RenePaulien.reismee.nl

Nov. 2018 tm Febr. 2019

Hallo allemaal,

 

We zijn inmiddels al weer 4 maanden onderweg, dus het wordt de hoogste tijd om weer eens iets van ons te laten horen. 

Begin November zijn we naar Melbourne gevlogen voor ons bezoek aan Australië, Don en Barbara zouden ons komen afhalen, ware het niet dat we enkele dagen voordat we vertrokken en berichtje van hem kregen dat Barbara met spoed was opgenomen. We hadden Don al gezegd dat het niet nodig was om ons te komen afhalen, zodat hij voor Barbara kon zorgen. Toch stond Don om 05.00 uur op het vliegveld en hebben we eerst even gezellig met hem ontbeten, Barbara wilde geen bezoek hebben in het ziekenhuis op Don na!

De volgende dagen hebben wij Melbourne bekeken en wat leuke “historische” monumenten bekeken, maar echt veel cultuur is er niet te vinden. Ondanks de goede voorspelling was het fris in Melbourne, 13 a 18 graden en we hadden geen warme kleding mee genomen, dus maar laagjes over elkaar. Woensdag zijn we naar Philips eiland gereden en hadden daar ook een hotel geboekt, want in de avond kon je daar de pinguïns zien die dan met schemer uit het water kwamen. Om 18.00 uur begon het ongelooflijk te regenen en waaien, waarop we besloten hebben dit spektakel maar over te slaan.  De volgende ochtend zouden we naar het huis van Don en Barbara rijden (tussen Melbourne en Sydney) , om daar samen met hem en nog een paar vrienden te barbecueën aangezien men had aangegeven dat Barbara stabiel was. 

Onderweg belde Don ons met de trieste mededeling dat Barbara die nacht overleden was, waarschijnlijk aan een aneurysma! Hij wilde absoluut niet dat wij bleven voor de begrafenis, omdat zijn kinderen naar hem onderweg waren en wij ons programma hadden geboekt, zoals vluchten, hotels en camper. 

We zijn met onze huurauto doorgereden richting Sydney via onder andere de Snowy Mountains, waar we midden in de zomer de sneeuw op de bergen hebben zien liggen. Erg mooi gebied en heel rustig qua toeristen, wel allemaal “verouderde” dorpjes en even oude hotels etc. in vergelijk met de moderne stad Melbourne. De laatste dagen van deze trip hebben we in de Blue Mountains gelogeerd, rondgetoerd en mooie wandelingen gemaakt! Daarna via Sydney naar Alice Springs (de Outback) gevlogen en onderweg in het vliegtuig al de eerste indrukken opgedaan van de grootte en uitgestrektheid van het land, met veel rood dor land, vele uitgedroogde zoutvlaktes en amper bewoning in dat gebied.

Alice Springs is de uitvalsbasis voor de vele trips, zoals naar o.a. de Uluru, Kings Canyon en overige bezienswaardigheden in de Outback. De volgende dag vroeg bij het hotel opgehaald en in een oude omgebouwde vrachtwagen waar men een soort bus van heeft gemaakt, wij op weg met een internationaal (4 Zwitsers, 3 Engelsen, 2 Duitsers, 1 Amerikaanse, 5 Chinezen, 2 Japanners en wij) gezelschap.  

Nog geen uur aan het rijden en de motor van de bus geeft allerlei problemen, iedere keer aan de kant, een en ander resetten en dan weer doorrijden, wat vaak maar 2 a 3 minuten hielp. Uiteindelijk na nogmaals 1,5 uur allerlei dingen uitgeprobeerd te hebben heeft de chauffeur met zijn iridium telefoon de garage gebeld en deze gaf aan dat de motor waarschijnlijk zou blijven draaien, echter op een beveiligd laag toerental…. Hebben wij weer hoor en moesten zeker nog 500 km naar de basis waarvan uit we de opvolgende dagen de attracties zouden gaan bezoeken. Met een snelheid van ca. 60 km/hr ipv. 110 kwamen we ‘s middags aan op onze basis waar wel een andere bus stond om mee verder te rijden. Gelukkig was dat een klein busje met normale vering, zodat we niet met iedere oneffenheid een halve meter van onze stoel vlogen. Door de verlate lunch wat korter te houden hebben we wel nog ons middag programma kunnen afmaken, bij de Uluru de zonsondergang gezien en kregen we iets later ons diner. Deze basis was ook onze camping, waar ca. 20 st.  2-persoonstenten stonden, allemaal voorzien van normale bedden, dekens etc. Op het middenplein hadden we ’s avonds een groot kampvuur gemaakt en gezellig met de diverse mensen een babbeltje gemaakt onder het genot van een wijntje of biertje.

De volgende ochtend vroeg op en werden we gedropt bij de Uluru om deze rond te kunnen lopen in de zonsopgang waardoor vooral de kleur-effecten van de zon op de bruinrode berg fascinerend waren. Aangezien deze berg voor de aborigionals nog steeds deels heilig is voor hun cultuur, mochten we niet overal lopen en of foto’s/video’s maken. 

Later op de ochtend hebben we met een gids een bezoek gebracht aan een grot, waarbij de gids het verhaal van een aborigional-dame (wat zijn deze mensen ook lelijk) vertaalde wat de tekeningen en kleurpunten allemaal voor betekenis hebben voor hun volk. Leuk detail was, dat naast de grot een drinkplaats was voor de dieren en als er gejaagd werd, dan telde men de dieren die naar de drinkplaats gingen en bij terugkomst schoot of speerde men een van de laatste, zodat er onder de dieren geen angst ontstond en ze terug blijven komen om daar te drinken.

De dag erop zijn we naar de Kings Canyon geweest, jammer genoeg met regen, maar daardoor was de temperatuur veel aangenamer (normaal 35 –40 Gr, nu ca. 25 graden).  Doordat het zonnetje ons niet bijstond waren de kleuren natuurlijk volledig anders, maar het is werkelijk fantastisch mooi en we zijn blij dat we dit gezien hebben! (zie voor een indruk enkele foto’s)

Natuurlijk moesten we ook weer terug naar Alice Springs, dus in de middag weer terug, een erg saaie weg waar bij tankstations een plasstop werd gehouden, tevens kon je daar natuurlijk wat te eten of te drinken kopen!

Na weer een heerlijk nachtje in een goed hotel te hebben geslapen zijn we de dag erop door gevlogen naar Cairns en daar het weekend door gebracht. Cairns is een leuk stadje, echter men is bezig ook daar enorme flats uit de grond te stampen, hoofdzakelijk voor de toeristen industrie.

Maandagmorgen de camper opgehaald, zag er keurig netjes uit en gelijk naar een supermarkt gereden om boodschappen in te slaan, waarna we onze trip vervolgd zijn naar Cape Tribulation, ten noorden van Cairns. Daar hebben we onze eerste nacht in de camper geslapen op een camping in een nationaal park, waar alleen in dat park nog Cassowarries vogels in vrijheid leven, een beetje vergelijkbaar met struisvogel/emoe maar dan met een veel mooiere vacht en gekleurde kop. Natuurlijk hebben we ze niet gezien, later wel nog in een dierenpark.

Via Port Douglas terug richting Cairns en daar zijn we al wat meer het binnenland ingereden, aangezien dat aanbevolen werd door de meeste reisgidsen. We hebben daar helemaal alleen op een camping gestaan bij een stuwmeer en van de eigenaar een boekje met wandelingen daar in de buurt voor de avond te leen gehad. We hadden een mooie wandeling uitgezocht voor de volgende dag, echter eenmaal bij aankomst bleek de track afgesloten te zijn…..jammer dus!!

De daarop volgende dagen hebben we veel gereden, vooral omdat het overdag steeds warmer werd en zich steeds meer bosbranden in het gebied aan het ontwikkelen waren. Daarbij moeten we ook eerlijk zeggen dat sommige plekken mooi waren om te bezoeken, maar vele wegen steeds saaier werden door het eentonige gezicht van uren/dagen dezelfde omgeving (sugar-cain-velden en later rode aarde waar her en der wat bomen, struiken en vooral vee op stond) bij temperaturen van 43 a 45 graden. Zelfs in de dorpjes die we passeerden was er gewoon niets, soms een buurtwinkeltje waar je wat simpele basic dingen (vooral blik) kon kopen, maar geen terrasje, cafeetje, hotelletje waar je iets verkoelends kon bestellen!

Weer bij de kust aangekomen bij Airlie-Beach hebben we een mooie camping gehad en natuurlijk naar Whitsunday eiland geweest met haar hagelwitte stranden. Met dezelfde boottocht hebben we ook nog een stukje van het Great Barrier Reef bezocht en gesnorkeld, maar vanwege de wind de voorafgaande dagen had de bemanning geen zin om ons naar een mooie snorkelplek te varen, waardoor het snorkelen ontzettend tegen viel, allemaal dood koraal en nagenoeg geen vissen. We hebben ook nog met een klein vliegtuigje een vlucht gemaakt over het Barrier Reef, wat is dat immens groot. We zien het natuurlijk wel op de navigatie kaarten, maar het geeft toch weer een heel ander beeld als je er zo overheen vliegt. Vanaf de camping hebben we ook nog mooie wandelingen gemaakt, wel vroeg weggegaan om zoveel mogelijk van de ochtendkoelte te genieten.

We hebben daar nog even de kustlijn gevolgd vanwege de vele bosbranden, met de gedachte “zand brandt gelukkig slecht” en hebben daar nog wat leuke dorpjes bezocht en heerlijk genoten aan het strand van het plaatsje 1770. We hebben ook nog een nachtje doorgebracht op een golfclub terrein, tegenover Fraser Eiland en daar mochten we een mooie plek uitzoeken en kostte ons niets als we in de bar maar wat kwamen drinken of eten. Dat hebben we gedaan, want met zulk mooi weer waren we na een leuke wandeling zo dorstig dat het bier ons goed smaakte en aansluitend van een heerlijk diner genoten, waarbij de grootste drukte qua eters uit het zelfde dorpje kwam!!

In de buurt van Brisbane werd de temperatuur weer een stuk aangenamer en daar hebben we buiten de stad gekampeerd en overdag met een trein naar het centrum. Mooie stad met een leuke culturele achtergrond, echter de mooie gebouwen worden/zijn hier ook weer door wolkenkrabbers omringd en verliest het in onze ogen haar schoonheid! Maar ja, zij moeten daar leven en vinden het schijnbaar mooi??, wij in ieder geval niet!! Vooral nadat we na Brisbane door een net nieuw gebouwde stad kwamen (Surfers Paradise), de stranden allemaal leeg (vanwege haaien en of giftige kwallen), alleen maar torenflats met hier en daar een stukje groen, de hoofdstraten voorzien van de meest luxe en dure Europese winkels voor kleding, tassen en andere prul,  hadden wij het hier wel gezien en zijn we weer snel naar het achterland gereden en ons vermaakt in de mooie rustige nationale parken!!

In vele nationale parken mag je tegen een kleine vergoeding kamperen, maar dan zijn er verder amper voorzieningen. Doordat wij toilet en douche in de camper hadden, was dit voor ons geen probleem en hebben vaak van deze optie gebruik gemaakt. Eenmaal hebben we zelfs een park gehad waar zelfs warme douches waren, dat was ook wel nodig omdat we hoog in de bergen zaten waar het ’s ochtend maar 12 a 13 graden was. 

In de buurt van Tenterfield hebben we het grootste granietmonoliet beklommen, deze steen heeft een lengte van 750 mtr en een breedte van 500 mtr. Via een gemarkeerd bospad zijn we geleidelijk omhoog gelopen en alleen de laatste klim was erg steil op de rotswand zelf, het uitzicht was prachtig. De weg terug naar beneden was in onze beleving “gevaarlijker” dan omhoog en zei ik Paulien ook, als je valt wel direct je armen en benen spreiden zodat je niet blijft rollen…

Een dag later hebben we nog een rots bedwongen aan de andere kant van de berg, ook hier was omhoog eenvoudiger dan afdalen en goed voor de conditie en mijn achillespees/kuit!

De laatste paar dagen zijn we toch weer beland in de “Blue Mountains” en genoten van de natuur en mooie wandelingen gemaakt. De “Blue Mountains” dankt zijn naam aan de blauwige nevel door het verdampen van de Eucalyptus-olie uit deze bijna alleen voorkomende bomen aldaar.

Op 27 December moesten wij de camper weer inleveren in Sydney, compleet natuurlijk met een volle gasfles en dieseltank. De gasfles hebben we onderweg laten vullen en ongeveer 10 km voor het inleverstation nog even afgetankt. Rijden we door de stad en zeggen we beide, wat horen we nu?? Worden we door auto’s gepasseerd met raam open, welke ons meedeelden dat er iets op de straat hing?? Ik kijken, hing er een of andere tank (waarschijnlijk diesel) bijna op de straat en was een ophangbeugel afgebroken. Alleen als de straat wat hobbelig was raakte deze tank de straat en daarom de nooddienst van Maui (Verhuurbedrijf) gebeld. Deze hadden blijkbaar geen zin om te komen en zeiden ons gewoon verder te rijden. Na nog geen 5 minuten schuurde de tank bijna continue over de straat en het inleverstation ook geïnformeerd, ook deze gaf aan rij maar door en we hopen dat u hier voor 16.00 uur bent anders zijn we weg…. Wat een service, maar gelukkig hebben we het zonder problemen op tijd gehaald en de dame die de camper de werkplaats moest inrijden wilde vanwege het lawaai/gesleep over de grond die 100 mtr. niet verder rijden, waarop wij zeiden dat wij geadviseerd werden om dat wel te doen!!!

In Sydney (Parramatta) hadden we een mooi en goed hotel (Holiday Inn), met de metro/trein in 25 minuten te bereiken en zelfs op zondag met de ferry over de rivier naar de stad gevaren!

Sydney is een leuke moderne stad, ook heel veel hoogbouw, maar gelukkig ook nog een stuk oud centrum overgebleven waar enkele leuke eettentjes waren. Ondanks dat het zo’n grote stad is, is de drukte om 20.00 – 21.00 uur volledig weg, op wat disco’s en nachtclubs na, erg vreemd!

Natuurlijk de haven, de brug, het operahuis, de verschillende tuinen/parken bezocht, maar ja we zijn toch niet van die stadsmensen dat we daar urenlang door de winkelstraten kunnen en willen lopen! Wel is Don op oudejaarsdag naar ons hotel gekomen, daar ook een kamer genomen en samen met hem Oud en Nieuw gevierd. In het begin van de avond hebben we met een leuk Zwitsers stel die we in de Outback ontmoet hebben, gezamenlijk gegeten en daarna met z’n vijven naar de haven gewandeld. We hadden een mooie plek in de haven, waar we het vuurwerk van de brug, het opera gebouw en de verschillende boten konden zien. Was heel gezellig en prachtig vuurwerk, ondanks dat we niet ergens op een bootje door de haven voeren! De reis naar het hotel met de metro was een andere belevenis, want daarin schoot de organisatie toch wel een beetje tekort. Natuurlijk is het moeilijk om duizenden mensen die bijna allemaal op het zelfde moment naar huis willen goed te begeleiden zodat men in banen wordt geleid naar de stations en vooral naar de verschillende richtingen, maar goed na 2,5 uur waren we toch in ons hotel!

