands. Van verschillende andere zeilers hadden we vernomen dat door de economische recessie de B&B faciliteiten erg waren terug gelopen en dat een motel of cabine op een camping zelfs een betere optie was. Wij hebben uiteindelijk gekozen voor bookabach en is ons uitzonderlijk goed bevallen.

Voor relatief weinig geld hadden wij iedere keer de beschikking over een mooi huis, compleet ingericht, doorgaans goede bedden en vaak op fantastisch mooie plekjes! Eten en drinken moesten we natuurlijk zelf regelen, dan wel lieten we ons verwennen in een restaurant. Het reizen met de auto is toch iets anders genormeerd als wat wij gewend zijn in Europa. In N. Zeeland zijn geen grote snelwegen, maar geasfalteerde hoofdwegen die doorgaans 2-baans zijn met af en toe een inhaalstrook, echter met vele bochten. Alleen ter hoogte van Auckland is de 1 voorzien van een stuk 4-baans snelweg, maar ook hier geldt een limiet van 80 of 100 km/hr. De gemiddelde snelheid is op deze wegen maar 50 - 60 km/hr.

De auto heeft het op de eerste dag na, nadat we bijna de hele dag met grootlicht hadden gereden, voortreffelijk gedaan. Precies in het centrum van Cambridge stonden we te wachten voor een stoplicht en sloeg de motor af. Starten ging niet meer en na assistentie van een hulpaccu van de garage tegenover ons, bleek de dynamo onvoldoende te laden. Op vrijdagmiddag om 16.00 uur was er weinig meer te regelen en omdat zowel de huisjes als de overtocht met de ferry vast lag moesten we verder, nu alleen zorgen om zo min mogelijk stroom te verbruiken, dus geen groot licht, bij regen af en toe de ruitenwissers, zo weinig mogelijk de elektrische ramen gebruiken, de airco deed het toch niet en op de radio was weinig goede muziek.

De volgende ochtend waren we blij dat de auto gelijk weer startte en voor de zekerheid een set startkabels gekocht, want stel je voor dat deze op de ferry niet meer wil starten..... uiteindelijk hebben we in Christchurch een gereviseerde dynamo laten monteren!

De eerste dagen was het weer een beetje wisselvallig en fris, vooral toen we de oversteek maakte met de ferry van Wellington naar Picton viel de regen los uit de hemel en waren de fjorden van het zuider eiland vol met mist. Eenmaal aan de kant hebben we gelijk een mooie route langs de fjorden gereden en hier en daar een wandelingetje tussen de buien door gemaakt . Daarna naar de lodge gegaan en daar gezellig wat gedronken, gegeten en gekaart.

De volgende dag hebben we het stadje Nelson bezocht, daar wat geluncht en de Queens Garden bezocht. Natuurlijk hebben we weer de nodige botanische opleiding gekregen van Theo en Maria!!

In de middag de eerst langere wandeling (2 uur) , de Goat Hill Track gelopen, maar de knieën van Theo wilden niet meer zo en daarom hebben wij (2,5 km via de weg terug gelopen) de auto opgehaald en daarna Theo en Maria opgepikt. 's Avonds hebben we ineen restaurant in Havelock genoten van heerlijke greenlip mosselen!

De dag erop een mooie rit gemaakt door de Marbourough Sounds, het wijngebied van het zuidereiland en in een huis te Kaikoura de overnachting gehad. Huis was mooi met een mooi uitzicht op de baai, maar bijna alle bedden waren slecht! Gelukkig hadden we hier maar een nacht geboekt en nu richting Christchurch, waar we een Nissan dealer bezocht hebben. Na eerst contact gehad te hebben met 2 narrige receptionistes werden we door een andere medewerker door verwezen naar een klein bedrijfje in de buurt die gespecialiseerd waren in auto-elektra. Daar hebben we de keuze gemaakt voor een gereviseerde dynamo welke men via internet zou bestellen en 2 dagen later op onze doorreis naar het binnenland zouden inbouwen.

We hadden een huisje gereserveerd in Akaroa, ongeveer 85 km vanaf Christchurch. Dit was wat moeilijk te vinden maar gelukkig herkende een inwoner van het stadje de omgeving van de foto van het huisje en dit bleek buiten het dorp te liggen op de helling van de berg. We konden alleen maar via een voetpaadje naar beneden (ca. 100 mtr) en daar troffen we omringd door bomen een mooi en gezellig huisje met een fantastisch uitzicht op de baai (zie foto's). Hier hebben we 2 dagen gelogeerd, wandelingen gemaakt, het dorpje bezocht en genoten van het mooie huisje. 's Avonds hebben we gezellig gekaart (UNO) en Theo en Maria zijn hier nu ook van begeistert!

Op weg naar Fairly waar we een motel hadden gereserveerd, zijn we in Christchurch naar de garage geweest, waar men de gereviseerde dynamo heeft ingebouwd. Tijdens deze inbouw heeft de monteur de compressor van de airco uitgebouwd om eenvoudiger de dynamo te kunnen wisselen. Bij aanschaf had de verkoper ons vertelt dat de compressor defect was, echter nu bleek dat niet de compressor (duur onderdeel) maar de verdamper lek was. Ik overweeg nu om een andere verdamper te kopen en de airco vullen met gas en dan functioneert deze ook weer!!

Het motel in Fairly was netjes en op advies van een politiebeambte bij een leuk gezellig restaurantje gegeten, waar we verrast werden met een ukelele uitvoering van de locale muziekschool. We hebben hier tot nu toe de lekkerste lamsrack gegeten.

Het reizen op het zuidereiland is heerlijk, zoveel mooie landschappen, glooiende heuvels, ruige bergen, mooie bossen, meren, rivieren en hun beddingen alle voorzien van hun eigen kleuren en veel erg veel bloemen. Zo hebben we enkele dagen gereden tussen de brem, lupines, agepanthus, wilde rozen en vele andere bloemen en planten, maar natuurlijk ook urenlang door de bossen en groene glooiende heuvels met schapen, schapen en nog eens schapen.

In Cromwell hadden we een erg luxe en modern huis, voorzien van relax fauteuils en een uitgebreide cinemaset en hebben dan ook 's avonds film gekeken vanaf mijn laptop! De dag erop hebben we  Queenstown en Arrowtown bezocht, de steden die in de wintertijd het verblijf zijn van het skiparadijs van het zuidereiland. Jammer genoeg hadden we wat regenachtig weer en was het koud door de harde westelijke wind, maar tussen de buien door hebben we toch nog wat kunnen bekijken en kunnen wandelen. In het centrum troffen we een bandje aan die leuke muziek speelde, een CD-tje gekocht, maar de CD-speler in de auto weigerde dienst. Eenmaal thuis in Cromwell bleken de opnames dermate slecht te zijn dat we het CD-tje tot onderzetter hebben bestempeld, ach ja je kan niet altijd mazzel hebben!

Vanaf Cromwell zijn we weer terug gereden naar de Oostkust terug gereden (men had ons gewaarschuwd dat de Westkust vaak koud en regenachtig is) en hadden alweer een fantastisch mooi huisje in de buurt van Dunedin, boven op een berg met een adembenemend uitzicht over de baai en berghelling, luxe ingericht en erg gezellig!  Op het Peninsula Otago het enige Nieuw Zeelandse kasteel Larnach bezocht en op de uiterste westpunt het Peninsula de broedplaats van de Albatrossen bezocht, zie de bijgaande foto's.

Vanaf Dunedin zijn we weer noordwaarts gereden naar Middle Rock bij Lake Coleridge, het 2e skigebied in de winterperiode van het zuidereiland. Hier hadden wij een groot luxe huis met wel vier slaapkamers, 3 badkamers en een grote living met open keuken en een gezellige houtkachel. Deze kachel hadden we ook wel nodig omdat we redelijk hoog in de bergen zaten en de buitentempera-tuur was rond de 14 graden. De vleugel waar de slaap/bad-kamers in gevestigd waren werd door een luchtventilatiesysteem met thermostaat met de warme lucht vanuit de woonkamer verwarmd, heerlijk. De eigenaar van deze woning hebben een schapenfarm met maar liefst 12.000 schapen..... Ook in deze omgeving hebben we een aantal wandelingen gemaakt en enkele dorpjes bezocht.