Op 4 Januari zijn we door gevlogen naar Auckland, waar we ’s avonds door Jan en Fely werden afgehaald en mochten we weer in het “kippenhok” slapen. Eerst op zaterdag de auto uit de garage bij hen, naar de keuring voor een “APK” zodat wij weer ongestraft konden rijden. Maandag zijn we weer naar ons bootje in Whangarei gereden, nadat we een paar gezellige dagen met hen hadden doorgebracht en werden overstelpt met heerlijk Macadamia noten uit eigen tuin.  

Na weer een nachtje op de boot te hebben geslapen, eerst boodschappen gedaan en verschillende bekenden aldaar even begroet, dus die eerste dag vloog om.

Vervolgens begonnen aan het jaarlijkse onderhoud, waarbij Paulien niet meer dan 2 uur per dag meer mocht poetsen vanwege haar schouder. Aangezien we al veel werk hadden gedaan voordat we naar Nederland vertrokken, was het redelijk overzichtelijk en lagen we na ca. 2,5 weken al in het water, compleet met nieuwe anti fouling. 

Tijdens ons bezoek aan NL had ik de injectiepomp en injectors laten testen bij een Bosch service station, vanwege het roken van de uitlaat en kon de monteur pas in het water de timing van de pomp controleren, zodat we aansluitend gelijk een testvaart konden maken. De pomp stond niet correct ingesteld en gaf zowel bij stationair lopen als bij vollast te veel diesel, dus er was weer hoop dat deze manoeuvre het probleem zou kunnen oplossen. Jammer genoeg rookte de motor nog steeds teveel en eigenlijk was de enige conclusie dat de motor te zwaar belast werd door een te grote spoed van de schroef, ondanks dat ik de spoed al van 18 baar 16 graden had veranderd. Omdat ik nog wat onderhoud moest plegen aan de hoofdmotor en de generator stond ik te werken in de machine kamer en kreeg natte voeten! Er bleek een huiddoorvoer (koeling van de hoofdmotor) te lekken, iedere keer een paar druppels langs de bronzen doorvoer. Ik durfde er geen tang of sleutel op te zetten, want stel nou voor dat deze aan het doorrotten is, dan breekt het spul af en spuit het water naar binnen.

Gelukkig lagen we voor anker bij de werf en konden we er na twee dagen weer uit om de boel te herstellen. Na demontage bleek de bronzen doorvoer er na 23 jaar nog perfect uit te zien en na schoon maken heb ik deze er met nieuwe kit weer gemonteerd. Tevens kon ik gelijk de spoed van de schroef weer aanpassen naar 14 graden! 

De ervaring leert op dit moment dat de motor minder rookt, de bootsnelheid gelijk is als voorheen met het zelfde toerental en de motor ook beter reageert op vol gas geven, met andere woorden het blijkt toch overbelasting te zijn geweest.

Na enkele dagen heerlijk op anker gelegen te hebben aan het einde van de rivier en gewacht op noordelijk georiënteerde wind, zijn we met de rolbare halfwinder enkele dagen later naar het zuiden gevaren en ’s middags al in een mooie baai in Kawau voor anker gegaan. Op en afrollen van de halfwinder ging goed, alleen door het op/afrollen was de snelsluiting van de fok losgetrokken en kwam de fok deels naar beneden. Dit nu opgelost door een Dynema lijn van ca. 10 cm. tussen de wartel en het genua-zeiloog te monteren, waardoor de trommel iets hoger hangt en de zeilen elkaar niet meer raken.

In Kawau hebben we veel mooie wandelingen over het eiland gemaakt en na daarna nog enkele kleinere eilanden in de Hauraki Golf bij Auckland bezocht en natuurlijk gewandeld. Om de harde wind van hurricane Oma te trotseren, zijn we een rivier opgevaren en voor anker in het plaatsje Mahurangi Harbour . Gelukkig viel de wind erg mee en heb ik de tijd voornamelijk gebruikt om wat nieuwe instrumenten in te bouwen, want een van de grafische displays was defect en daarom in de cockpit en op de stuurkolom een nieuwe gemonteerd, de overgebleven nog goed werkende heb ik nu bij de kaartentafel ingebouwd.

Bij Whangaparoa schiereiland hebben we wat mensen op bezoek gehad, onder andere Geert met Cindy van de SY Zensation die de nieuwe instrumenten hadden meegebracht en heel gezellig was, ook zijn Daniëlle met Marcel (en enkele dagen later) Susan met Graeme een avondje gezellig aan boord geweest. 

Daarna zijn we door gevaren naar Waiheke eiland, nog steeds heerlijk weer en ook hier alweer veel gewandeld. Ook zijn we met de bus naar het plaatsje Onetangi gereden, daar een stuk tussen de wijnvelden door gewandeld en als “beloning” genoten bij een van de wijngaarden van een heerlijk lunch met natuurlijk wat lekkere wijntjes!!

Zijn nu naar de Coromandel gevaren, waar we bezoek krijgen van Jan en Fely en gaan met hen een paar gezellige dagen tegemoet!

 

We wensen iedereen een fijn weekend en tot de volgende keer!!

Groetjes van Paulien en René 

SY Bounty

HR 46 - 89

Nieuw Zeeland April tm Mei in NL

Hallo allemaal,

Eindelijk vanuit een heerlijk warm en zonnig Hoofddorp met mijn linkerbeen in het gips zal ik verslag doen van de laatste weken in Nieuw Zeeland en wat er hier gaande is.

 

Eerst gaan we nog even terug naar Mangonui Harbour, waar we genoten hebben van het heerlijke weer, daarom ook gelijk wat onderhoud gedaan en ook iedere dag een heerlijk stuk gewandeld.

We hebben daar ook de bemanning van de Ocean Pearl ontmoet, die we 2 jaar terug in Fiji (Kandavu) hebben leren kennen, Danny en Yvonne. We werden gelijk door ze uitgenodigd om in de jachtclub te komen eten, want die avond werd er daar gekookt voor leden en introducees.

 

Na een gezellige avond op de club, zijn zij de volgende ochtend (donderdag) naar Whangaroa gevaren waar hun zoon voor een lang weekend aan boord zou komen. Wij hebben eerst nog in de buurt (op advies van Danny) in een redelijk open baai geankerd, maar het rollen op de inkomende golf vonden wij toch niet prettig en zijn daarom de volgende dag naar Whangaroa Bay gevaren.

Wat een ontzettend mooi stukje Nieuw Zeeland is dat, tussen de bergen diepe goed beschutte baaien, alleen van het stadje Whangaroa hadden we toch iets meer van verwacht dan alleen maar een paar huisjes op de helling, een jachthaven met pub en een klein hotelletje, wel kneuterig.

 

In de baaien zelf was het heerlijk mooi rustig water waardoor we ook iedere dag op ons nieuwe peddelboard steeds verdere tripjes maakten en dat allemaal zonder erin te vallen! Ook hier weer de nodige wandelingen gemaakt en zeer frequent stoppen er auto’s om een lift aan te bieden, want wandelen vinden ze toch een beetje vreemd, zeker als het warm is en de eerst volgende stad/dorp is meer dan 3 km verder is. Het onderwaterschip kon ik hier niet schoon maken, omdat het zicht slecht was door een wittig sediment wat uit de bergen komt en door de rivier wordt meegenomen. Het water krijgt daardoor wel een mooie turquoise kleur als het zonnetje er op schijnt.

Omdat we in Whangaroa geen boodschappen konden doen, zijn we naar het eerst volgende dorpje (Kaeo) gelift, wat ongeveer 12 km verder op lag. De 1e auto die langs kwam was de postbode, deze verontschuldigde zich omdat zijn auto vol zat, maar met de 2e auto konden we mee en werden voor de supermarkt afgezet. Op de terugweg hebben we eerst wel een stukje moeten lopen, maar daarna toch weer een lift gekregen tot voor de jachthaven.

Na een aantal dagen hier genoten te hebben zijn we met een goed windraam naar Whangamumu gevaren, eerst met de Volvo zeilen en daarna alleen met de normale zeilen, langs de Bay of Islands, voorbij “The hole in the Rock” naar Whangamumu. Dit is een goed beschutte baai, vooral voor wind uit het noordwesten. We kregen alweer een uitloper van een Hurricane over ons heen en deze zou vooral met noordwesten wind gepaard gaan. Van een NZ-boot die daar ook in de baai lag hoorden we dat we hier mooie wandelingen konden maken , onder andere was er een wandeling van ca. 2 a 2,5 uur richting Cap Brett en dan halverwege een ander pad terug naar baai in de richting van het Whale-station (Dit werd vroeger gebruikt om gevangen walvissen te slachten).

Wij dus vol goede moed om 13.30 uur de geadviseerde route begonnen, echter na ruim 2 uur nog geen afslag naar het Whale-station. Aangezien je bijna niemand op zo’n pad tegenkomt, is het ook moeilijk om iemand om informatie te vragen. De wandeling ging over de ruggen van de diverse heuvels en regelmatig terug naar het dal om de volgende heuvel weer te bedwingen.

Gelukkig kwamen we  een andere wandelaar tegen, en die vermelde ons dat even verder op een bordje stond naar het Whale-station.

Na ruim 2,5 uur vanaf ons startpunt kwamen we het bordje tegen, maar hier stond nog niet bij hoe ver het Whale-station vanaf dat punt was. Uiteindelijk hebben we wel deze route genomen en beneden in de baai stond op een volgende splitsing dat vanaf daar het Whale-station nog 3 uur lopen was. Het was inmiddels al ruim 4 uur geweest en om 18.00 – 18.15 uur is het donker…..terug lopen was ook ongeveer dezelfde afstand, dus hebben we besloten om door te gaan via het nieuwe pad. Dit pad (bleek achteraf) was al jaren niet meer gebruikt en zeker niet meer onderhouden, heuvel op, heuvel af, bloed heet en de hete adem in je nek van de tijd. Ook ik (René) heb regelmatig wat last van mijn linker knie, vooral als ik naar beneden moet lopen en op sommige stukken was het zo gevoelig dat ik achteruit ben gaan lopen, maar dan duurt het nog veel langer. We hebben een ongelofelijk tempo aangehouden en regelmatig moesten we beide even bijkomen (ja ja, we weten dat we ook een dagje ouder worden), maar met ondersteuning van een tak als wandelstok zijn we badend van het zweet na 1.45 uur in de baai aangekomen waar de boot lag, om 18.00 uur. Daarna nog een klein stukje naar de dinghy en toen in de schemer naar de boot.

Ik moet zeggen, dat we beide nog nooit zo ongelooflijk lekker hebben genoten van een heerlijk koud biertje aan boord!! Na het avondeten lagen we ook erg vroeg in bed, we waren allebei behoorlijk kapot!!

Na 2 dagen met de nodige spierpijn zijn we door gevaren via Tutukaka naar Whangarei, waar we een aantal dagen gezellig in Town Basin Marina hebben gelegen.

Inmiddels wist ik dat de nieuwe ruit voor de cockpit daar door Hallberg Rassy was geleverd en de nieuwe giek zou daar ook in die week geleverd worden. Het monteren van de ruit (gehard glas) was een ervaring op zich, omdat deze gebogen moest worden (ca. 10 cm over een lengte van 150 cm) in het aluminium profiel, maar ook direct in een keer in de kit en in drie profielen moest worden gezet…

De ruit zit er naar tevredenheid in, maar ik vond het wel spannend!

De giek is een week later geleverd en vanwege het mooie weer hebben we in de tussenliggende dagen de romp van de boot gecleaned en in de was gezet, scheelt weer een hoop werk op een ladder als we eruit zijn.

Op vrijdagochtend 27 April zijn we weer op de kant gezet in een stevige bok na met de hogedrukspuit schoon gespoten te zijn. Sinds we in NZ zijn is om wat voor reden dan ook de aangroei van zeepokken en andere schelpdiertjes explosief toegenomen, te meer daar we volledig vrij van aangroei van de eilanden vertrokken zijn.

’s Avonds was er een Konings-avond georganiseerd voor en door alle Nederlanders die in Whangarei waren, waarbij er een diner was georganiseerd waarbij iedereen een gerecht meenam, met zelfs zelf gestookte oranjebitter en natuurlijk meezingen met verschillende Nederlandse smartlappen!! Het was erg gezellig, met een koppel van  12 tot 14 mensen en we werden na afloop door een van de cruisers netjes met de auto naar huis gebracht!!

 

Zaterdag zijn we door een bevriende relatie (Jeff) naar Opua gebracht om onze auto op te halen, zodat we weer vervoer hadden in Whangarei, om 8.00 uur stond hij naast de boot en 1,5 uur later zaten we aan de koffie in Opua. Een uurtje later zijn wij weer naar Whangarei gereden, echter halverwege een lekke achterband. Aangezien ik wist dat het reserve wiel goed was, geen probleem, dus krik eronder, moersleutel op de bouten tot ik op een speciale anti-diefstal-bout kwam. Zoeken naar een adapter, maar niks te vinden!!!!Shit Shit !! Vervolgens zijn er in een uur tijd 3 auto’s voor ons gestopt die hulp aangeboden. Gelukkig was de laatste auto ook een VW die alu-velgen had met ook een speciale adapter die ook nog eens paste, dus perfect!

Jeff was ook al langs geweest en was ondertussen in Whangarei op zoek naar een adapter, echter tot 12.00 uur waren de winkels maar open, dus niets kunnen vinden. In de dagen erna ben ik o.a. bij de VW dealer geweest, maar deze was inflexibel en kon een adapter leveren voor 6 a 700,= dollar??? Daarop heb ik de firma gebeld die ons de auto heeft geleverd en die zou voor een goede adapter zorgen!

Eenmaal op de werf heb ik de schroef, de schroefasgalant en het lager wat daarin zat gedemonteerd, omdat het lager te veel speling vertoonde op de schroefas. Bij een klein technisch bedrijfje heb ik een nieuw lager laten maken, wat in dezelfde bus is gemonteerd. Deze bus is weer in het galant geperst en kon ik na een paar dagen de zaak weer monteren. In de tussentijd heb ik de houder van het reddingsvlot gedemonteerd en geprepareerd voor verticale opstelling, zodat de condensatie openingen van vlot op de juiste stand staan. Het lassen van de houder wordt in de tijd gedaan dat wij in Nederland zijn.

Paulien heeft de romp nog een keer geheel opnieuw in de was gezet, omdat ze deze toch nog niet 100% vond, pijn in haar schouder heeft ze er nog steeds van!

 

Zondag 13 Mei zijn we weer naar Jan en Fely, ten zuiden van Auckland gereden, waar we ’s middags en ’s avonds gezellig gekeuveld hebben en natuurlijk weer in het kippenhok geslapen. Voor de auto was buiten geen goede plek beschikbaar en staat deze daarom in de 2e garage bij hun huis, erg luxe!!

 

Jan en Fely hebben ons de 14e naar de luchthaven gebracht, waar we in het begin van de avond zijn vertrokken, vlucht via Sydney, Abu Dhabi, Amsterdam. Ook dit keer hadden we het geluk dat de kist van Sidney naar Abu Dhabi maar voor 50 % bezet was, dus we hadden met z’n tweeën 4 stoelen ter beschikking zodat we om beurten konden slapen op een trip van 17 uur.

Theo heeft ons van Schiphol opgehaald en netjes thuis afgeleverd en omdat Maria die avond niet thuis was is hij gezellig met de kinderen en Jan en Ria blijven eten.

Na enkele dagen geworsteld te hebben met een Jetlag, zijn we in het Pinksterweekeind bij Sander en Pascal begonnen met sloopwerkzaamheden in hun nieuwe huis. Er stond een 10 m2 laadbak voor de deur, maar die was al snel vol door de vele extra mannen. Zowel de 1e als de 2e Pinksterdag hebben we in de tuin de serre, de oude fundering van de serre gesloopt, de resten van het schuurtje en al het puin uit de tuin verzameld op een grote berg.

 

De vrijdag opvolgend ben ik met onze buurman Jan naar hun huis toegegaan om voor de dag erop voorbereidingen te treffen om de twee containers die voor stonden te vullen, alweer met de hulp van diverse mannen. De twee nieuwe grote laadbakken waren al geleverd, alleen stonden ze tegen elkaar aan (Kop – kont) waardoor we er een nooit konden vullen. Toevallig kwam er een klein vrachtwagentje door de straat die een adres zocht. Ik heb de man de weg kunnen wijzen en vroeg hem gelijk of hij misschien de bakken wat uit elkaar kon trekken, dat was geen probleem.

Nadat ze 4 meter uit elkaar stonden heb ik deze met Jan nog wat naar de stoeprand geduwd, de achterkant ging goed maar toen ik voorkant duwde was het net of iemand mij tegen mijn been aansloeg en voelde iets in mijn linkerbeen knappen. Bij de volgende stap viel ik bijna om en voelde gelijk aan mijn achillespees, ja hoor links niets meer te voelen en rechts nog volop!!

Shit, shit, vooral voor Sander en Pascal, omdat zij op mijn advies de nodige werkzaamheden uit de offerte van de aannemer hebben geschrapt die ik zou uitvoeren of regisseren zodat het financiële plaatje weer een beetje in evenwicht kwam!!

Jan heeft me gelijk naar het ziekenhuis gebracht en daar werd ik gelijk in het gips gezet ivm afgescheurde Achillespees. Woensdag 30 Mei ben ik geopereerd en hebben ze de boel weer aan elkaar gezet, Maandag 11 Juni krijg ik een brace en begin ik met oefenen en de 6 a 9 weken aftellen voordat ik weer normaal kan lopen…….

In de tussen tijd ben ik bezig om voor hun huis de materialen uit te trekken, de tekeningen voor gas, licht en water te maken evenals de technische voorbereidingen voor de houtkachel met warmtewisselvat op de 3e etage, warmwatercollectoren op het dak en zonnepanelen evt. op de garage en dat allemaal om zo energie-neutraal mogelijk straks te kunnen leven.

Daarnaast zijn we gelijk ingedeeld om af en toe op te passen en te spelen met Sep, wat ons erg veel plezier geeft!

 

We wensen iedereen een fijne vakantie toe, aan het weer zal het niet liggen hier in Nederland,

 

Paulien en René

SY Bounty

HR 46 - 89


Nieuw Zeeland, Januari tm Maart, bezoek van de kinderen

Hallo allemaal,

 

Eindelijk weer een update van onze belevenissen aan de andere kant van de wereld, Mangonui Harbour in het noorden van Nieuw Zeeland.

 

Maar zoals gewoonlijk eerst nog even terug en aansluiten op ons laatste verhaal vanuit Whangarei, waar we de Kerst hebben gevierd met een aantal cruisers waar we sinds 2015 mee rondvaren. De eerste Kerstdag hebben we een potluck gemaakt en in de overkapte BBQ-plaats op het steiger in Town Basin gezellig gegeten.

De 2e Kerstdag met verschillende cruisers aan boord gegeten van de Tahlulla Ruby, waar we ook allemaal iets speciaals hebben gemaakt, zodat we een uitgebreid diner hadden, was erg gezellig!

 

Omdat de wind de volgende dagen gunstig was zijn we de 3e Kerstdag met hoogwater om 14.30 uur naar het einde van de rivier gevaren. Eenmaal op anker nog even gezwommen en bleek de boot enorm te zijn aangegroeid, dus in het koude water getracht zoveel mogelijk schoon te maken, brrrr….

De volgende dag naar de Bay of Islands gezeild, waar we in de loop van de middag al aankwamen en daar nog even in diverse baaien genoten van de mooie omgeving en heerlijk kunnen wandelen. Ook met de duikapparatuur onder de boot en deze helemaal schoon gemaakt!

Om er verzekerd van te zijn dat de mooring bij de Russell Yachtclub goed was zijn we daar zo snel mogelijk heen gegaan, echter ondanks dat de mooring zwaar genoeg voor ons was, was de diepte ongeveer een uur na hoogwater maar 50 cm!! Bij een verval van ca. 1,5 mtr zouden we 1 mtr in de blubber liggen, geen probleem totdat de wind gaat draaien en wij door de ons omringende boten worden beschadigd omdat wij niet meer draaien kunnen….niet fijn en alle mogelijkheden van andere moorings bekeken en uiteindelijk een plaats gereserveerd in de jachthaven van Opua. Liever dit niet want het water is dermate vervuilend dat zowel de boot erg aangroeid maar ook intern alle filters dicht slibben, maar ja we kunnen niet anders.

Inmiddels was de auto al door een andere cruiser naar Opua gereden, echter bij terug gave van de sleutel vertelde hij dat hij enkele keren een kokende motor had gehad, shit dus. Er bleek weinig koelvloeistof in de radiateur en het overloopvat te zitten, dit bijgevuld en dit bleef ook na enkele ritjes keurig op niveau! Echter op weg naar Rotorua bleek bij een tussenstop zowel het expansievat als de radiator weer op een erg laag niveau te staan, dus netjes water bijgevuld, maar dat betekent toch een probleem, waarschijnlijk lekke koppakking (niet erg netjes van de cruisers die ons deze auto verkocht hebben om dat niet even te vertellen)!

Gezellig bij Peter en Christine Kampfraadt in Rotorua geweest en samen met Peter leuke dingen in de omgeving bezocht, alvorens wij naar Wellington zijn gereden waar we de dag erop met de Ferry naar het zuider eiland zijn gevaren.

Doordat de (oostelijke) kustweg vorig jaar door de aardbeving grotendeels verwoest was, hadden we veel oponthoud ivm met wegwerkzaamheden, maar via mooie routes meer land inwaarts zijn we in ons gehuurde huis in Christchurch aangekomen. Het vliegveld was eenvoudig te bereiken en daar Suus, Fons en kleine Sep opgehaald, natuurlijk kende Sep ons niet en was een beetje eenkennig, maar na een paar uurtjes waren we de grootste vrienden, gezellig hoor!!

Gelukkig hadden we van auto gewisseld, want al die bagage had nooit in de Maxima gepast, zelfs nu was het stapelen en proppen!! Wel iedere dag water bijvullen, maar als dat zo blijft, geen probleem!

Omdat we al wat “ervaring “ hadden opgedaan met onze rondreis in 2016 met Theo en Maria, wisten wij wat leuke plekjes waar we ook met Suzanne, Fons en Sep zijn geweest, o.a. Akaroa, Fairly/Twizel, Lake Tekapo, Mount Cook, Wanaka, Queenstown met de mooie meren en skigebieden, kortom het was prachtig te meer daar we ontzettend mooi en zelfs erg warm weer hadden.

Omdat wij een aantal plaatsen al hadden bezocht kregen we ook de mogelijkheid om heerlijk als oma en opa op Sep te passen, zodat de jonge lui lekker samen op stap konden. Allemaal dus erg naar het zin, alleen de auto begon steeds meer kuren te vertonen en steeds meer water te verbruiken, terwijl het vermogen zeker als we de berg op moesten erg slecht was, zeker voor een auto met een 2,5 ltr. Motor!!

Omdat het zulk mooi weer was en de voorspelling ook goed bleef, zijn we vanaf Wanaka via de West kust naar boven gereden langs de Fox Glaxier (bezocht) en de Franz Jozef Gletsjer, erg mooi en voor ons ook nieuw! Eenmaal aan de noordkant van het zuidereiland na 2 uurtjes al een kokende motor, terwijl we Suus en Fons de volgende dag vroeg in Abel Tasman moesten afzetten voor hun wandeling en Kajak tour. Gelukkig ging het allemaal goed en pas bij aankomst in Abel Tasman was deze weer oververhit, maar zij waren op tijd!

Zowel zij hebben enorm genoten van Abel Tasman park als wij, met Sep daar wandelen, op het strand spelen en tussen door moest hij slapen! De verhuurders in Havelock had zijn garage nog voor ons gebeld of deze man onze auto niet kon repareren, jammer genoeg was hij op vakantie.

Op weg naar de Ferry waren we allemaal opgelucht dat de auto ’s ochtends wilde starten, ook voordat we de Ferry op moesten rijden en gelukkig waren we aan de overkant in Wellington, waar ik met de neef van Fons (Michael) al contact had gehad om de motor samen uit elkaar te halen en een nieuwe koppakking in te zetten. Michael had een paar uurtjes eerder vrij genomen en samen op Vrijdagmiddag de motor deels gedemonteerd en een nieuwe koppakkingset besteld welke we volgende ochtend konden afhalen (als alles goed functioneert). ’s Avonds gezellig bij Michael en Sharron en tante Bep (zus van Riet) geBBQ’t en de volgende morgen in de volle brandende zon de motor verder uit elkaar gehaald. Suzanne en Fons zijn met tante Bep Wellington gaan bezoeken en Paulien heeft op Sep gepast in de tuin van tante Bep. Maar ’s middags om 17.00 uur zat het spul weer in elkaar en liep de auto na een keer starten, proefrit gemaakt en deze was veel beter dan de dagen ervoor, nu tenminste weer een beetje vermogen maar voor mijn gevoel nog niet genoeg. Het koelprobleem was verdwenen en starten en rijden was beter, alleen bleek de auto nu wat meer olie te gebruiken!

De volgende dagen zijn we in Ohakune (Tongariro National Park) geweest, heerlijk gewandeld, daarna door via Rotorua (met de verschillende bubbelende stinkende dampende baden) naar Tauranga (Mount Manganui) waar Suus en Fons waren uitgenodigd bij Zespri (exporteur van de Kiwi-vruchten). Om een betere indruk te krijgen van de Kiwi-teelt hadden ze ’s middags een rondvlucht over het gebied, mazzelaar die ondergetekende is, had men nog een extra plekje in het vliegtuigje over en mocht dus ook mee!

 Aansluitend zijn we naar Auckland gegaan waar Fons nog 2 nichtjes heeft wonen, Suzanne en Pauline, om het eenvoudig te maken. Was erg gezellig en samen met Suzanne en haar man Graeme nog een dagje Auckland gedaan. In Auckland zijn nog twee vrienden (Don en Barbara) van Suzanne en Fons vanuit Australië ingevlogen, omdat deze zowel S&F maar natuurlijk ook Sep en ons wilden ontmoeten!

Daarna zijn we voor de laatste week naar Opua in de Bay of Islands gereden, Fons en Don zijn met de bus gegaan en wij met alle bagage in de auto! Hier hebben we met z’n alle genoten van een paar dagen op de boot, lekker gewandeld en op 6 Febr. gezamenlijk onze 40 jarige trouwdag gevierd en heerlijk uit eten geweest in Russell.

9 Februari hebben we zowel Suus, Fons en Sep maar ook Don en Barbara naar het vliegveld in Auckland gebracht, de weken dat ze bij ons waren zijn omgevlogen en hebben we veel plezier gehad en erg veel gezien!

 

Eenmaal terug op de boot hebben we deze in 2 dagen schoon gemaakt en hup weer snel in de auto naar het zuidereiland om Sander en Pascal weer in Christchurch op te halen. We hadden de reis nu zo gepland dat we nachtboot zouden nemen, waardoor we een dag extra hadden en aan boord zouden slapen. Jammer genoeg waren alle hutten uitverkocht, maar het was zo rustig aan boord waardoor we beide 3 stoelen hadden waar we lekker op geslapen hebben. In de loop van de middag kwamen we aan in Christchurch, waar we nog even een powernap hebben genomen alvorens we Sander en Pascal konden oppikken.

Nu hadden we wat meer ruimte in de auto en ook nu weer een mooie gezellige toer gemaakt over het zuidereiland, Akaroa, Twizel, Lake Tekapo, Ohao, Wanaka, Queenstown, Alexandra etc.

Omdat we vooruit niet wisten hoe de weersomstandigheden waren (of we wel of niet via de West kust omhoog zouden rijden) had ik de huisjes zo geboekt dat we 1 dag van te voren konden beslissen welke route we zouden nemen. Maar goed ook, want 1 dag voor ons vertrek naar het noorden kregen we de restanten van hurricane Gita over NZ. Deze hurricane had daarvoor al veel verwoestingen aangebracht in o.a. Tonga en Fiji, in Alexandra hebben we bijna geen wind maar nog wel veel regen hiervan gehad. De westkust van het zuidereiland heeft door de storm en regen erg veel schade opgelopen, waardoor de kustweg deels was weggeslagen, evenals in het noorden van het zuidereiland zijn door aardverschuivingen vele wegen onbegaanbaar geraakt.

Wij zijn via het midden van het eiland naar de Arthurs Pass gereden waar we voor enkele dagen wat gehuurd hadden, onderweg div. omleidingen gehad ivm overstroming of onklaar raken van de wegen en op de nog begaanbare wegen zeer frequent voorzichtig moeten rijden omdat de wegen soms deels in beken waren veranderd.

We hadden een erg knus huisje in Arthurs Pass, maar omdat het weer van slag was en we op een hoogte van 900 mtr. in de bergen zaten was het erg fris, ook in huis (7 graden)!

Maar gelukkig hadden we een goede houtkachel en voldoende brandhout, zodat we vrij snel het leefgedeelte op een aangename temperatuur hadden gestookt. De dagen erop iedere dag in de (door de vele neerslag en lage temperatuur) wit-bedekte-bergen gewandeld (zie foto’s). Daarna zouden we door rijden naar het noorden van het zuidereiland en slapen in Te Kaka, echter ook door de vele regenval was de enige toegangsweg tot dit gebied gesperd en moesten we hals over kop naar andere overnachtingen zoeken….. maar niet alleen wij, er waren nog veel meer toeristen die met het zelfde probleem zaten. Uiteindelijk hebben we in St. Arnaud en later in Nelson nog wat kunnen vinden, maar de geplande 4 daagse wandeltrip van Sander en Pascal ging niet door omdat we daar niet konden komen. De laatste 2 dagen hebben we weer in Havelock gelogeerd en met de avondboot naar Wellington, waar we de dag erop van tante Bep een rondleiding kregen in museum Te Papa, geweldig, een aanrader voor iedereen die daar nog eens in de buurt komt!!

Tante Bep heeft ons ook nog rondgeleid in de stad, dan waardeer je zo’n local direct, want zij weet dan hoe en waar je het beste en snelste op mooie en leuke plekken kan komen!

Na ’s avonds samen met Bep, Michael en Sharron gegeten te hebben zijn we de volgende dag naar Ohakune gereden, waar we het chalet van Suzanne en Graeme mochten gebruiken en ook nu weer mooie wandelingen gemaakt, niet op Mount Tongariro vanwege de bewolking maar in de buurt rond een mooi meer en naar watervallen. De auto moest nu dagelijks bijgevuld worden met 1,5 a 2 ltr olie, soms onderweg tijdens een langere rit ook al en het vermogen werd steeds minder!

 

Vanuit Ohakune zijn we direct naar de boot gereden, waar we de laatste week nog even samen gezellig konden bijkomen van de opgedane ervaringen in de voorafgaande drie weken. Inmiddels kregen we via de media alweer een waarschuwing over een naderende hurricane (Hola genaamd), welke we dagelijks in de gaten hielden gedurende ons boottochtje in de Bay of Islands.

We lagen in een goed beschutte baai toen het oog precies over ons heen kwam, natuurlijk ’s nachts, echter we hebben alle vier goed geslapen en de volgende ochtend zag ik op de windmeter dat we windstoten van 70 knopen hebben gehad, zeer zware storm dus. Waarschijnlijk doordat we de nachten ervoor minder goed geslapen hadden, waren we nu zo moe dat we er niets van gemerkt hebben! Nog wel veel regen gehad en tussen de buien door nog redelijk wat kunnen wandelen.

 

Op 14 maart zijn we naar Auckland gereden waar we alweer bij Fons zijn nicht mochten slapen en ’s avonds gezellig met z’n allen uit eten geweest vanwege mijn verjaardag. Maar zoals aan alle goede dingen een eind komt, was ook de vakantie van Sander en Pascal op z’n eind gekomen en hebben we overdag in Auckland eerst de Volvo Ocean Race boten gezien, wat indrukken gekregen hoe de bemanning leeft tijdens het zeilen (film in het Volvo Ocean Centrum}. Daarna het centrum van Auckland nog even onveilig gemaakt en uiteindelijk ze op het vliegveld afgezet, snik snik….

Bij Suzanne en Graeme geslapen en na het ontbijt in Auckland naar gebruikte auto’s gaan kijken om de olie slurpende Nissan Presage in te ruilen voor wat anders, want wij willen zo’n wrak niet doorverkopen aan andere cruisers. Bij de tweede handelaar stond een mooie VW Passat station met maar 100.000 km op de teller en deze wilde, na onze auto te hebben onderzocht, inruilen bij aankoop van de VW. We rijden nu in een aangename snelle robuuste auto rond, die hopelijk ook nog eens  goed in de markt ligt voor de volgende cruisers die volgend jaar Nieuw Zeeland komen bezoeken tijdens het hurricane seizoen.

 

Inmiddels zijn we aan boord weer een beetje bijgekomen van 2 maanden gidsen door een nog steeds adembenemend mooi Nieuw Zeeland en ondanks alle ellende heeft de Nissan ons toch nog ruim 12.000 km laten genieten van alle mooie natuur!

We zijn afgelopen dagen van uit Opua naar het noorden gevaren, bij de Cavalli eilanden gelegen en gewandeld en zijn nu in Mangonui Harbour. Het lijkt wel of het weer hier beter is dan in de Bay of Islands en zijn daarom weer druk met een stukje onderhoud van de boot, o.a. het teakdek heeft weer ca. 150 nieuwe proppen gekregen en het interieur is door Paulien weer eens grondig aangepakt en ontdaan van stof, schimmel en vuil.

We blijven hier nog een aantal dagen rond zwerven en willen medio April terug zijn in Whangarei waar de nieuwe giek gemonteerd gaat worden en vandaag is daar per UPS de nieuwe zijruit vanuit Zweden aangekomen.

We gaan kijken of we eind April uit het water kunnen, zodat we medio Mei weer gezellig naar huis gaan!!

 

Met vriendelijke groet,

Paulien en René

SY Bounty


New Cal - New Sealand

Hallo allemaal,

Vanuit een heerlijk warm Whangarei (NZ) even een update van ons, we gaan nog even terug naar Nieuw Caledonië waar we de laatste keer over hebben bericht.

 

Vanuit Nouméa zijn we de zuid lagoon ingevaren, want wij houden niet zo van steden-bezoek, vooral niet als het erg warm is en erg weinig mooie of aantrekkelijke cultuur is.

De eerste nacht hebben we aan een mooi klein onbewoond eiland geslapen en de volgende ochtend door naar Ile de Pins,  waar we in de namiddag aankwamen in een mooie baai en redelijk goed beschut.

Van andere cruisers hadden we gehoord dat het eiland zeer goed op de fiets te ontdekken was, maar de eerste dag zijn we gaan lopen naar het hoofdstadje, echter halverwege werden we door een bewoner in de auto meegenomen omdat hij vond dat het veel te warm was om te lopen! Dit plaatsje zou een supermarkt en een markt hebben, maar de super was gesloten en de markt alleen op woensdagochtend van 5.00 tot ca. 8.00 uur, daarna wordt er door de kooplui wat gekletst en gedronken!

De dagen erna hebben we de fiets genomen en heerlijk rond gereden en diverse dorpjes bezocht, grotten bezocht en diverse baaien bekeken om later evt. te ankeren. Hoe ze het voor elkaar krijgen weten we niet, maar we hebben weer genoten van het echte Franse stokbrood wat zowel in Frankrijk als in bijna al haar departementen voortreffelijk een eenduidig smaakt! Ook hier hebben we verschillende mango’s geplukt, maar waren toch niet van die kwaliteit als degene van Belep!

In de baai met verschillende cruisers gesproken en bijna iedereen lag te wachten op een mooi weerraam om naar NZ te vertrekken, sommige lagen al 3 weken te wachten! Doordat aan het eind van de week de wind ging draaien en qua sterkte zou toenemen zijn we terug gevaren richting Nouméa en halverwege een aantal mooie ankerplekken bezocht waar we ook regelmatig mooie wandelingen hebben kunnen maken (zie bijgaande foto’s van de Bay of Prony en omgeving). Ook hier is goed te zien dat het landschap gehavend is door de vele afgravingen vanwege Nikkel, Kobalt en andere edele metalen.

Na hier nog een weekje te hebben rondgezworven terug naar Noumea om uit te klaren, de laatste boodschappen te doen en klaar maken voor vertrek naar Nieuw Zeeland. Via de email hadden we contact met enkele boten in Ile de Pins en deze zijn op zaterdagochtend vertrokken, ondanks dat de wind niet erg gunstig was.

Zij moesten eerst twee dagen hoog aan de wind richting Fiji varen om daarna de dan wat gunstigere Zuid-Oosten wind te kunnen gebruiken om uiteindelijk in ca. 9 dagen naar Opua (NZ) te varen.

Wij zijn echter op Dinsdagochtend vertrokken en zijn na 7 dagen in Whangarei aangelopen. De tocht was de eerste dagen niet echt aangenaam, hoog aan de wind bij Z-O en 20 a 25 knopen, steile golven van 2 a 3 meter doordat we drie dagen stroom tegen hadden. Al met al geen droomreis om nogmaals te doen, maar ook nu heeft de boot als haar bemanning geen krimp gegeven en zijn we veilig en redelijk snel aangekomen in Nieuw Zeeland.

 

Vanuit Nieuw Caledonië hadden we al een groot deel van de boekingen voor de overnachtingen voor de tour met Suzanne, Fons en Sep voorbereid en de laatste dingen geregeld in NZ.

Omdat een van de cockpitramen in Suva gesprongen was en deze niet in Fiji vervangen kon worden hebben we twee locale firma’s uitgenodigd voor een offerte, mede omdat het glas iets gebogen is dient dit speciaal gemaakt te worden. Een optie om het gelamineerd te bestellen is niet mogelijk omdat de ruit dan te dik wordt en niet meer past in het profiel.

Uiteindelijk hebben we afgelopen week een aanbieding gekregen, echter voor een prijs van NZ$ 3.460,= excl BTW en montage hebben we deze bedankt voor de offerte. Via een andere cruiser (ook een Hallberg Rassy) hebben we een adres in Auckland gekregen, welke het aan hen veel goedkoper had geleverd, dus we hebben een aanvraag naar ze verstuurd.

Bij terugkomst op de werf de auto’s in Whangarei laten keuren en onze Maxima te koop aangeboden en deze binnen 2 dagen verkocht aan een andere cruiser. We hebben enkele dagen bij de werf aan het ponton gelegen en kon daardoor ook gebruik maken van de werkplaats, want ja onderhoud blijft nodig. Voor de dinghy hebben we een mooie cover gemaakt, zodat deze wat beter beschermt is tegen de intense zon en UV.

Tussen alle werkzaamheden door hebben we ook nog wat mooie wandelingen gemaakt, onder andere bij de Whangarei watervallen en achterliggende bergen, waar we een mooi uitzicht hadden op de stad en omgeving (zie foto’s).

Ook hebben we diverse “oud bekenden” op het eten gehad wat weer erg gezellig was. Voor de rondreis hebben we ook ons licht opgestoken voor een autostoeltje en een campingbedje, he stoeltje konden we van iemand van de werf lenen en uiteindelijk hebben we een nieuw bedje met matras voor Sep en de evt. volgende kleinkinderen gekocht.

Voor de Kerstdagen zijn we verhuisd naar de Marina in de stad, waar we gezellig met andere bekende cruisers een avond op stap zijn geweest naar een Ierse Pub, gegeten bij een Thai en sneeuwballen gegooid bij een buitentemperatuur van 25 – 28 graden. Op Kerstavond doen we gezamenlijk een borrel in de haven en aansluitend een BBQ. De eerste Kerstdag dineren wij met 9 mensen op een van de boten, waarbij iedereen een gerecht meeneemt!

 

Inmiddels hebben we ook een mooring in Russell gevonden, wat niet erg eenvoudig was, maar het is gelukt. We hebben afgelopen week de eigenaresse van de mooring bezocht in Russell en eea met haar afgestemd. De mooring is in de goed beschutte baai vlak bij de Russell Yachtclub gelegen, waardoor we met een gerust hart de boot kunnen achter laten.

Na de Kerst willen we naar de Bay of Islands varen, zodat we daar alvast aan de mooring kunnen liggen in Russell en hier vieren we ook ergens met enkele cruisers Oud en Nieuw.

Op 7 Januari rijden we naar vrienden in Rotorua, waar we drie nachten blijven en vervolgens naar het Zuider Eiland, waar we op 14 Januari Suzanne, Fons en Sep van het vliegveld ophalen!!

 

We wensen iedereen hele fijne Kerstdagen en een goed 2018 !!

 

Met vriendelijk groet,

Paulien en René

SY Bounty

HR 46 - 89

Luganville (Vanuatu) tot Nouméa (N. Caledonië)

Hallo allemaal,

Vanuit een mooie rustige ankerbaai ten zuiden van Nouméa weer even een berichtje van ons over onze ervaringen van de laatste weken, eerst nog even terug naar Vanuatu.

Nadat we bij het resort ons anker hadden opgehaald zijn we naar een andere ankerbaai gevaren ten oosten van de stad Luganville, waar we het “One Million Dollar Point” zijn gepasseerd, de plek waar de Amerikanen na de beëindiging van de tweede wereld oorlog al hun materieel in de zee hebben gestort, zelf een schip hebben laten zinken. Waarschijnlijk was dit goedkoper dan het spul mee naar huis nemen en daar te gebruiken of te slopen! Het is een duikspot, maar van verschillende mensen hoorden wij dat het niet echt de moeite waard was, dus ook niet gedaan.

Na het weekend zijn we terug gevaren naar Luganville, wat boodschappen gedaan en uitgeklaard bij de haven-autorieten. Aangezien de immigratie-officier in het naast gelegen bureau op het punt stond om naar het vliegveld te gaan en wij eerst nog bij de douane moesten uitklaren, konden we pas de volgende ochtend bij hen terecht, waarna we de volgende ochtend vertrokken zijn naar N. Caledonië, de vulkaan was toen nog niet tot uitbarsting gekomen. Wel had de vulkaan de dagen ervoor voldoende as, stof en ook metaaldeeltjes uitgespuugd, zodat onze boot erg vuil was maar vooral al het RVS heftig aan het corroderen was! Weer een klusje op de volgende plek!!

Naar het noorden van N. Caledonië was maar 300 Nm, maar we gingen zo hard, dat we om 8.00 uur de tweede dag zeil hebben geminderd om niet in de nacht aan te komen. Met een gemiddelde snelheid van 7,5 knopen kwamen we om 5.30 uur aan bij Les Atols d’Entrecasteaux en bij het eilandje Huon in het rif op anker! Heel vreemd want je ligt midden op de oceaan met 20 – 25 knopen wind op volkomen vlak water, alleen zie je de golven wel op het rif stuk slaan!

Dit beschermde natuurgebied (moesten vooraf ook toestemming vragen) is groots en wijds en het eiland is druk bevolkt door honderden, zo niet duizenden vogels, vooral Jan van Genten. Daarnaast is het ook een plek waar de schildpadden hun eieren in de nacht leggen, nadat ze een grote kuil graven, daar in trance hun eieren leggen, dan de kuil weer dicht maken en op hun laatste kracht weer naar het water gaan om op kracht te komen. We hebben het hier over schildpadden met een diameter van 1,5 a 2 meter, rond onze boot bevruchten de mannetjes hun vrouwtjes (deze liggen met 3 of 4 stuks al op hun rug rond het mannetje in het water te wachten) en als ze maar half denken dat ze het niet goed gedaan hebben, krijgen ze nogmaals een beurt!!, dus mannen, wij zijn allemaal mietjes in vergelijk met deze heren!!

Het eiland zelf is grotendeels zand en om de 1,5 meter een kuil van de schildpadden, daar tussen zitten de boopies hun eieren uit te broeden of hun jongen te vertroetelen.

Jammer genoeg kwam het voor ons al bekende front met harde wind vroeger naar onze richting, waardoor wij korter dan gepland daar zijn gebleven en zijn in 2 dagtochten naar het eiland Belep gevaren, het meest noordelijke eiland. Onderweg nog enkele vissen gevangen, echter de Barracuda’s hebben we terug gezet en alleen de Wahoo van ca. 20 a 25 kg gehouden, schoongemaakt en in de vriezer!! In Belep hebben we enkele dagen gelegen in een goed beschutte baai met 35 a 40 knopen wind, maar de roodbruine aarde had onze boot, lijnen etc. ook deze kleur gegeven!! Eenmaal aan de kant probeerden wij geld te wisselen, want er was geen pinautomaat.

Toen we de bakker passeerden vroeg deze of we geen brood wilden kopen, maar ja zonder geld gaat dat niet, maar hij vond dat geen probleem en gaf ons een brood en zei als je geld heb zie ik dat wel en anders heb je deze van mij!! Bij het postkantoor was een dame de stoep en entree aan het schoonmaken, haar gevraagd of we daar geld konden wisselen, maar nee dat ging niet. Uiteindelijk wilde ze ons 1000 NCfrancs geven, maar ook dat wilden wij niet en zij wilde anders wel wat Euro’s aannemen omdat ze die weer in Nouméa, waar ze studeerde, kon wisselen bij de bank!  Ze gaf aan dat mogelijk het plaatselijke winkeltje “Magazin” nog geld kon wisselen, maar wist dat niet zeker.

Op de terugweg naar de dinghy liepen we langs grote mango bomen en na gevraagd te hebben aan de bewoners mochten we mango’s meenemen, zo veel als we wilden, want het waren er voor hun veel te veel en vele lagen al te rotten op de grond. Een van de mannen en twee vrouwen kwamen ons helpen om mooie rode mango’s uit de boom te halen, gaven ons een zelf gevlochten mand welke werd gevuld tot er een kop op zat, heerlijk.

De volgende dag zijn we terug geweest bij de bakker,  betaald en hem een lekker stuk Wahoo gegeven voor het vertrouwen, daarna terug naar de mango bomen en de mensen pakken rijst, suiker en meel gegeven voor de heerlijke mango’s, maar we mochten niet weg tot onze tas weer gevuld was. In totaal hadden we 110 a 120 mango’s, sommige met een plekje en andere open gebarsten bij de val uit de boom. Na een paar dagen waren de meeste rijp en zelfs nu, 3 weken later eten we er nog iedere dag van!

Nadat de wind was gaan liggen zijn we door gevaren naar het hoofdeiland, ook weer in 2 dagtrips en onderweg aan een eiland geslapen, waar we niemand gezien hebben en alleen in de verte aan het vaste land wat lichtjes van 3 of 4 huizen. s’ nachts werden we van de stilte die daar heerste gewoon wakker, geen geluid van verkeer, bootjes, wind of golven!

Eenmaal in de jachthaven van Koumac, zijn we clandestien van boord gegaan en aan de wandel naar het dorp. Komt er na 500 mtr een auto aan, knippert met zijn licht, stopt voor ons en zegt “Bonjour René!!”, blijkt het de bakker uit Belep te zijn die de dag ervoor zijn dochter naar school had gebracht en nu een paar dagen vakantie had met zijn vrouw! De dag erna konden we inklaren, maar dat bleek alleen bij de douane en Bio-security te kunnen (zij kwamen ook bij ons aan boord), echter we moesten ons binnen 3 dagen bij de immigratie in Nouméa melden ter voorkoming van een boete! Shit, met de boot konden we dat niet halen omdat overdag vanaf 12.00 uur de wind 20 knopen SE staat, dus pal tegen en na 21.00 uur NE maar amper wind. De havenmeester had voor ons drie auto-verhuur bedrijven gebeld en er was 1 auto beschikbaar, maar we moesten wel als borg een cheque afgeven, want creditcard faciliteiten had men niet! Dat was dus een probleem, zelfs uit de oude doos, want wij hebben geen cheques!! Later in de middag zei de vrouw van de havenmeester dat zij die cheque wel wilde geven, maar een van de inmiddels door ons beter gekende locale zeiler (Olivier) gaf zonder problemen zijn auto voor de reis!

Wij de volgende ochtend om 4.30 uur met een luxe Toyota Landcruiser naar Nouméa en kwamen daar al om 8.30 uur aan, naar de immigratie (want ze zijn alleen in de ochtend open) en kregen nadat we ons aangemeld hadden gelijk een preek!!  Wat bleek, zowel de havenmeester als onze gulle helper had meerdere malen met ze gebeld om te vragen of er niet iets anders te regelen viel, bijv. later melden of zoals wij aangaven op de manier als in Frans Polynesië bij de Gendarmerie. Nee, zij wilden daar niet aan mee werken en zijn waarschijnlijk bang dat hun monopoly positie in gevaar komt!! Natuurlijk weer van die stomme formuliertjes invullen, die we de dag ervoor ook al hadden ingevuld en door de havenmeester waren verstuurd, maar aangezien de dame nogal aangebrand was niets van gezegd. Daarna werden de formulieren ingenomen, onze paspoorten gescand en na 30 minuten stonden we weer buiten, zonder stempel in ons paspoort omdat we uit de Schengen landen komen en nu in een departement van Frankrijk onder de zelfde wetgeving vallen!!!  

Na wat rond gelopen te hebben in Nouméa en nog wat boodschappen gekocht te hebben weer terug naar Koumac, weer bijna 400 km rijden. Voor het diner waren we uitgenodigd bij Olivier en Marie-José, want als je een hele dag had gereisd was je te moe om eten te prepareren en zij vonden het gezellig als we bij ze kwamen eten. Het was inderdaad erg gezellig en de volgende dag hebben wij ze uitgenodigd om met ons te komen eten in het restaurant bij de haven, wat ook nog eens als beste stond aangeschreven.

Olivier is ook al gepensioneerd, maar vindt wat werken toch nog wel leuk en was nu tijdelijk de manager van 4 visboten die vanuit Koumac de zee opgaan. s’ Nachts zou er een boot binnen komen die de volgende ochtend om 6.00 uur gelost zou worden, ca. 4.000 kg tonijn en nog wat bijvangst.

Deze boten varen met 5 medewerkers en de schipper en zijn iedere rit ongeveer 8 dagen op zee en ze vissen met een lijn van 55 km lengte!! Als ze deze afwikkelen wordt er om de aantal seconde een signaal gegeven en dan klikken de mannen een paternosterlijn op de hoofdlijn met een lengte van 2,5 a 3 meter waar als aas een sardientje aan zit. Het duurt ongeveer 8 uur voor de gehele lijn is uitgezet en afhankelijk van de belasting op de lijn beslissen ze of deze weer wordt ingehaald, soms al 1 uur na volledig uitgerold te zijn. De vis en de paternosterlijn wordt dan afgehaald, de ingewanden worden eruit gehaald en de vis gaat dan gelijk de koelruimte in waar ze op ijs worden bewaard. Het lossen gaat in de omgekeerde volgorde, iedere vis heeft al een nylon strop om zijn staart zitten, daar gaat een lijn doorheen en per 8 a 10 worden ze dan met een kraan naar boven gehesen en in een plastic bak gelegd. Daarna worden ze per stuk op een weegschaal gelegd en direct in een koelwagen geschoven waar ze ook weer netjes op ijs worden verpakt en naar Nouméa worden afgevoerd voor de verkoop (zie bijgaande foto’s).

Net als in Belep is de omgeving van Koumac erg droog en dor, eigenlijk tot aan Nouméa, daar worden de bergen en heuvels weer wat groener, dus ook meer regen! Daarnaast zijn de bergen voor N. Caledonië erg nikkel houdend en onderweg naar Nouméa maar ook langs de kust zijn we vele installaties en schepen tegen gekomen waar de erts in vervoerd wordt naar een verwerkingsplant in Nouméa. Ook heeft de huidige regering een mijn aan de Brazilianen verpacht/verkocht en enkele jaren terug zijn de overheidsmijnen een samenwerkingsverband aangegaan met Zuid Korea. Hierdoor is de winning en dus ook het inkomen van N. Caledonië enorm toe genomen.

Aanvankelijk hadden wij de zeiltocht naar Nouméa gepland in 5 dagtrips, om 5.30 varen tot 11 a 12.00 uur tot de wind hard uit het SE (de richting die we op moesten), dan weer via het rif ergens naar binnen en de volgende dag verder. De eerste twee dagen hebben we motor gezeild en doordat de wind veelal SSE was konden we in de middag verder, maar wel voor 18.00 uur naar binnen ivm de vele koraalkoppen en riffen die niet altijd op de kaart staan. We gebruiken inmiddels ook Ovital en SASplanet, waarbij Google Earth of andere satelliet foto’s ons helpen om vooraf een rif of koraalkop te lokaliseren. Daarnaast staat Paulien vaak voorop als we in ondiep water moeten ankeren of als we een smalle pas moeten passeren, zekerheid voor alles!! Iedere dag maakten we 75 a 80 Nm en na de 2e dag hebben we geslapen aan Ile Isie, een klein eiland ca. 40 Nm voor Noumea, met een mooi wit zandstrand, lage bomen en struiken waar dan in het weekend vele gezinnetjes die een bootje hebben naar toe komen en in hun tentje daar kamperen! We zijn daar dan ook 3 nachten gebleven, toen door naar Ile Mathieu waar we 2 dagen alleen in een grote baai hebben gelegen. Ook hier weer zijn de eilanden onbewoond, erg droog en dor, maar wij hebben er heerlijk gewandeld en schelpen gezocht, vooral de Nautilus (zie foto). Alleen om een onbeschadigde te vinden is een hele toer, maar we blijven zoeken!

Inmiddels hebben we Noumea 1,5 dag bezocht, erg warm en druk en zijn nu onderweg in de zuid baai met vele kleine eilandjes en naar men zegt erg mooi groot eiland Ile de Pins, waar je heerlijk kan duiken, snorkelen, een aantal goede restaurants zijn (we zijn tenslotte weer op Frans grondgebied) en hebben al weer verschillende zeilers ontmoet die we al eerder ergens hadden gesproken of een borrel mee hadden gedronken.

Al met al vervelen we ons nog steeds niet en genieten nog van alle mooie dingen die de natuur ons te bieden heeft!!

Tot de volgende keer, groet van Paulien en René,

SY Bounty

HR 46 - 89

Lautoka Fiji tot Luganville in Vanuatu

Hallo allemaal,

Vanuit een warm en zonnig Luganville weer even een update van wat we de laatste tijd weer hebben uit gevreten, we gaan even terug naar Beqa in Fiji, waar we weer enkele dagen gelegen hebben.

Op zondagochtend zijn we wat aan boord aan het rommelen en aangezien we redelijk ver van het dorp af lagen liepen we in ons adam/eva kostuum. Als ik wat op het zwemtableau uitspoel in het water zie ik toevallig een kano aankomen van een local, deze heeft mij gezien en roeit snel naar de kant waar hij zich een beetje schuil houdt. Nadat hij gezien had dat we weer netjes gekleed waren kwam hij op ons af en verontschuldigde hij zich dat hij ons op zondag kwam storen. Hij had een vraag of wij hem en zijn dorp konden helpen en voegde er aan toe dat hij zelfs de hele nacht had gebeden in de hoop dat iemand hem kon helpen. Nadat hij had duidelijk gemaakt dat er een probleem was met de dorps-generator en ergens een bout miste van een bleek later motorsteun, zei ik hem dat we in de middag na de kerk, lunch en middagdutje bij hem kwam kijken.

Het bleek een lekke dieselleiding te zijn, die de hele generator onder had gesproeid, evenals de vloer etc. Gelukkig had men nog een flexibele dieselbestendige slang, welke ik er met het nodige kunst en vliegwerk opgezet heb, waarna de lekkage verholpen was. Zelfs de chief van het dorp kwam naar me toe in dat hete benauwde hok om me te bedanken, evenals vele dorpelingen, want men had de laatste weken heel wat extra diesel verkwanselt en dus extra kosten met zich mee bracht.

Als dank kregen we ook nog een heerlijke tros bananen en werden door een echtpaar wat we het jaar ervoor ontmoet hadden uitgenodigd om thee te drinken en ’s avonds te komen eten, thee drinken hebben we gedaan en zelf op de boot gegeten (toch vaak wel lekkerder dan de goedbedoelde Fiji maaltijd!)

In de loop van de week zijn we verder naar Musket Cove gevaren, daar een paar keer gesnorkeld en een duik gemaakt bij een pinnacle met een diameter van ca. 40 – 50 mtr op een diepte van 25 – 30 meter. Deze toorts had zelfs op de bodem twee haaks op elkaar staande doorgangen, zodat je er onderdoor kon zwemmen. De doorgangen lagen iets boven elkaar en bevatte veel tropische vis die daar zich schuil hield, in ieder geval de moeite waard!

Begin September kregen we een goed weerraam en zijn we op Vrijdag-middag uitgeklaard in Lautoka, omdat in Denerau de douane net weg reed voor hun lunchpauze en ons niet meer wilde uitklaren, na het weekend konden we een afspraak  met ze maken…..

Na binnen 15 minuten te zijn uitgeklaard hebben we ons nog een nachtje illegaal opgehouden en zijn we de volgende ochtend vertrokken naar Vanuatu, Port Vila.

We hadden goede wind, 15 a 20 knopen vanuit het Oosten, zou zuid oost moeten zijn, maar het schip liep heerlijk 6 – 8 knopen op alleen het grootzeil.

Dit hadden we volop uitstaan met een bulle talie, zodat er geen rare dingen konden gebeuren zoals bijv. gijpen.

Na 3,5 dagen kwamen we aan in Port Vila, onderweg nog 3 Mahi mahi’s gevangen, alleen de eerste wist nog net voordat we hem binnen wilde halen van de haak te ontsnappen, de tweede hadden we aan boord, wilde zijn staart vast maken, sloeg de ophaal haak uit zijn buik en sprong overboord, maar gelukkig hadden we weer zoveel ervaring opgebouwd, dat de derde geen schijn van kans kreeg om ook maar te denken dat hij ons kon ontgaan!! Gelijk gefileerd en de vriezer gevuld met minimaal 8 grote porties vis en natuurlijk ’s avonds shasimi van deze vis gegeten.

Bij het binnen varen moesten we nog een stuk hoger aan de wind zeilen en heb de bulle talie uit de giek gehaald en opgeborgen. Op het dek zag ik opeens een klein stukje aluminium liggen, oeps waar zou dat van zijn??

Na controle van de mast en de giek, bleek de giek wat gescheurd te zijn, daar waar de neerhouder in het profiel van de giek zit gemonteerd…. Shit dus, want we moeten nog wel een aantal dagen/weken varen voordat we in NZ zijn, waar een reparatie uitgevoerd kan worden.

De volgende ochtend aan de douane beambte gevraagd of hij toevallig wist of er een aluminium lasser in Port Vila was, uiteindelijk stuurde deze ons door naar de werf. Daar in de middag ons gemeld, echter men kon geen alu lassen, echter er was een bedrijf dat dat wel kon.

Wij daar met een busje naartoe, de mensen gesproken en deze gaf aan dat hij voorlopig geen tijd voor ons had en ook geen zetbank had om het te lassen profiel te buigen, maar hij wist nog een andere lasser, volgens zijn zeggen de beste van Port Vila.

Pas na een paar dagen deze man aan boord gehad en deze zag een reparatie wel zitten, had zelf al enkele alu boten in Port Vila gebouwd en ik had ook laswerk van hem gezien. Na het weekend kwam hij met zijn offerte en ja het was verschrikkelijk duur, maar ja je staat met je rug tegen de muur dus toch maar doen. Dat is beter dan ergens onderweg de giek te breken en geen grootzeil meer hebben, want we moeten nog wel de Tasmaanse zee naar N Zeeland oversteken!!

Ondanks dat we goede afspraken gemaakt hadden hebben we toch nog een paar dagen extra moeten wachten tot de reparatie was uitgevoerd. Toen hij de giek kwam terug brengen zag ik gelijk al dat hij niet gedaan had wat ik gevraagd had, geen gebogen profiel om de onderkant, alleen maar een plaat op de zijkanten gelast, nou ja gescheten, het is echt geen professioneel laswerk!!

Na een uitermate vervelende discussie, waarbij hij aangaf dat zijn mensen het ook nog moesten leren (voor zoveel geld!!), heb ik uiteindelijk een deel van de rekening betaald en had absoluut geen vertrouwen meer in hem om verdere oplapacties van hem te accepteren.

Inmiddels hadden we wel al een paar gezellige dagen gehad met Art en Tracy van de Feeling Good, die vanuit Australië via N. Caledonië naar Vanuatu waren gezeild, om toch weer voor onderhoud naar NZ te gaan, want hun ervaring in Australië was ver beneden maats.  We hebben  ook nog voor een dagje en auto gehuurd om het eiland rond te rijden, uiteindelijk was de folder veel meer belovend als de praktijk was, maar we moesten toch wachten!

Wij zijn na de montage van de giek eerst naar een klein eilandje Lelepa gegaan, waar we van andere hoorden dat je daar ontzettend mooi kon snorkelen, viel jammer genoeg een beetje tegen of ja misschien zijn we toch wel een beetje verwend met alle mooie dingen die we de afgelopen jaren gezien hebben. We hadden wel leuk contact met wat locals en moesten ook regelmatig een telefoontje of tablet voor ze opladen, geld, huis of andere zaken hebben ze niet, maar zo’n telefoontje is hun heilig en een enorm status symbool!

Vanaf Lelepa zijn we doorgevaren naar Epi-eiland en hebben we in Lamen-baai geankerd. Hier hebben we met een Dugong (zee koe) gezwommen en ook met verschillende grote schildpadden.

Ook hebben we daar op een ontzettend mooi stuk rif gesnorkeld wat niet door de Hurricane in 2015 beschadigd is, heel veel mooie vis, mooi koraal en jammer genoeg geen camera mee genomen. Met de Chief (Kenneth) en zijn vrouw (Bennington) konden we het goed vinden en kregen dan ook een rondleiding door het dorp, we konden groente en fruit van hun privé tuintje kopen en kregen ook het een en ander. Ook hier hebben we weer de nodige kleding, suiker, meel, zeep en groentezaden gegeven, waar men onvoorstelbaar blij mee is.

We hoorden hier ook dat in tegenstelling tot Fiji de kosten voor het middelbaar onderwijs door de mensen zelf betaald moet worden en erg kostbaar is, zijnde ca. 75.000 Vatu per kind/schooljaar, dit is ca. 600 Euro. Wanneer je dit relateert aan de lage levensstandaard en lage inkomsten ( op de eilanden moet men het dan hebben van de verkoop van eigen groente en fruit, copra, cacao en vis) en met een gemiddeld inkomen van 5.000 – 8.000 Vatu/maand (Euro 40 – 64,=) is dat geen vetpot! Daardoor krijgen veel kinderen geen vervolg opleiding na de lagere school (bijna kosteloos), omdat de mensen het gewoon niet kunnen betalen, zeker als men 4 - 5 of meer kinderen heeft. We spraken ook een jongen en na de vraag of hij al vrij had van school kregen we te horen dat zijn vader het schoolgeld niet kon betalen, maar hij zou wel dolgraag naar school willen…!!

Ondanks alles leven de mensen hier met veel plezier, genieten ze van de dagelijkse dingen, hebben weinig stress en zijn en blijven overmatig vriendelijk en blij!

Op de ochtend dat we weg wilden naar de volgende bestemming zag ik dat de vriezer niet op de goede temperatuur stond, nu bleek dat de waterpomp vast stond en gelukkig kon ik deze snel vervangen door een reserve. Gedurende de dag bleek echter dat de vriezer niet goed wilde vriezen en de compressor was erg heet, dus heb ik onderweg de compressor gewisseld voor een nieuwe die we destijds in Portugal hadden gekocht.

Omdat het koelsysteem met speciale koppelingen is uitgevoerd, de compressor ook gevuld is met speciaal gas, kon het systeem direct weer aangezet worden. Inmiddels hadden wij wel de koelkast weer ontruimd en omgeschakeld naar vriezer, zodat al het vlees netjes bevroren bleef! De vriezer functioneerde jammer genoeg ook niet met de nieuwe compressor, dus er moest iets anders aan de hand zijn!!

Daarna hebben we de Maskelyne eilanden bezocht, lagen in een mooie baai alleen veel stroming door de getijde-verschillen, waardoor we ’s nachts dachten dat iemand klopte, bleek dat we volledig omgekeerd waren en met onze kont tegen een mooring lagen.. De volgende ochtend werden we vroeg al verrast door een local (in zijn uitgeholde boomstam) die ons welkom heette op zijn eiland en ons verraste met een grote kam bananen. Natuurlijk hadden we ook voor hem nog wat zaken en allemaal weer tevreden. Nog geen tien minuten later de volgende die kwam vragen of we uit Frankrijk kwamen (Vlag), maar hij wist niet waar NL lag. Ook hem verblijd met een T-shirt en wat visdraad.

Aangezien de wind voor de nacht zou toenemen hebben we enkele baaien bezocht en getracht te ankeren, maar de ondergrond was hoofdzakelijk steen met wat koraal en daar trokken we het oppervlakkig hechtende koraal zo vanaf, geen goede optie om daarmee de nacht in te gaan. Daarom zijn we uiteindelijk diep in een beschutte baai gaan liggen en daar hadden we goed houdend zand!

Op het eiland Malakula hebben we twee verschillende baaien bezocht en daar ook de dorpen. Ook hier werden we geconfronteerd met de grote mate van armoede, de meeste mensen wonen in hutjes van een bamboe-frame bedekt met palmbladeren als wand en dak. Op de plaatselijke lagere school met een vriendelijke onderwijzeres gesproken en ook hier hoorden we dat het probleem in de kosten ligt voor de verdere opleiding van de kinderen die te kostbaar is voor de ouders, waardoor het opleidings niveau erg achter blijft en het land nooit uit het dal komt. Nou is de wil , het tempo en het eigen initiatief ook niet zo bijster hoog, anders zou er toch nog veel meer mogelijk zijn!

In het plaatsje Tenmaru hebben we een (heilige) grot bezocht, die men naast offerande plek ook als schuilplaats gebruikte wanneer er een cycloon in het gebied was. De verschillende kleuren stenen werd veroorzaakt door vocht/erts en fosfaten. De meest getoonde hiërogliefen vonden we een beetje namaak, vooral als er dan een hand werd getoond, waarvan de omtrek door een spuitbus met zwarte verf was geaccentueerd…, mede omdat er ook figuren stonden afgebeeld in div seksueel getinte poses die meer invloed vertoonde van hedendaagse afbeeldingen.

Daar zouden we om 18.00 uur ook nog een dansvoorstelling krijgen die speciaal voor ons werd georganiseerd door de dorpelingen, althans zo had een leerkracht ons dat verteld. Bij aankomst op het strand werd ons echter medegedeeld dat er onvoldoende dansers waren en hij had zijn tante bereid gevonden zich te verkleden in de originele kleding die voor feesten en ceremonies worden gebruikt, Paulien wilde dolgraag de mannen met hun grote of kleine peniskokers zien, maar dat ging dus niet door!

Eenmaal in Luganville aangekomen hebben we geankerd voor het Beachfront-resort en de receptioniste adviseerde ons om met een koeltechnisch bedrijf contact op te nemen die ook bij hun de airco-installaties onderhield. De volgende ochtend stonden er twee man iets later dan toegezegd klaar en nu bleek dat de koel-gas-droger niet goed functioneerde, omdat er toch te veel vocht in het systeem zat en daardoor niet goed werkte. De compressor weer uitgebouwd, mee gegeven naar de werkplaats en na 3 uur kwamen ze terug om de zaak af te vullen.

Toen bleek dat het systeem plotseling lekte??, maar na uitbouw van de compressor bleek dat hun meetapparatuur lekte en niet ons systeem. Uiteindelijk liep om 17.00 uur de hele installatie weer goed en heeft men ook de andere compressor met extra gas gevuld, zodat we bij een evt. storing deze weer kunnen inzetten. De dag erop hebben we de wereldstad Luganville bezocht, wat een ouwe zooi en vieze bende. De hoofdstraat is dan wel geasfalteerd, maar ieder zijstraatje is een zandweggetje, de stoepen zijn maar deels voorzien van een harde toplaag en vertonen veel gaten en vooral langs de stoeprand diepe onafgedekte putten die voor de regenwater afvoer zorgdragen. Overdag zie je dit nog goed, maar ’s avonds is dat erg gevaarlijk. De winkels stellen ook weinig voor en zijn hoofdzakelijk gevuld met goedbedoelde Chinese rommel! Maar ook hier weer zeer vriendelijke mensen, grotendeels Frans talig en ook veel franse normen over genomen zoals geen schone kleding en dik stinken naar het zweet!!, heel veel anders als in Fiji!!

Zaterdagochtend hebben we de markt bezocht voor de noodzakelijke proviandering, maar er was weinig vers fruit en groente verkrijgbaar. De dag ervoor was het ook al niet veel, dus we denken dat het mooie weer hier de reden van is, want een beetje regen doet veel goeds aan de groei van het gewas! Bij een aanbevolen Chinees met interne slagerij hebben we zeer mooie tournedos gekocht voor ca. 8 euro/kg, de vriezer doet het toch weer goed, dus vullen maar! Door een zeer vriendelijke taxichauffeur weer terug gebracht naar het resort en ’s middags vertrokken naar een klein eilandje vlak bij Luganville, waar we goed beschut liggen voor de harde wind die we de komende dagen gaan krijgen. Ook liggen we tientallen kilometers van het eiland Ambae af, welk momenteel volledig wordt geëvacueerd vanwege de mogelijke eruptie van de vulkaan (categorie 5). Op 2 andere eilanden zijn er ook extra activiteiten gemeten in de vulkanen (cat. 3) dus het kan zijn dat we deze eilanden dit jaar niet meer bezoeken en eerder naar New Caledonië oversteken.

Het resort waar we nu bij liggen ziet er echt fantastisch uit en wordt voornamelijk bezocht door Australiers en Nieuw Zeelanders die een weekje hier komen genieten en luieren. Ook mooie snorkel gelegenheid en we gaan nog kijken of we hier kunnen duiken, maar dat vertellen we jullie de volgende keer!!

Groet van Paulien en René,

SY Bounty

HR 46 - 89

Fiji, Musket Cove - Suva

Hallo allemaal,

Hier eindelijk weer een verslag van ons, wij zijn nu 1 week in de Marina van Suva om onze nieuwe accu’s te installeren.

Maar eerst terug naar Musket Cove waar wij  6 juli vertrokken zijn naar Denereau (Nadi) om inkopen te doen. Dit ging erg voorspoedig en omdat de wind goed stond, hadden we besloten om direct  na de inkopen richting Beqa gegaan en eventueel een nachtje door te zeilen. Echter na 2 uurtjes veranderde de windrichting en besloten we om een rustige ankerplek te zoeken en de volgende dag  verder te gaan. De dag erop moesten we motorssailen en konden we Beqa niet met daglicht bereiken, dus weer een ankerplek opgezocht, lekker geslapen en daarna het laatste stuk naar Beqa gezeild. We lagen hier in een prachtige baai helemaal alleen bij het dorp Laliti met even verder een klein ressort. ’s Middags naar de kant en de kinderen van het dorp kwamen ons al tegemoet. Hier een lekker stuk gewandeld en wat met de dorpsbewoners gekletst. Zondag zijn we met laag water over het strand naar het  andere dorp gelopen  en via het bos weer terug. Ook in dit dorp gesproken met de mensen en zij zijn erg geïnteresseerd in onze manier van leven en vinden het maar onbegrijpelijk dat je zolang op een boot kan leven. Hier werden we ook weer direct uitgenodigd om mee te lunchen, dit hebben we afgeslagen en gezegd dat we al gelucht hadden. Terug bij het resort westers geluncht met een lekker biertje en direct gereserveerd voor het diner. Het eten was prima en we hebben leuke mensen ontmoet uit Christchurch, die hier op vakantie waren. Zij nodigden ons uit om bij ze langs te komen als we in Christchurch zijn en kunnen daar dan eventueel slapen.

De volgende dag vroeg op om naar de Lau groep te zeilen (200 mijl) , helaas kwam de wind voorspeling niet uit en moesten we redelijk hoog aan de wind zeilen en konden we zo wie zo Fulaga niet bereiken. Het laatste uurtje de motor bijgezet om toch met daglicht Namuka binnen  te varen , hier waren wij vorig jaar een nachtje geweest alleen om te slapen. In de baai lagen nog andere zeilboten uit NZ, één ervan kenden wij vanuit Opua. Gezamenlijk hebben we een sundowner gedronken en wij kregen van één van de zeilers een groot stuk tonijn.  Hij had deze de vorige dag gevangen en zij hadden de vorige avond de tonijn op vier verschillende manieren gegeten (iedere boot op zijn eigen manier iets klaargemaakt) Aangezien hij niet zo van tonijn hield, had hij met de mensen uit het dorp tonijn voor kreeft geruild!! Maar ze hadden nog een groot stuk in de koelkast liggen wat ze aan ons hebben gegeven, heerlijk!! Wij waren er erg blij mee en hebben er vier keer van gesmuld.

Wij hebben hier mooi gesnorkeld en zijn met de dinghy heel het eiland rond gevaren, een prachtig tochtje alleen hadden wij niet goed op het tij gelet en moesten we soms een stuk omvaren vanwege de ondiepte!! Om naar het dorp te gaan was er een track door het bos, goed te wandelen (een uurtje) en lekker in de schaduw. We hadden beide een grote tas mee met kleding om weg te geven. Ook hier waren de mensen zeer dankbaar. Onderweg  in het bos werd er hard gewerkt, hier halen ze de kokos (copra) uit de kokosnoten en verzamelen dit in zakken, voor één zak krijgen ze ongeveer 64 Fiji dollar, voor de vracht betalen ze 7 Fiji dollar.(1 $Fiji € 0,45) Dus geen slechte verdienste als je iedere twee weken ca. 25 zakken weten af te leveren op de boot die naar Suva gaat. In Suva verdienen ze 3 a 4 dollar per uur (ongeschoold personeel) werken 48 uur per week, dus F$ 300 per 2 weken t.o.v. F$ 1250 a 1400 per 2 weken voor kokosnoten prepareren!!

Wat ons op viel is dat er op dit eiland voor Fiji-begrippen hard gewerkt wordt en ook het dorp was zeer goed georganiseerd en onderhouden. Toen wij bij de school aankwamen zagen wij de andere groep cruisers die een rondleiding kregen van een leraar, wij hebben ons bij hen aangesloten en hebben o.a. gezien hoe ze de tapa  maken. Tapa is een doek wat men maakt van boomschors en daarna met verf gemaakt van klei met kleurstof de rood bruine aarde of het roet uit de schoorsteen wordt beschilderd. De structuur van de schors wordt eerst geplet door dit op een hardhouten balk met een soort houten hamer te bewerken, daarna wordt het gedroogd en aansluitend worden de dunne uitgeklopte stukken weer samen geklopt tot een groot doek met de gewenste afmetingen. Met behulp van sjablonen worden er dan met potlood of koolstift het patroon aangebracht, wat daarna wordt ingekleurd en dan wereldwijd verkocht als wand of plafond versiering.

Op zondag zijn we naar de kerk geweest en aansluitend werden we uitgenodigd om te lunchen. Dit vond plaats in een woning, waar de eigenaar tien dagen eerder was overleden. Wij, de buitenlandse  gasten, moesten eerst plaats nemen op de grond waar een uitgebreide maaltijd was geserveerd , daarna uitbuiken op een echte bank in de woonkamer. Nadat wij waren opgestaan kwam de volgende groep van 16 personen eten van onze borden en ons bestek, en ware happening met in totaal wel 70  mensen. De vrouwen en kinderen zaten buiten onder een luifeltje van zeil te eten. Dit alles omdat er een persoon de pijp uit was gegaan. Er was volop eten, gebraden kip, diverse gekookte vis, cassave, rijst en noodles met kip en varkensvlees (erg vet). Bij dit soort gebeurtenissen wordt er altijd een varken geslacht. Na de lunch zijn we door een van de locals met zijn boot teruggebracht naar onze boot. Wij zijn op deze ankerplek één  week gebleven en hadden leuk contact met nog vier andere boten.

Na een stormachtig tochtje, windkracht 5, hoog aan de wind zeilen en motor bij zijn we veilig aangekomen op Fulaga. Hier op de bekende ankerplek gelegen en weer oude bekende opgezocht. Omdat onze gasfles in de ankerkluis leeggelopen was en wij bijna zonder gas zaten, heeft een van de locals, zijn familie op het vasteland gebeld en een hun gasfles laten vullen en naar de bevoorradingsboot gebracht, die over 2 dagen bij ons op het eiland zou zijn. En daarmee konden wij weer 2  gasflessen vullen.

 We kregen dezelfde host-family als vorig jaar toegewezen, Joanna en Bis, een leuk jong stel. Joanna kan als een van de beste koken, dit wisten wij van vorig jaar, maar onder de cruisers was dit ook bekend en iedereen wilde graag hen als host-familie hebben. Gelukkig houden wij  van goed en lekker eten, dus is ons de perfecte familie toegewezen. Wij hebben ’s zondags na de kerkdienst  heerlijk gesmuld.

Bij ons bezoek aan de school hoorden wij, dat de generator wel liep maar geen elektriciteit gaf, dus werd mij voorzichtig gevraagd of ik hier aub naar wilde kijken….Na de generator uit elkaar gehaald te hebben en ook de besturing, bleek er een koolborstel gebroken te zijn waardoor de rotor geen stroom meer kreeg en daardoor de generator geen energie kon geven. Bij diverse cruisers gevraagd of zij misschien zo’n koolborstel hadden. Jammer genoeg niet en wij zijn nog een middag op internet aan het zoeken gegaan, maar niets gevonden. Wij hebben beloofd , dat wij in augustus als wij in Suva zijn voor de nieuwe accu's, gaan kijken voor een nieuwe koolborstel. Ook hebben wij uitgelegd hoe het hoofd van de school deze dan moet monteren.  Terwijl René  op school aan het werk was, ben ik in het dorp gaan rondkijken en heb ik kunnen zien hoe de locals kokosolie maken.(zie foto's)

Een dag kkater hebben wij met andere cruisers in de entree-passage gedoken en mooie Napoleon vissen, barracuda's, haaien en vele andere mooie vissen gezien. De eerste duik ging perfect en konden we alles relaxed bekijken, echter de volgende dag hebben wij een misrekening met het tij gemaakt en zijn wij door de passage “gevlogen”, een hele ervaring , maar niet voor herhaling vatbaar want je moest ontzettend opletten om het rif en vele koraal-pinacles te ontwijken (niet bezeerd) en daardoor geen tijd om om je heen te kijken. René vond het net alsof hij in de ruimte door het luchtledige zweefde! Ook de snorkelsessies waren prachtig en wij hebben hier een heerlijke week gehad.

Het volgende eiland Kabara, wat  wij bezochten  staat bekend om zijn houtsnijwerk, vooral Bowls waar de kava  in opgediend wordt tijdens de sevu sevu. Sevu sevu is een ceremonie waarbij je kavawortels meeneemt voor de chief en waarbij je toestemming vraagt om te ankeren en zijn land/dorp te betreden. Tijdens deze ceremonie zit je in een kring met de  chief en een van zijn voormannen en wordt er van alles gezegd en in de handen geklapt, maar helaas niet vertaald in het Engels, uiteindelijk krijg je van zijn voorman te horen dat je vrij bent om te gaan en te staan.  Dat  je cocosnoten mag pakken en mag vissen.  Vaak wordt er ook kava gedronken ,maar dit slaan af!!! 

We hebben uitgebreid kunnen zien hoe deze Bowls gemaakt worden. In dit dorp is er een handelsman , die de Bowls van de locals opkoopt en verkoopt aan een firma in Suva. Daar worden ze mooi gepolijst en soms ingelegd met schelpen en voor een dikke prijs aan de toeristen verkocht. Ook in dit dorp wordt hard gewerkt en naar Fiji begrippen hebben de mensen het goed.  Op dit eiland mooie wandelingen gemaakt en ook hier weer mooi kunnen snorkelen. Wij wilden naar het eiland tegenover Kabara om de lagoon met vele schildpadden te bekijken, helaas konden wij de passage in het rif niet vinden en zijn weer terug moeten keren met de dinghy. Één van de locals beloofde ons om er zaterdag heen te gaan en dan konden wij met hem meevaren. Dit is niet doorgegaan omdat zijn maatje de weg kwijtgeraakt was in het oerwoud tijdens het zoeken van hout voor nieuwe cava-bowls. De volgende ochtend werd er gelijk een groep mannen georganiseerd om deze man te zoeken, mede omdat het eiland zeer hoge scherpe rotsen heeft en het niet ondenkbaar was dat hij gevallen zou kunnen zijn. Gelukkig heeft men hem in de middag gevonden en naar een van de dorpen gebracht, niet gewond alleen de weg kwijt en in het oerwoud geslapen. Hij had het wel erg koud gehad en werd op de medische post onderzocht.

Op zondagochtend zijn we met goede wind en wel een beetje regen vertrokken naar de noord kant van de Lau-groep. Vroeg in de middag waren we al op de ankerplek bij het eiland Lakemba, maar door de harde wind en hoge golven was het geen aangename plek.  De volgende ochtend hadden we problemen om het anker los te krijgen, uiteindelijk is Paulien met snorkel  het water ingegaan om aan te geven welke richting we op moesten varen   om het  anker los te krijgen. Deze zat vast onder een groot stuk koraal.

 ’ s Middags aangekomen op Vanua Balavu waar we een mooi ankerplekje vonden voor het dorpje Susui. We hadden van andere cruisers vernomen dat we daar mogelijk weer wat groente en fruit konden kopen, dat was er maar mondjes maat. Jammer genoeg zijn de mensen hier ook een beetje verpest door sommige cruisers, omdat ze brutaal zeer hoge prijzen vragen voor de aangeboden groente en fruit. Omdat ze ook van ons kleding en bijvoorbeeld flessen kregen,zei ik dat ze de kleding niet hoefde te betalen, maar de lege flessen kostten $ 5,= per stuk.  Daar werd natuurlijk om gelachen en wilde ze deze niet “ kopen”, maar ze begrepen wel gelijk dat hetgeen zij aan geld vroegen ook belachelijk was. Wij hebben de prijzen betaald, die wij op de markt ook moeten betalen en ze hebben  onze lege flessen voor niks gekregen.

Op deze ankerplek kwam de volgende dag een NZ-cruiser die wij al eerder in Fulanga hadden getroffen en samen met hen zijn we later in de week naar een mooie beschutte baai gevaren,Bavatu Harbour, waar je ook mooi kon wandelen maar vooral erg rustig kon ankeren met de nu toch wel redelijk harde oosten wind. Tijdens de wandeling kwamen we op een farm/plantage waar 5 mannen aan het werk waren, nou ja werk, aanwezig waren. Drie zaten te kijken hoe de vierde man probeerde de kettingzaag die gebroken was te repareren, maar wist niet hoe dat te doen. Gelukkig had hij nog enige losse schakels reserve en binnen 15 minuten had ik er met een drevel een nieuwe schakel tussen geklonken en konden ze verder werken  met de kettingzaag. De wandeling ging hoog over de rotsen en op een gegeven moment hadden wij een mooi uitzicht over een deel van het eiland en de Bay of Islands (zie foto's). Één dag later heb ik samen met Geoff en Penny de preekstoel getracht te corrigeren van de aanvaring in Musket Cove, omdat aan beide kanten de zeerailing niet verder gespannen kon worden en dus slap stond. Met een lijn om een boom aan de kant en een aantal keren achteruit varen onder de goede hoek, hebben we de preekstoel weer aardig in model gekregen en kon ik de railing weer aardig spannen, hij is nog wel niet optimaal, maar ziet er niet verkeerd uit!!

Na enkele dagen anker op en naar het dorp Muamua, waar wij vorig jaar, bij chief Willy, zijn zonnepaneel weer aangesloten hadden. Als gevolg van cycloon Winston in 2016, was er in dit dorp niet veel meer wat nog overeind stond.

Nu hadden zij (de timmerlieden van het dorp, want hij heeft zelf 2 linker handen) zijn tijdelijke hutje/ woning enigszins aangepast en had hij een andere zekeringkast uit de puinhopen naar boven gehaald, dus werk aan de winkel voor René. Hij werd door zijn zonen en vrienden bekeken wat hij allemaal deed en vroegen honderd uit over hoe dat functioneerde en waarom het zo werd aangesloten. Nadat hij klaar was en plotseling de verlichting weer brandde stonden ze met open mond te kijken en zeiden “he has magic fingers”. Willy en zijn vrouw Leba waren ontzettend blij dat alles functioneerde en nu konden ze met een schakelaar het licht aan en uit doen, wat een luxe t.o.v. iedere keer de draden aan de accupool binden .

Ook hadden wij voor de mensen in het dorp kleding en schoenen meegenomen, waar zij erg blij mee waren( zie foto's ). Voor de kleintjes had ik niet veel, maar een lolly was een goed alternatief. De volgende dag met een chocoladecake naar de kant en iedereen was dik tevreden.

Omdat wij bericht gekregen hadden uit Suva, dat onze nieuwe accu’s aangekomen waren, zijn wij hier niet lang gebleven. Wel kregen we een offerte van deze firma, die  belachelijk hoog was. Eenmaal in Suva zijn wij naar de douane gegaan, om de inklaring deels zelf te doen.  Na 1,5 dag waren wij in het bezit van de accu’s tegen de helft van de aangeboden kosten.

We konden in Suva in de haven liggen, zodat we elektra aan boord hadden voor wat gereedschap en na inbouw de accu’s goed konden laden, want de zonnepanelen zonder zon gaven te weinig energie en om regelmatig de generator daarvoor te laten draaien is onzin.

Van een medezeiler kregen we informatie waar wij accu kabels op maat konden laten maken. Toen wij alle spullen binnen hadden, kon het inbouwen beginnen en dit liep voorspoedig.

Omdat de koelkast dag en nacht bleef draaien, er zat onvoldoende gas in het systeem bleek bij testen, is hier weer een monteur een dag bezig geweest. Eerst controleren op evt. lekkage, daarna het systeem legen en volledig vacumeren (ruim 1,5 uur de vacuumpomp erop), daarna drie keer met extra gedroogd nitrox gas zorgen dat alle vocht uit het systeem is en daarna weer vullen met koelgas. Nu loopt hij weer prima , is snel op temperatuur en slaat na 15 a 20 minuten weer voor 30 a 40 minuten af.

De oude accu’s zijn opgehaald door de zoon van Chief Willy, die ze op boot heeft gezet naar Muamua. Drie accu’s gaan dienst doen in de kerk voor de verlichting en de andere twee worden straks gebruikt door de dames die drie keer per week gaan nachtvissen met grote lampen om zo hun vis sneller te kunnen vangen!

We hadden nog een andere tegenvaller, want een zijruit van de buiskap sprong met een harde knal stuk. Eerst dachten we dat we werden beschoten, maar het raam was gesprongen door corrosie tussen de rvs bout en de aluminium montageplaatjes van de door het raam gemonteerde handreling. Glasleveranciers gaven aan dat in Fiji geen gehard glas gemaakt wordt en dit in N Zeeland besteld moet worden met een minimale levertijd van 4 a 6 weken!! We hebben nog naar andere mogelijkheden gezocht, maar uiteindelijk er een stuk  triplex in gezet. Straks in NZ gaan we op zoek naar een nieuw raam. Ook de buiskap hebben we helemaal opnieuw door gestikt, want de stiksels waren zo slecht dat deze bij terug zetten los lieten. Gelijk maar de oude verlichting vervangen voor een nieuwe waterdichte LED-strip.

Omdat we nu in de haven lagen en dus de dinghy niet nodig hadden, heeft René deze gerepareerd. Wij moesten hem elke 2 dagen oppompen en waren dit zat, voor als nog is en blijft deze nu hard en hoeven we niet meer dagelijks te pompen.

 Het dek is weer netjes behandeld met Scott brite en moet alleen nog in de teaksealer gezet worden, maar aangezien het hier in Suva zo veel regende doen we dit later. Gelukkig konden we zaterdagochtend, na 2 weken in Suva met veel muggen, weer uitvaren. De wind was niet heel veel, maar wij zijn naar Beqa gezeild, 25 mijl en hebben al heerlijk gesnorkeld en genieten volop de zon. We zien wel wanneer we verder kunnen richting Musket Cove.  Daar gaan we evt. nog een paar duiken maken en wachten we op een goed weerraam om naar Vanuatu te varen.

Nou dat was het voorlopig weer en wensen jullie allemaal een fijn weekend,

Groet, Paulien en René

SY Bounty

HR 46 - 89

Nieuw Zeeland - Fiji

Hallo allemaal,

Hier eindelijk een berichtje van ons uit Fiji, waar we nu ongeveer 2,5 weken zijn.

Maar eerst even terug naar Nieuw Zeeland waar we eind april zijn aangekomen en opgehaald werden door Jan en Fely die ongeveer 30 km van Auckland Airport wonen en waar we de auto mochten stallen. We hebben 1,5 dag bij hen in het “ kippenhok” geslapen en een beetje over de jetlag heen gekomen.  Eenmaal in Whangarei aangekomen zijn we gelijk begonnen met het nodige onderhoud aan de boot.

Eerst de nodige stof en vogelpoep moeten verwijderen en daarna is René  begonnen om de mast weer in orde te maken door een nieuwe valwartel voor het grootzeil te  plaatsen. Dit ging eigenlijk zonder veel problemen en daarna een nieuwe antenne gemonteerd voor AIS EN VHF.

Ook de verstaging weer aangebracht, zodat er een kraan kon komen om de mast weer te plaatsen.

Paulien is begonnen om de potdeksel weer kaal te schuren aangezien vorig jaar de 2 componenten lak in Fiji niet goed opgebracht was, waarschijnlijk te heet geweest en niet de goede thinner gehad.

Nadat deze weer helemaal kaal geschuurd was heeft René de eerste laag opgebracht, echter de lak wilde weer niet goed vloeien en bleef stroperig…???

Na het weekend contact opgenomen met Hempel, de leverancier van de lak, waar ik speciale thinner gekocht heb om het iets langzamer te laten drogen, gelukkig was dit de goede oplossing en aansluitend de potdekselrand uiteindelijk 5 maal in de lak kunnen zetten met een fantastisch eindresultaat en ziet het er nu mooi uit.  Al het beslag, zoals de kikkers, RVS strips en overige beugels weer gemonteerd en hopen er nu weer voor een paar jaar vanaf te zijn, mogelijk om het jaar een extra onderhoudslaag aanbrengen, we zullen wel zien.

Paulien heeft zowel de bovenopbouw als de romp in de tussentijd weer netjes in de was gezet, al hoewel we door de steeds iets lagere (vooral in de nacht) temperatuur later konden beginnen ivm de condens vorming, hetgeen ons de ruimte gaf om rustig te ontbijten en lekker koffie te drinken. ’s Avonds hadden we meestal de kachel aan, want stil zitten bij soms 6 a 8 graden zonder verwarming is niet aantrekkelijk!

Inmiddels zou het zeetransport ook aangekomen moeten zijn, maar dat gaf toch nog een week extra vertraging. Totdat de secretaresse van de werf mee een email stuurde met documenten en een rekening van de zending en daarbij een andere rekening van DHL ivm de inklaringskosten. De DHL rekening diende als eerste re worden voldaan zodat ik een vrijgave document zou ontvangen van de douane om dan aansluitend de andere rekening te kunnen betalen en de goederen vrij kon krijgen in Auckland. Na twee dagen weer DHL gebeld waar ons document zou blijven, maar  en vertelde mij dat de goederen die ochtend al waren afgeleverd bij de receptie…. Nu bleek dat er een miscommunicatie had plaats gevonden en wij de DHL rekening voor iemand anders hadden  betaald die toevallig ook op deze werf was en een zending onderdeeltjes verwachtte!

Gelukkig dat een medezeiler op de werf wist hoe je eenvoudig zelf de goederen bij de douane vrij kon krijgen, zijn we met deze info in ons achterhoofd naar Auckland gereden, eerst de factuur ter plaatse van de vrachtafhandelaar voldaan, aansluitend naar de douane bij het vliegveld, onze spullen opgeklaard en konden daarna bij een loods de kisten ophalen. Ter plaatse de spullen uit de kisten gehaald, want deze konden niet zo in de auto. We werden ook verplicht om de kisten en pallet mee te nemen en deze in stukken in de auto gepropt en terug naar Whangarei, weer 3 uurtjes rijden, maar we hadden de spullen!!

Het weer was inmiddels toch wel wat slechter geworden, vooral kouder en natter, maar we hadden nog voldoende klusjes om binnen te doen, Paulien nam het interieur onder handen en ik hield me bezig om het rvs-rek van het nieuwe reddingsvlot pasklaar te maken. Ik had wel een nieuw rek gekocht en mee laten sturen,  maar vond dat toch te fragiel, zeker als je ziet hoeveel gewicht het vlot heeft en hoe het tekeer kan gaan op zee. Een van de medewerkers van de werf heeft het in zijn eigen tijd voor me gelast en het andere rek heb ik samen met het oude vlot verkocht aan een medezeiler die helemaal geen vlot had. Het vlot heeft hij gekregen met de mededeling dat het niet meer veilig was, maar wilde het toch hebben, het rek heeft hij voor een leuk prijsje overgenomen.

Inmiddels was de kraan ook geweest om de mast te zetten, we hadden die dag veel wind en we kregen assistentie van enkele medezeilers. Voordat de mast werd geplaatst had ik elke helper geïnstrueerd wat hij moest doen en nadat de kraan de mast had losgelaten zag ik plots dat men het hoofdstag op de plaats van het onderste had vast gezet!! Natuurlijk op de windkracht, maar gelukkig met behulp van wat lijnen gespannen te hebben aan een betonblok konden we de aansluitpunten omzetten zonder verdere brokken te maken. De dag erop hebben we de boot in de antifouling gezet en waren we bijna klaar om weer het water in te gaan, ik was nog bezig om het laswerk van het rek te polijsten, Paulien moest nog de nodige inkopen  en kook klussen verrichten voor we weg konden en omdat de scheepslift extra onderhoud nodig had zijn we pas 2 dagen  daarna het water in gegaan.

In verband met mogelijke overbelasting van de motor heb ik de spoed van de Max-prop nog 2 graden minder dan voorgeschreven staat ingesteld. Na de tewaterlating rookte de motor nog steeds en gelijk de monteur gebeld die in November alles had gecontroleerd . Deze kon gelijk komen  en deze heeft met veel kunst en vliegwerk het toerental extra omhoog gekregen door meer diesel te geven  maar het roeten doet de motor nog steeds. De enige optie is om bij de volgende keer de spoed nog iets kleiner te maken en mogelijk weer wat minder diesel te geven, we zien wel.

Nadat de boot weer volledig was gevuld met allerlei heerlijkheden die we niet in Fiji kunnen kopen, kregen we na een paar dagen een mooi weerraam en zijn we op 6 juni uitgeklaard en gaan varen, richting Fiji. De eerste nachten hebben we de kachel nog aangehad en met de dag werd de temperatuur aangenamer. Alleen het lage drukgebied wat vanaf de Tasmaanse zee direct boven N. Zeeland naar het oosten zou verschuiven, vond het toch leuker om dit een stuk noordelijker te doen natuurlijk daar waar wij aan het dobberen waren. De daarbij behorende storm met 50 knopen wind hebben we gedurende 36 uur gehad, gelukkig was de richting SE, dus deels met ons mee.

Met 2 kleine zeiltjes (ieder misschien 2 a 3 m2) voeren we 8 a 10 knopen, af en toe de  golf af surfend  met 16,3 knopen, maar de boot en haar bemanning hebben deze teistering goed doorstaan en Ook de stuurautomaat bleef zeer rustig en hield de boot keurig op het juiste spoor. Leuk is dit niet, maar het overkomt je en dan moet je je maar aanpassen aan de omstandigheden. Intern hadden we tijdens deze woelige uren nog een ander probleem, onze volledig gevulde vriezer viel uit en gelukkig zag ik dat de temperatuur opeens maar -7 graden Celsius was. Op mijn knietjes onder het aanrechtkastje heen en weer schuivend de compressor weer aan de praat gekregen, maar hij koelde niets meer…… Gelukkig konden we de koelkast omschakelen van koelen naar vriezen, dus het hele spul over naar de grote koelkast en alle dingen die niet mochten bevriezen eruit.

Na 7 dagen en enkele uurtjes hadden we bijna 1100 Nm afgelegd en kwamen we aan in Suva aan, waarbij we zelfs een dag 180 Nm hadden afgelegd, dus een gemiddelde van 7,5 Nm/uur.

De volgende dag ingeklaard, wat op zich helemaal niets meer voorstelde, mede omdat men ons nog kende van afgelopen jaar.

In tussen was ik al wel bezig met de aanschaf van nieuwe accu’s of batterijen, omdat een van de 12 Volt AGM batterijen in N. Zeeland al was open gescheurd en volledig bol stond.  Deze accu heb ik in N Zeeland achter gelaten en daarom gaan kijken wat nieuwe kosten . Ook heb ik deze batterij vervangen door een 24 – 12 Volt 70 Amp omvormer, zodat alle gebruikers vanuit de 24 V accubank worden gevoed. Ik heb het vermoeden dat deze batterij door onvoldoende geladen te worden defekt is gegaan, mede omdat de rest wel dagelijks opgeladen worden door de zonnepanelen en windgenerator.

Aanschaf van lithium-ion is toch wel aanzienlijk kostbaar en zelfs wanneer we deze direct in China bestellen is de aanschafprijs incl. zeetransport naar Fiji ongeveer Euro 4.500,=. Ik moet dan ook nog zowel de 12 V als de 24 V laders die ik 3 jaar terug heb aangeschaft vervangen, dus nogmaals een hoop geld. Daarom gaan kijken naar passende AGM batterijen en inmiddels heb ik er 11 st. besteld in China, met 3 jaar garantie voor net iets meer dan Euro 1.000,=????????, incl. zeetransport naar Suva, waar ze over 4 a 5 weken aankomen! Gezien het prijsverschil heb ik geen problemen om ze na bijv. 5 jaar te moeten uitwisselen, want de AGM batterijen die in Europa, N. Zeeland of USA kosten ook nog een veelvoud van dit bedrag. We hebben straks 1 at. 100 Ah 12 V batterij om de hoofdmotor en de generator te starten, daarnaast 10 st. 100 Ah welke ik naar een bank stel van 24 V en heb dan 500 Ah. , ruim het dubbele van onze huidige accubank op 24 Volt.

In Suva hebben gelijk een koeltechnicus erbij gehaald, deze is de volgende dag geweest en heeft beide systemen gevuld met extra gas, waarna het koel- vries-proces weer opgang kwam. Ware het niet dat beide systemen nu dag en nacht door liepen, mijn batterijen leeg slurpten en alle leidingen naar en van de compressor waren met 1,5 a 2 cm ijs bevroren. Zelfde monteur weer terug geweest en ondanks mooie drukmeet apparatuur gewoon weer gas uit het systeem liet lopen totdat de leidingen niet meer bevroren waren. Ook daarna bleef de vriezer 24 uur per dag lopen, werd maar -14 a -15 graden, dus na erg boos te zijn geworden bij deze firma nu een echte monteur geëist , welke op Zaterdagmiddag kwam controleren. Deze heeft beide systemen keurig met de juiste gasdruk afgesteld, echter in de loop van Zondag bleek dit nog niet afdoende te zijn. Hij maakte ook een opmerking dat mogelijk zijn collega voor het vullen zijn slangen niet heeft ontlucht en daardoor lucht en vocht in de verdamper is gekomen, waardoor dan niet meer gekoeld kan worden. Uiteindelijk is hij Dinsdag terug geweest, heeft het systeem van de vriezer 3x gevacumeerd,  gespoeld met extra gedroogde Nitrox en daarna weer gevuld. Sinds dien lopen beide systemen weer redelijk, alleen de thermostaat reageert nog niet zoals voorheen ,  maar misschien is dit weer een fijn tuning voor de komende tijd. Mogelijk dat ook de vriezer te ver gevuld is  want de volledige condensor is afgedekt met vlees/vis of andere lekkernij

Na ruim 1 week in Suva geweest te zijn, zijn we op 13 Juni vertrokken naar Gau eiland, waar we vorig jaar een maand zijn geweest met motor pech. We wilden graag ons Host-family  weer zien en hadden wat foto’s uit laten printen voor deze mensen. Het weerzien was ontzettend en Hans en Ellis hadden ook de nodige kleding meegegeven, waar wij hun een deel van gegeven hebben. Vol trots liepen de kinderen de dag erop te pronken met hun nieuwe kleding

We hoorde van de oudste dochter van 12 dat na het afscheid van ons vorig jaar haar moeder een hele dag had lopen huilen, wij vonden dat vervelend om te horen. Zoveel emotie gaat er in deze mensen om dat zelfs afscheid nemen een grote stap is en over en weer veel liefde is gegeven.

Na 3 dagen op Gau geweest te zijn hebben we anker weer opgehaald en zijn we ook voor wat beter weer vertrokken naar Musket Cove, aan de zuidoost kant van Fiji.

Daar na 24 uur varen aangekomen en gelukkig weer heerlijk zonnig weer, alleen veel wind uit het ZO, waardoor er veel golfslag stond en zwemmen of snorkelen niet echt aangenaam was. Na enkele dagen is de wind nu wat minder en hebben we alweer heerlijk kunnen zwemmen.

De laatste dag dat het zo hard waaide heeft een groot zwaar schip dat probeerde te ankeren ons aangevaren terwijl wij op anker lagen. De preekstoel is deels ingedrukt, waardoor de zeerailing aan stuurboord er ingespannen bij staat. De kapitein van deze boot kon gewoon niet varen of ankeren en tot overmaat van ramp had hij onderhoud in Fiji laten plegen voor veel geld en had men vergeten zijn koppeling vast te zetten van zijn schroefas, waardoor bij achteruit slaan de as met schroef zover naar buiten schoof dat er geen contact meer was met de motor! Gelukkig hield zijn anker zijn boot net voor het rif, nadat hij ook nog 2 andere boten had weggedrukt. Gelukkig was de man een dag later weer tot rust gekomen en heeft op papier schuld bekend en staat in voor betaling van de reparatiekosten !!

Komende week gaan we weer verder andere leuke plekjes opzoeken, waar we in het volgende verslag over zullen berichten.

Groetjes vanaf een heerlijk warm Fiji,

Paulien en René

SY Bounty

HR 46 – 89