Vanaf Lake Coleridge zijn we naar Reefton dwars door de bergen noordwaarts gereden, onderweg natuurlijk genoten van de mooie natuur en in Reefton vielen we met onze neus in de boter (volgens een van de inwoners) want in de hoofdstraat werd de Kerstparade gehouden. Nou zijn wij wel wat gewend maar de parade bestond uit 2 auto's met wat verklede kinderen op de aanhanger, 1 paardje met de Kerstman en 2 ezels met verklede medewerkers, 2 oude oldtimers, 2 brandweerauto's en 4 mensen die een kruiwagen met verklede collega in de bak voortduwden. Daarna als klap op de vuurpeil een race van de 4 kruiwagens over een lengte van 500 mtr, spannend en zeer spectaculair............!!

Het huisje wat we daar in de buurt gehuurd hadden was erg gedateerd, even als de inrichting en bedden, maar ook nu weer gelukkig maar voor 1 nacht! De route naar ons laatste huisje te Picton was ook weer mooi en hebben in het Marlbourough gebied een wijn Estate bezocht. Natuurlijk wat wijntjes geproefd en unaniem vonden we een Sauvignon Blanc en een desert wijntje de lekkerste van de 8 geselecteerde monsters en daar natuurlijk wat van meegenomen voor de feestdagen. Ook in Picton hadden we weer een leuk huisje met vriendelijke eigenaren, welke we een dag later toevallig in een bar-restaurant tegen kwamen. Daar was de man al aardig in de olie en 's avonds bij thuiskomst kon hij amper op zijn benen staan, maar wel gezellig en hij bleef maar handjes geven!

De volgende ochtend weer op de ferry naar het noorder eiland en onderweg spraken we een Zwitsers stel die met een camper langs de Westkust hadden gereisd en daar bijna alleen maar regen en mist hadden gehad gedurende 2 weken, hebben we toch de goede beslissing genomen om niet deze kant te bezoeken. Voor de terug weg hadden we besloten om via een andere route richting Auckland te gaan en hadden een mooi huis gereserveerd aan de westkant van Mount Ruapehu  in het national park Tongariro, de hoogst berg van Nieuw Zeeland en het grootste skigebied van het noorder eiland. In het bijna verlaten plaatsje Raetihi hadden wij onze laatste woning, ook deze weer voorzien van alle gemakken en jammer genoeg maar voor 1 nacht, want dit is ook een mooie omgeving om wat langer te verblijven. Het laatste stukje van de reis ging ook voorspoedig en rond 18.00 uur waren we weer in de haven van Opua en lekker gegeten in de jachtclub. Ondanks dat het een uitje was hebben we toch nog ruim 4.700 km gereden en waren we blij dat we toch weer thuis op de boot waren..............

Nadat we de 23e boodschappen gedaan hebben voor de Kerst, zijn we de Bay of Island ingevaren en in een van de vele mooie baaien voor anker gegaan in kristal helder water. Nu kon Theo zijn geluk beproeven met zijn hengel en al snel had hij verschillende vissen gevangen. Zelfs ondergetekende ving  enkele vissen,vooral  red snapper en makreel, totdat we voldoende red snapper hadden voor de BBQ.

Op eerste Kerstdag hadden we rond 12.00 uur een "Potluck" op het strand met ca. 20 andere zeilers, was erg lekker en gezellig. 's Avonds hebben we lamsrack gegeten en natuurlijk weer UNO gespeeld, erg gezellig! Voor de 2e Kerstdag waren we uitgenodigd voor een champagne borrel op de Feeling Good, een jacht van Amerikanen met een lengte van ca. 80 feet (ongeveer 27 meter lang). Deze hebben we leren kennen in Tonga (heeft in de Vauvau-feestweek de zeilregatta gewonnen) en onderweg nog enkele keren ontmoet, hun Italiaanse crew zijn ook zeer vriendelijke en gezellige mensen. Aansluitend hebben we samen met Margret & Niels van de Unwind en Emmy & Walter van de Calamaris een gezellig diner gehad, deels aan boord van de Unwind en de Bounty.

De dagen erna hebben we iedere dag in een andere baai geankerd, natuurlijk heeft Theo de nodige vis gevangen, gewandeld, kano gevaren, gezwommen, onderwaterschip weer schoon gemaakt, veel gelachen, gekaart, film gekeken en met z'n allen vooral genoten.

Oudjaars- avond hebben we bij ons aan boord samen met Margret en Niels gevierd, waarbij we verschillende red snappers hebben gerookt op onze BBQ en heerlijk van genoten hebben. Margret en Niels hebben hun zelf gebakken oliebollen en appelflappen meegenomen, heerlijk!! We lagen bij Russell voor anker, waardoor we een prachtig uitzicht hadden op het vuurwerk wat tegenover ons in de baai bij Paihia werd afgestoken, jammer genoeg is het om 0.30 uur gaan regenen voor de 2 daarop volgende dagen. Het kwam er werkelijk met bakken uit, maar we hebben ons geen seconde verveeld. Onder andere een deel van de door Theo en Maria meegebrachte materialen heb ik geïnstalleerd, zoals de centrifugaalpomp voor de koeling van de koel- en vriezer, het in Vauvau geïnstalleerde gegalvaniseerde T-stuk (was bijna doorgerot in ca. 6 weken) van het externe koelwater voor de warmtewisselaar van de vriezer en spoelwater voor ons toilet.

Jan en Clairette, de pomp voor de koeling werkt uitstekend, is totaal geruisloos en bespaart ons werkelijk veel stroom, nogmaals bedankt voor de tip!

Zoals in het vorige  bericht aangegeven was  de elektronica van een van de antennesplitters uitgebrand, dit is gekomen doordat het tape waarmee een verdeeldoosje met kabel van de niet gebruikte GSM-telefoon door de (tropische) warmte was losgelaten en met de mantel precies op een onafgeschermde voeding van sigarettenplug kwam. Hierdoor is de electronica verbrand en eveneens de eindversterker van de marifoon gaan hemelen. Gelukkig heeft de AIS die op dezelfde antenne aangesloten was geen schade opgelopen. De gerepareerde Icom marifoon heb ik ook weer ingebouwd en functioneert weer goed. Wel heb ik uit voorzorg de ongeïsoleerde stekkers nu wel goed geïsoleerd, zodat dit niet nogmaals kan gebeuren, de antennesplitter is door een Duitse zeiler meegenomen naar de leverancier in Kiel en komt binnenkort weer gerepareerd terug. Hopelijk dat alles straks weer goed functioneert.

Afgelopen dagen hebben we vanaf de boot enkele tripjes gemaakt in de buurt, zo zijn we naar een Kauri bos geweest, waar naar men beweerd bomen staan die ca. 2000 jaar oud zijn, werkelijk gigantische jongens met een omvang van ruim 16 meter....

Ook hebben we een bezoek gebracht bij Waitangi Treaty Grounds, waar we een show van Maori's gepresenteerd kregen en de nodige informatie over het ondertekenen van het verdrag tussen de Engelse heersers en de Maori stammen in 1840. Het door de Engelse opgezette verdrag werd slecht vertaald in de Maori taal, waardoor er later veel problemen zijn ontstaan die een goede samenwerking in de weg hebben gestaan. Ook de oorlogskano, gemaakt van 3 verschillende Kauri-bomen hebben we bewonderd, deze werd door min.76 en max. 150 krijgers gevaren. Normaal werd deze door 80 krijgers gevaren en wanneer men de peddels even goed aanzetten kon men een snelheid van 27 knoop bereiken, ca. 50 km/hr!!

We hebben ook een mooie toeristische maar wel zeer bochtige kustweg gereden van Russell naar Whangarei en in Whangarei de watervallen bekeken en aansluitend een heerlijke wandeling in de bossen gemaakt.

Verder hebben we gisteren nog een mooie trip gemaakt naar de Noord-Kaap, maar ook hier zien de duinen er identiek uit als bij ons, maar de landschappen die voor de kaap liggen zijn veel mooier.

Volgende week gaan we nog een toer maken op het noorder eiland ter hoogte van de Bay of Plenty, deze belevenissen zullen we in het volgende verslag vermelden. Jammer genoeg moeten we Dinsdag 19 Januari Theo en Maria weer in Auckland op het vliegtuig zetten, ja aan alle goeds komt weer een einde, maar Suzanne en Fons komen ons in Februari bezoeken!

Aan de hand van de bijgaande foto's geven we een indruk van de mooie glooiende landschappen die we onderweg gezien hebben, evenals de vaak adembenemende uitzichten die we in verschillende huisjes hadden.

 

Wij wensen iedereen weer alle goeds en tot de volgende keer,

Groet, ook van Paulien, Theo en Maria,

René

SY Bounty

HR 46-89

Volgende pagina »

Laatste reacties

Meer reacties

Blijf op de hoogte!

Laat je e-mail achter en ik stuur je een mailtje als ik een nieuw verhaal of nieuwe foto's op de site heb gezet.

E-mail adres: